Αναρτήσεις

Ιστορία σταθμού

Εικόνα
Καθώς δεν είχα τίποτα να κάνω καθόμουν εκείνο το απόγευμα στο παγκάκι του σταθμού και κοίταζα τα τρένα. Μια γυναίκα με πλησίασε τότε, μια άγνωστή μου, στάθηκε από πάνω μου κάπως επιδεικτικά και με κοιτούσε για ώρα επίμονα, δεν έδωσα σημασία γιατί κάτι παράξενοι άνθρωποι πάντα συχνάζουν στους σταθμούς, όμως εκείνη με είχε καρφώσει με το βλέμμα της μέχρι που με έκανε να νιώσω πως είχα μαζί της ραντεβού.
"Γιατί άργησες;" μου φώναξε τότε. "Άργησα; πως άργησα;" αναρωτήθηκα φωναχτά. Ξέσπασε τότε σε κλάματα και κάθισε δίπλα μου μα σε μακρινή απόσταση. "Άργησες", έλεγε και κοίταζε ίσια μπροστά. Προσπάθησα τότε να θυμηθώ, αυτή η γυναίκα έμοιαζε να με περιμένει, κι ενώ δεν καταλάβαινα τί μου έλεγε, ένιωθα πως είχε δίκιο. Κοίταξα τότε κι εγώ ίσια μπροστά και της είπα: "θα είσαι φυσικά κάποια τρελή που με ονειρεύτηκε".
Σηκώθηκε κι ήρθε μου άστραψε ένα χαστούκι. Τότε, κουνήθηκε το μυαλό μου και της είπα: "σίγουρα εσένα κάποτε σε πλήγωσα, θύμισέ με ποια είσαι, έ…

Η Βουτιά

Εικόνα
Έχω, μου έλεγε, την αίσθηση μερικές φορές, πως γίνομαι αποξενωμένη, απαθείς, αδιάφορη. Βλέπω τότε, πως όλοι παίζουν έν' ανούσιο θέατρο, υποκρίνονται, το σιχαίνομαι αυτό, έλεγε. Θέλω καμιά φορά, να είχα ένα φτύμα όσο ο ωκεανός, να τους φτύσω και να τους πνίξω
Κι εγώ της έλεγα, σε αγκάλιασαν ποτέ;
Κι εγώ της έλεγα, έκανες ποτέ έρωτα κάτω απ’ το φεγγάρι;
Κι εγώ της έλεγα θα σ’ αγαπήσω μέχρι να μαλακώσεις κι ύστερα θα σε πλάσω καινούργια με τα χέρια μου
Κι εκείνη είπε, φοβάμαι, πείσε με
κι εγώ τη φίλησα
Μη σταματάς να μου μιλάς, έλεγε,
τώρα που καταλαβαίνω κι άγγιξα τα στήθη της μ’ ένα λεξιλόγιο που είχα στις άκρες των δαχτύλων κι αναστέναξε σε μι’ αρχαία διάλεκτο που αν δεν προσέξεις γεννιέται παιδί
Κι ύστερα μου είπε, με φιλάς πάνω απ’ τα ρούχα
εγώ, είπε, γδύνομαι κάτω από εξουσία κι άρχισα τότε ν’ απαγγέλλω ένα ποίημα λύγισε στα δυό, η μισή έσκυψε μέσα στην άλλη μισή κι όταν ανασηκώθηκε είδα εμένα στα μάτια της
Μετά, της ψιθύρισα στο αυτί ένα ικετευτικό
ζήτησέ μου γυρεύοντας να φτάσω τόσο βα…

Ο δρόμος της αγάπης

Εικόνα
Σίγουρα υπάρχουν αρκετοί αξιόλογοι φιλόσοφοι και βαθύτατοι στοχαστές, να σκεφτεί κανείς πάνω στις σκέψεις τους, να ενστερνιστεί ιδέες στη ζωή του, να προκόψει την αλήθεια να βρει. Εμένα όμως, πάντα η σκέψη μου γυρίζει σ' Εκείνον, τον Ιησού, και γυρίζει σε Εκείνον που είναι πίσω απ’ τον Ιησού. Είναι αυτό κάτι σαν μ’ αρέσει να βρίσκω το τελευταίο μου στερνό καταφύγιο και να βυθίζομαι στην αγάπη.
Σίγουρα, υπάρχουν πολλές σκέψεις αξιόλογες κανείς μαζί τους ν’ ασχοληθεί και να μελετήσει, σοφός να γίνει και με όλον τον κόσμο θησαυρούς να μοιραστεί. Όμως εμένα, μ’ αρέσει να καταλήγω πάντα σ’ εκείνη τη δυσεύρετη σιωπή, τη συνειδητή σιωπή, και να αιωρούμαι χωρίς ερωτηματικά.
Σίγουρα υπάρχουν πολλοί δρόμοι να ακολουθήσει κανείς, κι αν δεν υπάρχουν αρκετοί σίγουρα κάθε άνθρωπος μπορεί έναν δικό του, καινούργιο δρόμο να ανοίξει. Εμένα όμως μ’ αρέσει εκείνο το κανάλι της προσευχής να το πλαταίνω και να προσεγγίζω, να φτάνω τα μάτια Του.
Πέρασαν πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι απ’ τη γη και τον κόσμο …

Εκ των έσω προς τα έξω

Εικόνα
Το να φτιάχνεις τη ζωή σου με τη μέσα αρχή έχει μερικές ιδιαιτερότητες. Είναι βέβαια ο πιο φυσικός τρόπος, ο τρόπος του θεού κι ο θεός είναι πάντα μοναχικός. Όμως μοιάζει παράξενο σ’ έναν εξωτερικό κόσμο να δημιουργείς εσωτερικά τη ζωή σου, όμως είναι ο μόνος τρόπος να έχεις μια ζωή χωρίς αμφιβολία.
Όταν φτιάχνεις τη ζωή σου με τον εσωτερικό τρόπο, θα έχεις στην προσπάθειά σου ό,τι ακριβώς κάθε φορά χρειάζεσαι, ούτε λιγότερα ούτε περισσότερα, δεν θα έχεις ούτε υπερβολή ούτε έλλειψη, άλλωστε ο στόχος είναι να ζυγιστείς, να βρεις των πραγμάτων το μέτρο.
Όταν φτιάχνεις τη ζωή σου με τον εσωτερικό τρόπο, θα εμφανίζεται στη ζωή σου ό,τι κατακτάς εσωτερικά, μάλιστα εκείνο θα εμφανίζεται στην κατώτερη βαθμίδα κατάκτησης, που είναι η πιο υψηλή. Θέλω να πω, αν στο μήκος του εαυτού σου, έχεις κατακτήσει μια βάρκα στο βάθος σου και ένα καράβι στο ύψος σου... τη βάρκα θα παραλάβεις, θα παραλάβεις το αποκλειστικό, το μη αμφισβητήσιμο, το συναισθηματικά κατοχυρωμένο σου, θα παραλάβεις αυτό που ήδη κα…

Δελφίνια στον Κάμπο

Εικόνα
Κι ύστερα φώναξε είμαι άθεος και σηκώθηκε κι έφυγε οργισμένος. Δεν καταλάβαινα από τί ήταν άθεος, όμως σίγουρα ήταν άθεος από κάποιον θεό που νόμιζε πως υπάρχει, ήταν άθεος από κάποιον θεό που του έμαθαν πως υπάρχει και δεν μπόρεσε ποτέ να τον δεχθεί.
Η έννοια του θεού του δημιουργούσε μέσα του αβάσταχτες υποχρεώσεις και αβάσταχτες συμπεριφορές, ήταν σαν να προσπαθούσε μια ανώτερη δύναμη να τον ελέγχει και να του ορίζει τη ζωή, κάτω απ’ την έννοια του θεού ένιωθε ανελεύθερος να είναι ο εαυτός του, και φυσικά αντιδρούσε και κλωτσούσε σε αυτό.
 Του εξήγησα, πως η συμπεριφορά του αυτή δεν είχε καμία σχέση με το θεό, είχε μόνο σχέση με μια παλαιολιθική έννοια που υπήρχε μόνο στο κεφάλι του ριζωμένη και που γύρευε με εφαρμογή κανόνων να ρυθμίζει συμπεριφορές. Από το θεό που ήταν άθεος έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε, δεν υπήρχε ο θεός που είχε από μικρός καταπιεί και ένιωθε να τον εκβιάζει, ήταν μόνο μια παρανόηση που χρειάζονταν να την ξεριζώσει απ’ τα σπλάχνα του και να την ξεχάσει. Ήταν άθεος…

Το σκονάκι

Εικόνα


Και εμείς δίνουμε εξετάσεις, διαρκώς μα δεν περνούμε στις καρδιές των άλλων, δυστυχώς μας κλείνουν πάντα απ’ έξω, τιμωρία κι είναι ο κόσμος όλος μια φρενιτιώδεις παρωδία. Κι εμείς δίνουμε διαρκώς εξετάσεις όμως η εμπιστοσύνη έχει πια χαθεί κι η πίστη έχει κλειδώσει, δεν λέει να βρεθεί και μένουμε απ’ έξω, μόνοι στις ερημιές οι σκέψεις μας δεν βρίσκουν έδαφος στις καρδιές
Κι εμείς δίνουμε εξετάσεις, διαρκώς μα οι άνθρωποι φιλύποπτοι μας λένε τα πράγματα είναι αλλιώς ξεγελασμένοι κι άδικοι μέσα στην αδικία κλειδώσανε τις πόρτες τους στη μουσική μαζί με τα θηρία κι απ’ τη δικιά τους την καρδιά όλα τα εξετάζουν και ένα στρόγγυλο μηδέν πάντα εμάς μας βάζουν
Κι εμείς δίνουμε εξετάσεις, διαρκώς μα οι άξιες χάνονται στον κόσμο μας, έτσι κι αλλιώς και πάντα αναγνωρίζονται άνθρωποι μέτριοι, κοινοί, που έχουν βρει τον τρόπο να γίνονται αρεστοί
Οι εξετάσεις κάλπικες, ο εξεταστής κουφός κέφια να κάνεις θέλει συνεχώς και θα περνάς τις τάξεις σου φωστήρας μαιδανός αρκεί να φαίνεσαι καλός

Ο Καημός της Μαρκέλλας

Εικόνα
Η Μαρκέλλα είναι πια σε κάποια ώριμη ηλικία και προβληματίζεται τις νύχτες συχνά. Ήταν καιρό μόνη και το είχε επιλέξει γιατί το χρειάζονταν, όμως η περίοδος αυτή πέρασε κι ένιωθε να χρειάζεται έναν άντρα στη ζωή της. Ουσιαστικά, πολλές φορές, δεν ξεχωρίζει φύλο, θα μπορούσε να είναι και γυναίκα, προτιμά όμως άντρα, όχι άντρα, προτιμά άνθρωπο.
Η Μαρκέλλα δεν είναι τέλεια, αν ήταν δεν θα είχε παρόμοιες ανησυχίες, είναι μια γυναίκα στη διαδικασία της εξέλιξης, έχει τις δύσκολες στιγμές τις, τις δύσκολες ώρες της, ακόμα και τις ανυπόφορες και το γνωρίζει, όμως έχει και τις όμορφες στιγμές της, τις ομορφότερες και τις προσδοκώμενες. Θα μπορούσες να την πεις φυσιολογικό άνθρωπο και μάλιστα με κατανόηση. Έχει απλώς ένα "βασικό ελάττωμα", από μικρή το είχε και δεν ήθελε να το αποχωριστεί, είναι άτομο, που αν κι απέχει απ’ την αλήθεια και την αλήθεια της, ωστόσο την αγαπάει, τη λατρεύει θα έλεγες.
Αγαπάει την αλήθεια για το στέρεο έδαφος που στρώνει εκείνη κάτω απ’ τα πόδια της, μπ…