Ίαση Πραγματικότητας

 

Παραδώσου στο φιλί
Και μη σκέφτεσαι.

Πραγματικότητα είναι,
Θα περάσει.

Κόστος Αναγέννησης

Δεν υπάρχει κόστος υλικών στην Αναγέννηση.
Στα ίδια πόδια στυλώνεσαι, στο ίδιο χώμα πιο γερά πατάς.
Η στάχτη ξαναρπάζει φωτιά.
Μα να, σαν κάπως να βυθίζονται τα χέρια σου στο γαλάζιο.
Το γέλιο σου σαν πιο κρυστάλλινο και πιο παιδικό να ηχεί
μπορείς να κεντάς πια χωρίς γυαλιά
να βλέπεις από κοντά τη μέρα σου
να διαβάζεις χωρίς προκατάληψη
να χαιρετάς δίχως συμφέρον
να λες αντίο και να φεύγεις
να λες ναι κι η καρδιά σου το ίδιο
να παραδέχεσαι δίχως να σε μειώνει
να αποδέχεσαι χωρίς να κλωτσάς
να χαίρεσαι χωρίς ενοχές
να λυπάσαι χωρίς οίκτο
να ερωτεύεσαι δίχως επιλογή
να αποκτάει το βλέμμα σου προοπτική
κι η αθωότητα καμιά φορά να επιστρέφει,
μαζί με το παιγνίδι και τα δώρα της.

Εργατικό είναι το κόστος, πολλά τα μεροκάματα,
με το ξενύχτι χρεώνει η άνοιξη.

 

κ.κ.

Παλιά Ποιήματα

Παλιά Ποιήματα - 2012

Παλιά ποιήματα:

διαθέσεις που δεν θα επαναληφθούν 

κι όμως ακόμα μπορείς να τα διορθώσεις

να ανασυντάξεις το παρελθόν 

για μια πιο ευπρέπεια 

για μια μόνο καλαισθησία πια

για μια νοσταλγική ανάγνωση 

για ένα περιεχόμενο 

που σε οδήγησε στα τωρινά 

κι αν σε πετύχει ο στίχος

σε καλύτερες μέρες 

εκείνον που έγραφε

κάπου τον ξέρεις.  

Σαν ξένο σαν παλιό σύντροφο

ή σαν φιλιωμένο εχθρό

τον άγνωστο εκείνον 

πριν χρόνια σύντροφό σου

στη μοναξιά.

Παλιά ποιήματα πάντα επίκαιρα

πόσο μακριά να βαδίσεις

από το σώμα σου.

Λίγο πριν την κίνηση - 2009


Πάγωσαν όλα σε μια αναμονή απόκοσμη.

Σταμάτησε ο χρόνος, τα πουλιά έπαψαν να κελαηδούν

ο άνεμος δεν σφυρίζει, η αγάπη δεν φάνηκε.
Βιαστικά ετοιμάζεις τη βαλίτσα

άδεια για το επόμενο τρένο

να την γεμίσεις νέο ταξίδι.

Σκοπό για κείνη την πόλη που άκουσες

πως βγαίνει ο ήλιος για όλους.
Χωρίς να σε θλίβει η μοναξιά
χωρίς να σου χαμογελά η ελπίδα
ένας βουβός πόλεμος μαίνεται.
Χωρίς σπαθιά, δίχως σκέψεις

κούρνιασαν κι αυτές στην σκιά τους.
Τίποτα δεν έχει σημασία

καθώς αποχαιρετάς τον χρόνο
με το βλέμμα καρφωμένο στον σταθμάρχη.
Το σφύριγμά του περιμένεις
να αρχίσουν όλα

ξανά να κυλούν στις ράγες.

Ευτυχώς

 

Ευτυχώς που έχω τα χείλη σου
να ξεπερνώ του φιλιού τα όρια
ευτυχώς που έχω τα στήθη σου
να ακούω την καρδιά μου
ευτυχώς που έχω το σώμα σου
να μεταναστεύω
ευτυχώς που έχω το βλέμμα σου
να βρίσκω μιά πατρίδα
ευτυχώς που η ομορφιά σου
ξεπερνάει τα σύνορα του νου
ειδάλλως θα έπληττα αφόρητα
σ’ αυτόν τον μικρό πλανήτη.

Ο Άτιμος Κάποιος

Κάποιος προσπαθεί να μας πείσει πως ανησυχία σημαίνει ζωή.
Κάποιος που υποστηρίζει πως η αγωνία είναι συστατικό του ήλιου. 

Τραβάει τις καταστάσεις ως το χείλος του γκρεμού 

και τις αφήνει εκεί. 

Υποστηρίζει πως τις έσυρε ως την πεδιάδα και λέει:

"ζήστε τώρα κατά μήκος της ολίσθησης. 

Ζήστε τώρα στις παρυφές της πτώσης.

 Όλος ο χώρος της τεντωμένης κλωστής δικός σας. 

Απλωθείτε σ’ όλο το πλάτος της ισορροπίας, 

και να είστε ικανοποιημένοι με την παραζάλη σας".

Απλώνει κάτω απ’ τις ψυχές ένα τρύπιο δίχτυ ασφαλείας 

και γελάει πονηρά.

Κι αυτοί που κάπως γνωρίζουν από χάος επιζούν. 

Κι αυτοί που κάπως δεν γνωρίζουν από χάος επιζούν.

Όλο αυτό το βαπτίζουν χρόνο παραμονής στην κόψη.
Το βαπτίζουν αναπροσαρμογή στο προσδοκώμενο καλό.
Το βαπτίζουν αναπόφευκτο κακό άνευ συμπόνιας.
Όλο αυτό το σκληρό της επιβίωσης, 

σου λένε είναι το μόνο που έχεις για να χαίρεσαι.

 Και μέσα σ’ αυτό πρέπει να ανθίζουν 

όλες οι διαθέσεις σου δίχως να τις πνίξεις.

Είναι κάποιος που ζητάει πάρα πολλά από την 

συντομία της ζωής.

 Ζητάει τη μισή να την παραδώσεις στα χέρια του
και μ' αυτή που σε απομένει να παίξεις.

Μα τα κορίτσια πια κύριε δε πέφτουν στους γκρεμούς 

απ’ τους χορούς του Ζαλόγγου. 

Ορμούν κατά πάνω σου και σου βγάζουν τα μάτια, 

αν το κραγιόν που τα πασάρισες
αφήνει κοκκινάδια στο πρώτο φιλί.

Η Επανάσταση

Αν δεν είσαι αισιόδοξος στη γενικότερη απαισιοδοξία
αν δεν ελπίζεις όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται
αν δε χαμογελάς όταν κρύβεται ο ήλιος
αν δεν ανάβεις εσύ το κερί στο σκοτάδι, ποιος θα το κάνει;

Αν δε κλωτσάει η ψυχή σου στις δύσμοιρες λογικές
αν σου λένε μαύρο είναι και εσύ μαύρο βλέπεις
αν σου λένε λευκό είναι κι ασπρίζεις 

αν πιστεύεις στα μάτια σου κι όχι στην καρδιά σου
αν έχεις την ίδια γνώμη που έχουν όλοι. Τότε σε διαμόρφωσαν.

Αν ό,τι αισθάνεσαι είναι αποτέλεσμα μιας κατάστασης,
εσύ που είσαι; Που κρύφτηκε η πρωτοβουλία σου;

Αν με τους καιρούς πηγαίνεις και με τους καιρούς έρχεσαι.
Αν με τους θυμούς οργίζεσαι και με τα γλυκόλογα γλυκαίνεις
τότε αγαπητέ μου είσαι προγραμματισμένος.
Είσαι αυτός που θέλουν και την ψυχή σου κυβερνούν.

Τότε άνθρωπέ μου, έχεις λάθος αντίληψη
για τις επαναστάσεις.