ΚΑΝΑΛΙ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

" Άρωμα Σάρκας "

2012-01-17T20:35:00.002+02:00

" Άρωμα Σάρκας " Ψιλολόγια ηδονών άκουγε στο σώμα της τις νύχτες κι ύστερα έφτασε ένας εραστής που δεν τον χωρούσε αιώνες το σώμα του μπήκε στην κάμαρά της από μια χαραμάδα κι άρχισε να σκάβει με τα χάδια του το κορμί της σιώπησε με τα φιλιά του τις απειλές κι έφερε με την θάλασσά του παλίρροιες κι έφερε με την ανάσα του πορφυρένιες ακροθαλασσιές κι έντυσε με καλοκαίρια το ολόγιομο βλέμμα

"Αγάπη Ανεξήγητη"

2011-12-23T16:25:00.000+02:00

"Αγάπη Ανεξήγητη" Στην απουσία σου συμβαίνουν τα πιο σημαντικά. Αν γνώριζες τον τρόπο να ανοίξεις ένα τριαντάφυλλο για να το μυρίσεις… δεν θα έτρεχες βιαστικά στην επόμενη στιγμή Θα κρατούσες περισσότερο στα χέρια το άρωμα γιατί θα γνώριζες πως είναι το καλύτερο για κείνη τη μέρα που έχεις να κάνεις Τότε η αγωνία θα σε εγκατέλειπε και εσύ χορτασμένος από της ομορφιάς το αντίδωρο όμορφος θα

"Αποδημήσαντα Σήμερα"

2011-11-28T14:45:00.000+02:00

"Αποδημήσαντα Σήμερα" τόση επιπολαιότητα - ανώριμα χαμένη πάμπολλες οι σκέψεις - του εκτός προορισμού τόση μάταιη ενέργεια - να σφυροκοπά το τίποτα εκπληρώνοντας για μια δίοδο - πάντα προσεχώς θα μπορούσες να τα συμπτύξεις - στο παρόν να τα κρατήσεις στη χούφτα σου - σαν σήμερα και να στραγγίσεις δυο τρεις όμορφες - στιγμές νέκταρ στο ποτήρι της ζωής - στιγμές μοναδικής ομορφιάς τόσα στην

"Η Ερωμένη"

2011-11-22T15:37:00.000+02:00

"Η Ερωμένη" Ή ερωμένη επιμελώς ξεχνά ένα φουλάρι με το άρωμά της στο σπίτι του εραστή· για να τη νοσταλγεί, και για να θυμάται να επιστρέφει στο μέρος που άφησε την ψυχή της.

"Είμαστε τα κίνητρά μας"

2011-10-19T19:07:00.001+03:00

"Είμαστε τα κίνητρά μας" δήλωσε με στόμφο η δολοφόνος και φύσηξε τον καπνό απ΄τα θανατηφόρα φιλιά της "Είμαστε τα κίνητρά μας" δήλωσε με στόμφο η εγκληματολόγος και τίναξε τα μακριά ξανθά μαλλιά της στο πλάι αποκαλύπτοντας τον ποθητό λαιμό της στον νεαρό ντετέκτιβ 'Ας αποσιωπήσουμε το έγκλημα" σκέφτηκαν αμφότεροι "κακό δε μας έκανε" και χαμογέλασε ζωηρά το θύμα. ΖΑΛΙΣΜΈΝΗ ΎΠΑΡΞΗ "Ο

"Όσα Εκείνη Σιωπά η Γραφή της Φωνάζει"

2011-10-17T18:29:00.000+03:00

"Όσα Εκείνη Σιωπά η Γραφή της Φωνάζει" Όσο εγώ σου περισσεύει από τα κείμενα μη προσπαθήσεις μάταια να το αφαιρέσεις με το τσιμπιδάκι των φρυδιών· μη τρομάξει και πετάξει μακριά σου η αναγνώριση. Έτσι που στη μορφή σου τυλίχτηκες όμορφη και καμένη σαν επίδεσμος οι τυφλοί στίχοι σου σε φως παραπέμπουν. Το γνωρίζω πως δε βλέπεις την ώρα που τυφλωμένη γράφεις· μονάχα ακούς με τη φαντασία

" Ο Γιαννάκης "

2011-10-08T14:43:00.000+03:00

" Ο Γιαννάκης " Σήμερα Γιαννάκη θα κάνουμε άσκηση θετικής σκέψης. Έλα, κλείσε τα ματάκια σου και φαντάσου έναν όμορφο κόσμο, όπως τον θέλεις Γιαννάκη, με λουλούδια, όμορφα κορίτσια, γαλάζιες καθαρές θάλασσες, καταπράσινα βουνά, παντού καλοσύνη και αγάπη, γαλήνη κι όλα αυτά. Όχι όχι Γιαννάκη, δε σε κοροϊδεύω και δεν σου μιλώ ουτοπικά. Μα σε παρακαλώ μη κλέβεις, κλειστά τα ματάκια είπαμε.

"Σιωπηλός Κόσμος"

2011-10-05T14:03:00.001+03:00

"Σιωπηλός Κόσμος" Ας ακούσουμε μια ιστορία γιομάτη φως για μια απάντηση που δεν δόθηκε, δυστυχώς τι αναζητούσε ο άνθρωπος αυτός; Άφηνε ίχνη διαρκώς αυτά που ήθελε στα αλήθεια να πει τα έκρυβε επιμελώς ήταν ένας μέσα στους πολλούς που μιλούσε με συνθήματα και κωδικούς. Πρόφερε πλαγίως το σ΄αγαπώ το άλλο δε βαστώ, το έλεγε με τραγουδιού ρυθμό κι όλοι γύρω του μάντευαν τη μοναξιά με λάθη

"Η Πολυκατοικία"

2011-09-30T22:17:00.000+03:00

"Η Πολυκατοικία" Ι Μένω στον έκτο όροφο. Καμιά φορά τις νύχτες σηκώνω το κεφάλι ψηλά-γράφω τις νύχτες γιατί τις μέρες πρέπει να είμαι κοσμικός -είμαι ωστόσο βέβαιος πως έχει ορόφους από πάνω μουγιατί νιώθω να με πιέζουν. Πάντα είχα την εντύπωση ότι ζούσα στον έκτο, ακόμα κι όταν έμεναστο υπόγειο. Αργότερα το ανακάλυπτα ότι κατοίκισα χαμηλά:όταν σκάλιζα το παρελθόν κι έβρισκα σκόνη και

" Το Πρώτο Βήμα "

2011-09-27T14:16:00.000+03:00

" Το Πρώτο Βήμα " Στάθηκε για μια στιγμή λιγάκι ψηλότερα από το μπόι του και κοίταξε προς τα κάτω. Τότε ήταν που αντίκρισε για πρώτη φορά τη γελοιότητα κι αναστέναξε ανακουφισμένος. Τόσα χρόνια εμπλεκόμενος στενά στις τραγωδίες, βιωματικά στενά κι ανήμπορος να νιώσει μια σταλιά εφήμερος, πράγματι όλα έμοιαζαν τραγικά πυκνά, κι είχε ανάγκη η ψυχή του αυτή τη μικρή υπέρβαση, ώστε να κοιτάξει

"Φθινοπωρινή Βροχή"

2011-09-21T12:52:00.000+03:00

Εψές άνοιξαν οι ουρανοί και ξέπλυναν το καλοκαίρι μα μέσα μας πάντα θα ζει κάποια ζεστή στιγμή που περιμένει να την πιάσουμε απ΄την αρχή για να την ξεδιπλώσουμε προς τους αθέατους κι ονειρεμένους δρόμους' αφού έτσι συμβαίνει με τους χρόνους: κουρνιάζουν μέσα στο λεπτό της συγκυρίας αναποφάσιστοι φόβοι της υποψίας και περιμένουν μια ματιά ή μια κατάλληλη γροθιά για να χορέψουν τολμηρά

"Η Νομοτέλεια του Τίποτα"

2011-09-16T00:05:00.000+03:00

Είναι πολύπλοκη υπόθεση να βγαίνει κανείς από τις δαιδάλους του΄να περνάει ξυστά από τις συμπληγάδες του. Ως ποιητής, επαγγελματίας του χάους, γνωρίζω από κοντά την νομοτέλεια του τίποτα και την νομοθεσία του αγνώστου. Συνιστώ λοιπόν τεράστια υπομονή στο ανέλπιδο, επιμονή στην απελπισία, και ψιθυριστή διαρροή του εαυτού σε καιρούς πολέμων. Κρατώντας βέβαια το χέρι κάποιου, πάντα πηγαίνεις

" Σκαπανεύς "

2011-09-14T22:10:00.000+03:00

Αποσύρομαι για ύπνο κατάκοπος όλη μέρα έσκαβα μέσα μου να με βρω Είχα θαφτεί κάτω από ξένων απόψεις' τάχα μου σύμφωνος Τρίχες μετά από αρχαιολογική έρευνα έφερα στο φως μια ολάκερη επανάσταση ιδεών Ουδέν υπονοούμενο ηλικίας αφού αν στήσεις το αυτί σου στη σκαπάνη γοερά κλαίει.

" Κενή Εστία "

2011-09-12T12:58:00.000+03:00

" Κενή Εστία " Στο ημίχρονο έχανα με σκορ δυσδιάκριτο· αυτό θυμάμαι μόνο: πως είχαν παραβιάσει πολλές φορές την εστία μου ως και στο σπίτι μου έρχονταν ακάλεστες οι συμφορές Καμιά φορά βαστώντας λουλούδια άλλες με στολισμένα πέτα οι νεκροθάφτες· μα εγώ τους αναγνώριζα πως ήταν οι επιθετικοί της αντίπαλης ομάδας Ποτέ δεν είχα έρθει σε διένεξη μαζί τους δεν καταλάβαινα γιατί ήταν επιθετικοί

"Απεραντοσύνη"

2011-08-31T23:09:00.000+03:00

"Απεραντοσύνη" Μετά χίλια χρόνια θα μας θυμούνται: εγώ ανεβασμένος σε ένα βράχο και εσύ οπτασία να καλπάζεις γυμνή στα σύννεφα. Θα λένε για μας πως σηκώσαμε τους κόσμους μας ψηλά κι απ΄τα πεπρωμένα μας μακρύτερα ταξιδέψαμε. Θα λένε ακόμα πως οι αισθήσεις μας ήταν από άρωμα έρωτα κι όταν ανταμώσαμε μοσχοβόλησε ο κόσμος. Θα λένε γιατί καταφέραμε να σωθούμε σαν σμίξαμε και σώσαμε την

" Περί Ομορφιάς "

2011-08-29T23:36:00.000+03:00

" Περί Ομορφιάς " Τι άραγε είναι το κάλλος; Η ουσία, τα συστατικά του. Ένα επιφώνημα θαυμασμού ας πούμε. Ή μια μακροσκελή εντύπωση ωραιότητας που την φυλάσσεις στην σκέψη σου ως συμμετρία. Και γιατί είναι τόσο ελκυστική η κίνηση της χάριτος; Γιατί το λίκνισμα να σε παρασύρει; Οι ταλαντεύσεις που αποπνέουν γαλήνη κι αυτοπεποίθηση. Γιατί το ερωτικό υπονοούμενο να είναι τόσο σαφές και

"Όμορφη Ζωή"

2011-08-24T13:39:00.000+03:00

"Όμορφη Ζωή" - Πότε σκέφτηκες πως η ζωή είναι όμορφη; - Όταν σε αντίκρισα στο πρώτο ραντεβού. - Όμως πέρασε καιρός από τότε. - Ούτε λεπτό. - Τι σκέφτηκες τότε; - Πως αυτή είναι γυναίκα που μπορεί να ξετρυπώσει τη ζωή όπου κι αν κρύφτηκε. - Κρύβεται η ζωή; - Ναι. - Που; - Στις φλέβες μας. - Και τι κάνει εκεί; - Ό,τι κάθε κρυμμένος: περιμένει. - Τι; - Έναν κεραυνό, μια αστραπή, ή την έμπνευση.

" Η Ποιήτρια "

2011-08-08T12:55:00.000+03:00

" Η Ποιήτρια " Γράφει βαθιά, αισθαντικά και με επίγνωση με διάθεση αγάπης κι ανθρωπιάς με τον υπαρξιακό πόνο να ανιχνεύει να αγγίζει, να αλλοτριώνει πασχίζοντας να γεφυρώσει τα κενά με τον εαυτό, του άλλους, το όλων. Διψάει με αναγκαία θλίψη για το κολύμπι της πληρότητας σε νερά αρμονικά και γαλήνια όντα υπάρξεως σχεδόν αγγελικά καταδικασμένα να ζούμε μέσα από τους άλλους ζωή για τον εαυτό

"Δείκτης Ερωτικής Προστασίας"

2011-07-28T14:45:00.000+03:00

"Δείκτης Ερωτικής Προστασίας" Υψηλό δείκτη προστασίας είχε η ψυχή της απέτρεπε εγκαίρως τις ματιές. Φαντάσου να σε πετύχει ο έρωτας απροστάτευτο· έχουν και τα ερωτικά εγκαύματα το βάθος τους δε θέλει και πολύ να σε διαπεράσει το βλέμμα ως το κόκαλο. Να εκτεθείς στην ακτινοβολία, λιγάκι τρομερό. Να γυμνωθείς στον κίνδυνο … ποιος θα άντεχε να τον διαπεράσει η αντίληψη; Υψηλό δείκτη παρωπίδων,

"Ταξιδευτές"

2011-07-07T17:30:00.000+03:00

"Ταξιδευτές" Υπάρχει λιγάκι μέρος εδώ να σταθούμε για λίγο να ξαποστάσουμε οι ταξιδιώτες. Να λιάσουμε τις σκέψεις μας' να στεγνώσει το δάκρυ. Ας ανοίξουμε με τις παλάμες μας λίγο χώρο να περιθάλψουμε μια φωλίτσα΄ αν σπρώξουμε λιγάκι πίσω το παρελθόν και λιγάκι μπροστά το μέλλον θαρρώ προκύπτει λιγάκι απάγκιο στο παρόν για να κουρνιάσουμε στη ζέστη και το κρύο. Να, ένα μικρό απρόβλεπτο

"Αναγνωστική Εντύπωση"

2011-07-06T13:39:00.000+03:00

"Αναγνωστική Εντύπωση" Ολοζώντανη η βιογραφία σου ακούγεται κλάμα στην πρώτη σελίδα με τη γέννησή σου αρχίζει. Λες και είναι παρούσα φέρεται η ανάγνωση: όταν σ’ άστραψε εκείνο το χαστούκι ο πατέρας σου μελάνιασε το μάγουλό μου. Πονούσε και στις άλλες σελίδες. Πονάει για καιρό φαίνεται η εντύπωση της στιγμής. Μα και στο δεύτερο κεφάλαιο ξύλο πέφτει΄ καμιά φορά η πειθώ των συζύγων δεν παίρνει

"Συνωστισμός"

2011-07-01T22:15:00.000+03:00

Φωνάζουν μες το αίμα μου τρελοί διαβάτες' άνθρωποι παλιοί, που στάθηκαν για μια στιγμή κάτω από γέφυρες, κι ύστερα βάδισαν σε μεθυσμένες στράτες. Φωνάζουν μες το αίμα μου λαοί και των εθνών οι εξεγέρσεις. Κομπάρσοι,αφέντες κι υποτακτικοί' κι ένα μικρό αγόρι κρύβεται κάτω από σκονισμένες λέξεις.

"Χάραγμα"

2011-06-24T13:41:00.000+03:00

"Χάραγμα" Χάραξες το όνομά σου πάνω σε μάρμαρα και γρανίτες κι υπήρξες αρκετά σκληρή για να τα καταφέρεις. Σκάλισες την προτομή σου με τα νύχια μα ο αρχέγονος βράχος ποτέ δεν σε εγκατέλειψε όσες Αφροδίτες κι αν πρόβαλες. Οι βραχοποιοί γνωρίζουν καλά της σκλήρυνσης την ιδιότητα κι ο έρωτας μιλάει με τα λουλούδια συχνά’ μα ο χρόνος θέλει να το προλάβει όλα σε μιά ζωή. Καθώς οι πυρσοί φέγγουν

" Δίπλευρο Νόμισμα "

2011-06-21T13:40:00.000+03:00

" Δίπλευρο Νόμισμα " Εγώ που κατέβηκα βαθύτερα κι έστησα το αυτί μου σε παράξενους θορύβους' έχοντας την πολυτέλεια να παραμείνω για καιρό σε μέρη αφιλόξενα’ τι έχω άραγε να πω και τι να σας προσφέρω' τι είδα, τι ανακάλυψα τι είδους δώρα φέρνω; Τι να κεράσω σαν απόσταγμα και τι σαν είδηση καλή; Ελπίδα υπάρχει στη ζωή; Προς εκείνους που αμήχανοι και σαν εμένα δεν μπορούν να ερμηνεύσουνε τον

«Τα Χρόνια των Φόβων»

2011-06-14T18:25:00.000+03:00

«Τα Χρόνια των Φόβων» Τα χρόνια των φόβων οχύρωσαν την πόλη σου γερά’ μήτε έκκληση μήτε οργή περνάει το κατώφλι της ψυχής σου’ εχθροί και φίλοι έξω απ’ την πύλη σου κατασκηνώνουν. Κάθε φορά που έλεγες: μη πλησιάζεις, έκανε δύο βήματα πίσω' τρομαγμένη η αγάπη. Κι όμως σαν πουλί ακόμα ο έρωτας τραγουδάει έξω απ’ το παραθύρι σου’ παράξενο πουλί' ποτέ δεν σωπαίνει στα χρόνια. Τις τάφρους σου

" Άδεια Εισόδου "

2011-06-13T16:52:00.000+03:00

" Άδεια Εισόδου " Είναι περίεργες οι άδειες εισόδου στην καρδιά. Χρειάζεσαι παραστατικό μνήμης, - δεύτερο γραφείο πληροφοριών - υπόγειο, μπάστακες οι μπράβοι - εφιάλτες στην είσοδο. - Λάδωμα παρελθόντων χαστουκιών' άντε να πείσεις την εμπειρία πως ξενύχτισε λιγότερο. - Πρωτόκολλο Θεοποίησης νυν συντρόφου' κι ας τη βλέπουν οι φίλοι σου ξεκάθαρη την κόλαση. - Καινούργιο δακτυλογραφημένο

" Η Πουτάνα "

2011-06-11T12:16:00.000+03:00

Φορούσε άψογο, καλοσιδερωμένο ταγέρ στην τσαλακωμένη ψυχή της. Στενής γραμμής ρούχο, σχεδόν πνιγηρής με την ασφυξία ανάγλυφη, στην φαρδιά ζώνη. Με κολλαριστούς’ λευκούς γιακάδες πουκάμισο, μετά δυσκολίας διέκρινες λεκέδες από βρόμικες, ερώτων νύχτες. Το σύνολο συμπλήρωναν κόκκινες γόβες, με την ουρά του διαβόλου σε βερσιόν λουράκι' και διχτυωτό, μαύρο καλτσόν, με την προστυχιά

"Άκαιρη Προστασία"

2011-06-05T22:13:00.000+03:00

"Άκαιρη Προστασία"Για να τιμήσουμε το έμβλημα της μοναξιάς μας το ακέραιο' της μνήμης του Σκορπιού το δηλητήριο κρατήσαμε πάντα Μετέωρο' Στης λήθης τον Καιάδα τους Σπαρτιάτες μας πετάξαμε και συντροφιά τον Όλεθρο κρατήσαμε. Σαν όνειρο μιά μέρα την ασπίδα του ψηλά να την σηκώσει' να προστατέψει πια... Μα τι στα αλήθεια απέμεινε άξιο προστασίας; Κι όλοι προσέχουνε πολύ' τι έμεινε να χάσουν;

"Παραδείσου επικοινωνία"

2011-06-02T14:11:00.000+03:00

"Παραδείσου επικοινωνία" Μαμά, έχω καιρό να σου μιλήσω αλλά ξέρω πως οι πεθαμένοι δεν κρατάνε μούτρα. Άλλωστε γνωρίζω πως πάντα θα με συγχωρείς σαν τότε που έριξα αλάτι στο καφέ της γιαγιάς και γελούσαμε κάτω απ’ τα μουστάκια μας με τις γκριμάτσες της. Κι ας με μάλωσες μπροστά της. Θέλω να σου πω πως, το ασπρόμαυρο γατάκι που μάζεψα απ’ το δρόμο και το έφερα σπίτι μας, εκείνο που συχνά το

" Η Ωρα"

2011-05-29T20:30:00.000+03:00

" Η Ώρα " Όταν φτάνει η ώρα δεν σε ρωτάει μυστικά σε πλησιάζουν οι απαντήσεις κι η βεβαιότητα από βαθιά απόσταση’ ακέραια σε οδηγεί. Όταν αλλάζει Ρότα το καράβι είσαι ήδη στη νέα πλεύση. Ό,τι κέρδισες στο σκοτάδι με μιάς γυρίζει το πρόσωπο στον ήλιο’ με μιάς φανερώνει το βλέμμα σου τη δύναμη, κι ό,τι άντεξες στην πύλη του χρόνου ακάθεκτα ορμάει. Είναι σημαντικό να αντέχεις την ώρα των

«Αντάμωμα»

2011-05-28T21:29:00.000+03:00

Είναι τέχνη η ζωήΤις ρυτίδες σου να ξεκινάς απ' την αρχή, Να προβάρεις μελαχρινές, ή κοκκινομάλλες φυσιογνωμίες, Να ξηλώνεις το αμυδρό χαμόγελο της καθημερινής, Να ντύνεσαι ολόκληρος Κυριακή. Να μαζεύεις τις μεθυσμένες νύχτες σου απ' τα σοκάκια, Το τσιγάρο σου να πιάνει φωτιά στο φύσημα του ανεμιστήρα κι ο

Η Τελευταία Πριγκίπισσα

2010-07-18T21:24:00.006+03:00

-Κρίμα, είπαν. Απεβίωσε τόσο νέα. Από καθηλωμένη επιμονή στην πίστη του έρωτα.Πως να γράψεις στο μνήμα της κάτι τέτοιο. Από εσκεμμένη ευθανασία έγραψαν, επειδή τάχα παραπάτησε στο γκρεμό. Η ηθική λύθηκε στα γέλια στην κηδεία της. Η ανηθικότητα της εποχής κρυφογελούσε συνεχώς, με ένα πονηρό γελάκι.-Μία λιγότερη, είπε στη διπλανή της κάποια στιγμή. -Να φεύγει σιγά σιγά η σκουριά,

Λυγερόκορμη Πεταλούδα

2010-07-16T19:35:00.001+03:00

Θέλω να ανακαινίσω όλους του σταθμούς σε κατάσταση πλεύσης.Να αναδασώσω τα ταξίδια με νεόδμητα άνθη κερασιάς.Στην κορφή του λόφου να φυτέψω σημαία προσιτή στων παιδιών τα όνειρα.Να γυρίσω τα πάνω κάτω στις εκπλήξειςκαι τα μέσα έξω στις

Η Αλαζονεία της Κυριακής

2010-07-10T15:11:00.000+03:00

-Αύριο είναι η μέρα σου.Είπε το Σάββατο στην Κυριακή και την κοίταξε δειλά και κάπως ντροπαλά. Άπλωσε το χέρι του κι άγγιξε το δικό της με τα ακροδάχτυλα μα εκείνη το τράβηξε και το κοίταξε με κάποια περιφρόνηση και περηφάνια.-Δεν είμαστε όλες οι μέρες ίδιες είπε, κι ούτε όλα τα δάχτυλα του χεριού ίδια. Εμένα

Πριν την Κίνηση

2010-07-04T22:39:00.001+03:00

Σε ένα τεράστιο δωμάτιο σε βρήκε το καλοκαίρι. Πολυτελούς, τριανταπενταόροφης οικοδομής. Προ- πάντων μισοτελειωμένης συθέμελα, με σχέδια εκ του ασφαλούς πολυτελή. Η μοναξιά ελοχεύει. Κίνδυνος θάνατος του κουδουνιού ο χτύποςτρομάζει άναρθρα και προς στιγμή τη σιωπή.Αναδεύει την προσμονή και την ελπίδαο μικρός τούτος τρόμος. Ο χτύπος της καρδιάς αργός ρυθμός. Μετρά τις απαράλλαχτες μέρες ο

Η Ο.

2010-06-27T19:07:00.000+03:00

Το βραδάκι κατηφόριζε στο στενό σοκάκι η Ο.Μισή αρχόντισσα μισή όλεθρος.Το βλέμμα της ακούμπαγε απαλά στις διαθέσεις του κόσμουκαι μια μικρή ξενιτιά χόρευε στο φλογερό της βλέμμα. Καθησύχαζε τους μελάγχολους διαβάτεςκι απάνω στο λευκό της

Το Πρόσωπο του Ήλιου

2010-06-23T15:31:00.000+03:00

Στολίζομε κι ομορφαίνω κάθε μέρα. Χαρωπά κι ετοιμόλογα ετοιμάζομαι για το αύριο. Έτσι έμαθα: Να γεύομαι τις αντιρρήσεις μου ως το μεδούλι. Τη ζωή έστρεψα στο πρόσωπο του ήλιου. Αργά και με υπομονή, νύχτες ολάκερες γύριζα τη γη με τα παιδικά μου χέρια.

Πεταλωτής του Χρόνου

2010-06-22T15:32:00.000+03:00

Ανάλαφρα μοκασίνια φοράς στις σκέψεις σου, μη τις ακούσει η τρομάρα του κόσμου. Το περήφανο Άτι της ζωής σου αρματαγωγά καταδιώκουν, βάλλουν διά παντός οι ρυπογόνες εικόνες. Αν θα ζήσεις είναι μια υποθετική ικανότητα. Ως τα σπλάχνα σου να γεμίσουν θειάφι και ξένη θέληση θα ανασαίνεις λιγοστό, ροζ σύγνεφο. Μάνα, τ

Εκ Γεννηθείς Ερωτική

2010-06-21T12:47:00.000+03:00

Μια μικρή κηλίδα στον τοίχοσημάδι έρωταφάλτσα πινελιά στη Β. Διάστρωση της ψυχής. Με εστιασμένο το βλέμμαστη μισητή επαγρύπνησηαπολάμβανε τάχατην κατ ιδίαν εκδίκηση.

"Ο Αυτόδικος" 2

2010-06-09T14:46:00.000+03:00