19 Ιουλίου 2017

Ο Ταξιδιώτης








...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι, έχεις την επίγνωση όλη της διαδρομής, αρκεί να καταφέρεις να την ενώσεις, να μην σου λείπουν κομμάτια της κι άλλα σου είναι κρυφά.
 Μετά βλέπεις, πως το μόνο που έχεις πραγματικά δικό σου, είναι τούτο το σώμα, και σ’ αρέσει να αποχτάς μια κοντινή και φιλική σχέση με τον εαυτό σου, ικανή να σε κάνει να χαμογελάς με τις σκέψεις σου. Και λες πολλά αστεία από μέσα σου, γιατί σ’ αρέσει να είσαι χαρούμενος και να γελάς και να μην πονάς άδικα τον εαυτό σου.
 Κατόπιν, κάποια στιγμή, θα πρέπει του εαυτού σου να του υποσχέθηκες και θέλεις να τηρείς τις υποσχέσεις σου, αρχίζεις να διακρίνεις ένα παιδί μέσα σου, που θέλεις να το γιατρέψεις τις πληγές του και να το φέρεις στα μάτια σου. Και το οδηγείς στην αγάπη σου.
 Κι αλλάζουν όλα, γίνονται ολότελα διαφορετικά, παίρνουν το ύφος και το στυλ μιας μοναδικής περιπέτειας. Τοποθετείς τη χαρά σου ψηλά, δεν επιτρέπεις πράγματα, πικρίες κι ανόητους ανθρώπους να σε στεναχωρούν κάθε λίγο, γίνεσαι κάθε μέρα και πιο ικανός, ανεβάζοντας τον εαυτό σου στη χαρά όλα χαμηλώνουν γύρω σου. Προβλήματα, αδιέξοδα, φόβοι, όλα γίνονται εργαλεία εξέλιξης.
 Γίνεσαι ικανός γι' αποφάσεις που άλλοτε θα σε τρόμαζαν. Μα τώρα μπορείς να τα παρατάς όλα και να φεύγεις αν σε πληγώνουν, γίνεσαι ικανός να χαρίζεις τεράστια ποσά, γίνεσαι ικανός ν' αλλάζεις τόπους.     
 Προτεραιότητα παίρνει να είσαι καλά, να είναι η ψυχή σου καλά, κι αυτή, μερικές φορές είναι μια ακριβώς αντίθετη προτεραιότητα. Γιατί οι άνθρωποι συνήθως φροντίζουν να είναι όλα τα άλλα καλά κι οι ίδιοι μέσα σε όλα τα καλά υποφέρουν. Μα κάποτε, η πυξίδα και το τιμόνι γίνονται να είναι η ψυχή σου καλά, και με τέτοια πυξίδα και τέτοιο τιμόνι δεν γίνεται να χαθείς.

 Αν καταφέρεις να συμφιλιωθείς με τη μοναξιά σου τότε η ψυχή σου γλυκαίνει, και σε μια γλυκιά ψυχή μπορείς να μείνεις αιώνια δίπλα και να την πλησιάζεις, μέχρι να αφεθείς στα χέρια της. Μα σε μια ψυχή τρομαγμένη, πληγωμένη, σκοτεινή, δεν μπορείς να πας κοντά, πρώτος εσύ και κατά συνέπεια κανείς άλλος. Ζεις σε μια απόσταση απ’ την ψυχή σου κι είναι πάντα σαν να σε παραμονεύει κάτι άγριο, κάτι επικίνδυνο, κάτι σκληρό.
 Οι περισσότεροι άνθρωποι τότε, περνούν αυτά που πέρασες. Άλλοι περνούν αυτά που περνάς. Άλλοι έχουν φτάσει εκεί που πηγαίνεις. Αποχτάς την κατανόηση, χάνεις την κριτική χάνεις και την καταδίκη, εφόσον, όντας εσύ μη καταδικασμένος δεν τη χρειάζεσαι.
 Περνάς στη ζωή της καρδιάς και της απλότητάς της, και της σοφίας της. Χάνεις τη μικρή σπαραχτική ευφυΐα σου και περνάς στη ζωή με τα μεγάλα μάτια. Αναγνωρίζεις πολλά πράγματα στους άλλους αλλά δεν θέλεις να κάνεις κουβέντα γι' αυτά. Αναγνωρίζεις ακόμα κι ανθρώπους που κατανοείς πως έχουν χάσει ολότελα το παιγνίδι της ζωής, μα δεν έχεις λόγια να τους πεις. 
 Αναγνωρίζεις ακόμα και τους μαχητές που μάχονται, τους λευκούς μαχητές με την λατρεία και τη λαχτάρα στο φως, με στραμμένο το βλέμμα στην υπέρλαμπρη κορφή. Επιπλέον, αναγνωρίζεις κι εκείνο το φως το ηλεκτρικό, της λάμπας, εκείνη την αδιάφορη λάμψη την επιδερμική.
 Μα είναι ο κόσμος που βρέθηκες αυτός και δεν έχει γιατρειά, εσύ χρωστάς μια δυο χαρές, έναν έρωτα ίσως, μια αγάπη και λίγο από κείνο το βαθύ άγγιγμα της ευτυχίας στον εαυτό σου. Το χρωστάς στα ίδια σου τα μάτια. Χρωστάς στον εαυτό σου μια διαφάνεια, μια λύτρωση, ένα τέλος όλων των δεινών σου, μια ξεκούραση και μια ελευθερία της ψυχής και της σκέψης σου. Του χρωστάς τη γαλήνη. Του χρωστάς, ένα κατά την κρίση σου και τη γνώση σου άγιο πνεύμα, κι έναν θάνατο ευχάριστο χωρίς χρέη κι οφειλές πίσω σου.
 Κι απ’ αυτό όλο το όμορφο που παλεύεις να φτιάξεις για τον εαυτό σου... δεν γίνεται για σένα να το κρατήσεις, πολύ απ’ το όμορφό σου θα σου ξεφύγει και θα το πάρουν οι άλλοι με τις χούφτες. Αρκεί να ξεχειλίσεις εσύ, μα αν εσύ χρειάζεσαι θέλεις.

 Τη ζωή την έχουν φτιάξει δυσάρεστη και πράγματι είναι καημός και πόνος μέσα της να σεργιανάς. Όμως υπάρχει ένα ύψος να κατακτάς, όπου μέσα του η μοναξιά γυαλίζει και το όνειρο είναι ολοζώντανο.

 Κι έχεις μόνο αυτή τη μία μοναδική ζωή, όμως αυτό δεν πρέπει να σε αγχώνει μήπως χάσεις τελικά τη ζωή σου, γιατί οφείλει να χαθεί κι αν σε παρηγορεί όλοι την έχουν χάσει. Όμως αυτή είναι η ευκαιρία σου!

 Κάπου σίγουρα στη διαδρομή έχεις δώσεις μια υπόσχεση στον εαυτό σου, αυτή να την τηρήσεις, κι αν όλοι σε προδώσουν, αν τον εαυτό σου δεν προδώσεις και του μείνεις πιστός, οπωσδήποτε θα δικαιωθείς. Γιατί άλλος κανείς δεν μπορεί να σε δικαιώσει. Μα αν εσύ τον εαυτό σου προδώσεις, όλη τη γη, όλους τους ανθρώπους κι όλον τον ουρανό τον πρόδωσες!





17 Ιουλίου 2017

Γυναίκα από Μουσική




Ένιωθε παράξενα εκείνη την εποχή, μετά από αρκετές ερωτικές απογοητεύσεις την καλούσε μια ενδοσκόπηση. Ήταν βέβαια αλήθεια πως οι άντρες ήταν κάτι πλάσματα ακατανόητα, αρνούνταν την αγάπη, αρνούνταν την αφοσίωση κι είχαν αδυναμία στο να δοθούν. Δοκίμασε πολλές τεχνικές μαζί τους· στο τέλος τους πλησίαζε απ’ τ' ανοιχτά για να μην τρομάζουν, ξεκινούσε μια σχέση ανάλαφρα, μα η ίδια η σχέση με τον καιρό εμβάθυνε και τότε ξυπνούσαν παράξενα πράγματα μέσα στους άντρες αλλά και στην ίδια.

 Πάντως, αυτή την εποχή ένιωθε τη συνείδησή της να ανεβαίνει σκαλί, ίσως έξω απ’ τους άντρες που γνώριζε άλλοι άντρες να ζούσαν, ίσως ακόμα κι έξω απ’ τη ζωή της άλλη ζωή να υπήρχε.
 Ήταν έξυπνη γυναίκα και με επίγνωση, συχνά παρατηρούσε πως οι εσωτερικές της αλλαγές άλλαζαν το περιβάλλον της ζωής της· τελικά πείσθηκε πως σε κείνη υπήρχε το πρόβλημα των αντρών· σκληρό να το δεχθεί... μα καθώς το δέχονταν άλλαζαν οι προοπτικές της ζωής της. Η ζωή της αποχτούσε, αυτό που θα λέγαμε δυνατότητα. Αφού, αν όλα άλλαζαν από σένα, το μόνο που χρειάζονταν ήταν να αλλάξεις τον εαυτό σου. Η σκέψη αυτή έφερνε μαζί της μια νέα ελπίδα, ίσως τίποτα να μην είχε τελικά χαθεί. Αφού κι ο εξωτερικός κόσμος ήταν ένα πιστό αντίγραφο του εσωτερικού, τότε θα μπορούσε πράγματι να ελπίζει. Δεν ένιωθε να είναι έρμαιο των καταστάσεων, των συνθηκών και των πραγμάτων κάτω απ’ αυτή τη νέα οπτική.

 Με τον καιρό το βλέμμα της γύρισε μέσα, πέρασε αρκετές σκληρές νύχτες σκαλίζοντας σκονισμένα συρτάρια, όμως μέσα στην οδύνη της έβρισκε και πράγματα ανθηρά, αισθήματα ανέγγιχτα απ’ το χρόνο, αθωότητες γαλβανισμένες με ατσάλι κι αστραπή.

 Καθώς άλλαζε μέσα της, άρχισε να αντιλαμβάνεται τις εσωτερικές και τις εξωτερικές συνδέσεις των πραγμάτων, όλες τις αλληλουχίες και τις μεταγγίσεις κι αναγκάσθηκε να απομακρυνθεί από αρκετούς ανθρώπους, που δεν την αφορούσαν πια, γιατί εκείνη, ήδη είχε πάρει να χαράζει έναν δρόμο, το δικό της δρόμο. Με κάποια λύπη αποχαιρέτισε πολλούς που δεν ακολουθούσαν. Αναγκάσθηκε να γίνει σκληρή, ακόμα και κακή, όμως δεν υπήρχε άλλος τρόπος αν ήθελε πράγματι να προχωρήσει στη ζωή της. Με τον καιρό, το μισό απ’ το ίσως της μετακινήθηκε προς το ναι της και το άλλο μισό προς το όχι της. Το ναι της και το όχι της... τώρα πια γίνονταν ολοένα και πιο ξεκάθαρα και στεντόρεια. Έμπαινε σε μια περιοχή ακεραιότητας, όπου το μεσοβέζικο δεν είχε θέση.

 Πέρασαν χρόνια, όταν άρχισε να αισθάνεται, πως δεν μπλέκονταν πια με τα πράγματα, αλλά πετούσε πάνω απ’ τα πράγματα και τους ανθρώπους.
Αντιμετώπισε τη μοναξιά και τη νίκησε, τον περισσότερο απ’ το χρόνο της τον αφιέρωνε τώρα στον εαυτό της, διάβαζε, μελετούσε, κι ένιωθε αργά το μαύρο της να εξασθενεί, να μπαίνει ολοένα και περισσότερο σε μια λευκή περιοχή. Τα μισά της αισθήματα, τα μαύρα, έχαναν διαρκώς την εξουσία στην ύπαρξή της, δεν μπορούσαν πια να την τραβήξουν κάτω όπως σε άλλες εποχές, κι όταν έχανε την απελπισία της άρχισε να μπαίνει στο δρόμο της αγάπης.

 Κοίταξε δεξιά της, κοίταξε αριστερά της, μα δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο ένα πλατύ μονοπάτι είχε ανοιχθεί μπροστά της χωρίς κανένα εμπόδιο.
Τότε διαπίστωσε πως ήταν όλα κατάλληλα, και ρίχνοντας πίσω μια ματιά στη ζωή της, επίσης διαπίστωσε πως σε όλη τη διαδρομή της, ήταν πάντα όλα κατάλληλα, γιατί πάντα ήταν αυτή κατάλληλη για όλα.

 Ήταν τόσο εύκολο λοιπόν; Όχι, δεν ήταν εύκολο, μα είχε καταφέρει, αυτή η γυναίκα, να ευλογήσει όλη τη ζωή της, κι όταν τη ρωτούσαν τώρα πια για το παρελθόν της, δεν είχε κανένα ενδιαφέρον γι' αυτό.

 Συνέβησαν κι άλλα πολλά, περιληπτικά τα έγραψα, λίγα μόνο απ’ όσα μου είπε μια μέρα που την είδα καθισμένη σε ένα βράχο να κοιτάζει τη θάλασσα. Δεν ξέρω αν τελικά βρήκε τον άντρα της ζωής της, δεν τη ρώτησα γι' αυτά, δεν ήθελα να διακόψω τη σιωπή της. Μετά περπάτησε πάνω στα κύματα και χάθηκε. Ένιωσα πως αυτή η εμπειρία την άλλαξε τόσο βαθιά και καθοριστικά, που κοίταζα μόνο ένα λευκό νυφικό να βαδίζει πάνω στη θάλασσα λουσμένο στο φως. Κι άκουγα μια μουσική να αναδεύει η ύπαρξή της.

 Την ονόμασα γυναίκα από μουσική, γιατί μ’ αρέσει να δίνω το αληθινό τους όνομα στους ανθρώπους.

16 Ιουλίου 2017

Η Αλήθεια






 Κάθε συζήτηση έχει ως σκοπό να βρεθεί η αλήθεια, μα πρέπει το κάθε μέλος να κατέχει κάποια αλήθεια, αλλιώς δεν συζητάς πάνω σε καμία βάση, σε κανέναν άξονα. Λες απλώς τη γνώμη σου, προσπαθείς να την επιβάλεις ή επιδιώκεις κάποιο συμφέρον. Πράγματα πάντα μονόπλευρα χωρίς έναν αντικειμενικό σκοπό, χωρίς να είναι το ζητούμενο η συμφωνία
 Και συζητάς χωρίς να είναι το ζητούμενο η συμφωνία; Τότε δεν συζητάς, η βάση είναι ήδη λάθος. Αν δεν μπορεί να μπεις στη θέση του άλλου, πως θα ‘ρθει ο άλλος στη δικιά σου θέση; Κι αν δεν είναι το ζητούμενο μία μόνο θέση, δύο ή περισσοτέρων ανθρώπων, τότε ποιο είναι; Κι αν αυτοί οι άνθρωποι που δεν βιώνουν κάποια αλήθεια, αν δεν ταυτιστούν και δεν ομονοήσουν - έστω με την ομολογία τους - τότε δεν ζουν ήδη στην εγκατάλειψη, την ερημιά και την απομόνωση της γνώμης τους, της άποψής τους ή του συμφέροντός τους; Τότε τα νερά τους δεν είναι διαρκώς παραγκωνισμένα; Κι αν ο σκοπός των νερών δεν είναι να φτάσουν στη θάλασσα τότε ποιος είναι;
 Μιλούμε με σκοπό να βρεθεί η αλήθεια, γιατί η αλήθεια είναι η βαθιά ένωση δύο ή περισσοτέρων ψυχών, είναι η ένωση της ουσίας μας. Γιατί στην αλήθεια, χάνεται ο διαχωρισμός από ψυχή σε ψυχή, κι αν δεν μιλούμε έτσι δεν επιτυγχάνουμε καμία ένωση. Ανάμεσά μας μπαίνουν αόρατοι τοίχοι, που πίσω τους ζουν μικροί τρομαγμένοι άνθρωποι, που κρυφοκοιτάζουν τον κόσμο αρπαγμένοι από μια έλλειψη σθένους.
 Γιατί οι άνθρωποι κρατιούνται πιο γερά ακριβώς από κείνο που πρέπει ν’ αφήσουν. Επειδή φυσάει, κι ο άνεμος, όπως είπε ο Ιησούς, δεν ξέρεις αν πηγαίνει ή αν έρχεται.

  Κι από τί μπορεί να κρατηθεί ένας άνθρωπος γερά για να μην τον πάρει ο άνεμος; Απ’ την ύλη, ακόμα κι απ’ το ίδιο του το σώμα!

 Ένας άνεμος που είτε του παραδοθείς, είτε του αντισταθείς, σε παίρνει. 



11 Ιουλίου 2017

Το Άλφα και το Ωμέγα



  


 Κάποια πράγματα είναι εδώ για να βοηθούν κι άλλα έρχονται για να βοηθήσουν. Γενικά όλα συμβαίνουν για το καλό. Ποιο καλό όμως, όχι το καλό του εγώ αλλά της ψυχής. Τελικά όλα πάνε, πήγαν και θα πηγαίνουν, σύμφωνα με το υποσυνείδητο.
 Κάποια στιγμή διαπιστώνει κανείς, πόσο αδύναμη είναι η σκέψη σε σχέση με την κυριαρχία του υποσυνειδήτου στη ζωή του. Με τη σκέψη, μπορεί να παρεκκλίνεις πολύ στη αντίληψή σου για το ποιος είσαι.

 Αυτά που είναι ήδη εδώ για να βοηθούν πολλές φορές αποχτούν μια μόνιμη βάση, κι επειδή την αποχτούν τα νομίζει κανείς για ζωή (του). Τα βρίσκει δικαιολογίες τα καθιστά. Με αυτό τον τρόπο τα δένει και τον δένουν. Αυτά πια, δεν τον κάνουν να σκέφτεται πάνω σ’ αυτά αφού τα θεωρεί δεδομένα, ως ζωή του. Άρα, χάνουν τον προσωρινό χαρακτήρα τους που είναι μαθησιακός και γίνονται στη ζωή του κατεστημένο. Κανείς δεν πάσχει απ’ το κατεστημένο αλλά πάσχει απ’ το κατεστημένο (του).

 Τα δεύτερα που έρχονται για να βοηθήσουν, έρχονται για να βοηθήσουν απ’ αυτά που ήδη βοηθούν. Τα πρώτα βοηθούν από κάτω, από μέσα, τα δεύτερα βοηθούν από πάνω, έρχονται να βοηθήσουν απ’ έξω.

 Τα πρώτα βοηθούν με το να σκέφτεσαι πάνω σ’ αυτά, με τον τρόπο να σε φτάνουν ως τη συνείδησή σου και να γνωρίζεις τον εαυτό σου. Τα δεύτερα βοηθούν με σκοπό να σε απαλλάξουν απ’ τα πρώτα. Απ’ τα πρώτα, αφού τα εξαντλήσεις με την ανάλυση, αφήνεσαι, απ’ τα δεύτερα πιάνεσαι. Χωρίς την ανάλυση δεν μπορεί κάτι που σε κρατά να διαλυθεί και τελικά να χαθεί, η ανάλυση το κάνει σκόνη. Η ανάλυση παίρνει στα χέρια της έναν βράχο και τον κάνει σκόνη.

 Τα πρώτα που βοηθούν έχουν ως σκοπό να χαθεί η άρνηση, τα δεύτερα να βρεθεί η θετικότητα. Τα πρώτα βοηθούν με τον πόνο τους, τα δεύτερα για να χαθεί ο πόνος. Τα πρώτα είναι η παγίδα που έπεσες - την παγίδα την εξασθενεί η μελέτη της κι η γνώση περί παγίδων. Αν το δεις χάθηκε, αν το φωτίσεις διαλύθηκε! 

 Τα πρώτα που είναι ήδη εδώ για να βοηθήσουν είναι δυσάρεστα, τα δυσάρεστα υποκινούν το μηχανισμό σκέψης. Τα δεύτερα είναι ευχάριστα, αυτό όμως σημαίνει μόνο πως δεν χρειάζεσαι πια τη σκέψη, γιατί όσο τη χρειάζεσαι εξ ανάγκης χρειάζεσαι στη ζωή σου κάτι δυσάρεστο. Αν χρειάζεσαι ακόμα στη ζωή σου τη σκέψη συντηρείς το δυσάρεστο. 
 Το δυσάρεστο σε κάνει να σκέφτεσαι πυρετωδώς, το ευχάριστο, είναι ευχάριστο, ακριβώς επειδή ό,τι το αφορά είναι η μη σκέψη. Από τη στιγμή που θα σκεφτείς το ευχάριστο παίρνει σκιά, χλομιάζει και γίνεται ομιχλώδεις. Άρα προβλημάτισε, αν προβληματίσει χάθηκε η χαρά του και σκοτείνιασε.  

 Απ’ τα πρώτα που είναι εδώ για να βοηθήσουν φεύγεις, στα δεύτερα που έρχονται για να βοηθήσουν παραδίνεσαι. Αν το κάνεις με επιφυλακτικότητα δεν τελείωσες με τα πρώτα.

 Όλα έχουν ως σκοπό τους τη βελτίωση, την καλυτέρευση και την εξέλιξη της ψυχής, το εγώ μπορεί μόνο να σταθεί εμπόδιο σ’ αυτό. Με τη σκέψη ανοίγεις δρόμο μέσα στο σκοτάδι - το δρόμο που ανοίγεις με τη σκέψη ακολουθεί η διάθεσή σου κι η ψυχή σου.

 Όλα είναι εδώ για να βοηθήσουν, αλλά δεν μπορούν να το κάνουν χωρίς τη βοήθειά σου. Δεν μπορούν να προσφέρουν αν δεν τα επιτρέψεις να σού προσφέρουν, δεν μπορούν να επιτελέσουν το σκοπό τους αν δεν κατανοείς το σκοπό τους. Δεν μπορούν να σε αφήσουν αν δεν αφεθείς.
 Είναι εδώ για να σου μάθουν κι όσο δεν μαθαίνεις απ’ αυτά θα είναι εδώ, θα επαναλαμβάνονται στον αιώνα τον άπαντα, κι αν δεν τα ακούς θα αναγκαστούν να σε φωνάξουν.

Αυτά που ήδη είναι εδώ για να βοηθήσουν με τον τρόπο τους βοηθούν, τα άλλα που έρχονται για να βοηθήσουν φτάνουν όταν τα πρώτα δεν χρειάζονται πια, πρόκειται για μετάβαση, περνάς.
 Όλα είναι εδώ για να βοηθούν, δεν υπάρχει τίποτα στη ζωή σου που να μην έχει δικιά σου διάθεση.

 Κι όσο τα χρειάζεσαι θα είναι εδώ, θα επιμένουν μέχρι να σου λευκάνουν την ψυχή. Γιατί ο κανόνας της ψυχής μιλά έτσι: γεννήθηκες στο φως θα επιστρέψεις στο φως. Η ψυχή λέει, εγώ κάτω από σένα αυτή την πορεία ακολουθώ. Εσύ με τις σκέψεις σου, το εγώ σου, τις ανάγκες σου, τις επιθυμίες σου, το θέλω σου κι όλα όσα είσαι… μόνο να μου βάζεις εμπόδια μπορείς.

  Όμως εγώ, λέει η ψυχή, διψώ για φως, κι όλες σου τις υποθέσεις, όλα σου τα νομίζω, εκατό φορές θα τα ανατρέψω μέχρι να σε αναγκάσω να γυρίσεις να με δεις. Μέχρι να σε γυμνώσω απ’ όλα τα κουκούλια σου δεν θα σταματήσω να σε ταλαιπωρώ και να σε βασανίζω. Μέχρι να κραυγάσεις για λύτρωση. Γιατί, καλά τα ψέματα, λέει η ψυχή, αλλά εγώ η μόνη σου αλήθεια είμαι, και δεν μπορείς εσύ να μου αλλάξεις ιδιότητες. Γιατί εγώ, λέει η ψυχή, για φως διψώ, εκεί αναπαύομαι, εκεί γαληνεύω, εκεί χαίρομαι και ευτυχώ. Κι όσα εσύ για τον εαυτό σου νομίζεις, λέει η ψυχή, θα σε κάνω εγώ να τα ξεχάσεις μια για πάντα, κι έχω τον τρόπο.
 Γιατί, λέει η ψυχή, αν δεν γυρίσεις να δεις πως εγώ είμαι η ζωή σου, ζωή δεν θα δεις, μα κάτι σαν ζωή θα ζήσεις.

 Γιατί εγώ, λέει η ψυχή, Είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, κι εσύ είσαι απλώς, όλα τα ενδιάμεσα γράμματα του αλφάβητου. 


08 Ιουλίου 2017

Η Αγάπη προς τον Εαυτό





  
 Φτάνει μια στιγμή που όλα σού είναι αντίθετα, τότε γυρνάς πλευρό απ’ την άλλη κι αγαπάς τον εαυτό σου. Μόνο εσύ, κανείς άλλος, αυτό μετά θα πάρει κι άλλους. Είναι μιας ακραίας κίνησης υπόθεση, ένα ζύγισμα, να τρέξεις να φύγεις για πολλοστή φορά μακριά σου ή να επιστρέψεις σε σένα και να σε δεχθείς

 Τον εαυτό σου δεν τον αγαπάς μέσα στα όμορφα και τα χαρούμενα
αλλά μέσα στην άκρατη απελπισία, τότε που σε χρειάζεται, τότε που σ’ έχει ανάγκη, τότε που όλοι κι όλα σου έχουν γυρίσει πλάτη, εσύ γυρίζεις και λες στον εαυτό σου: ησύχασε, μην ανησυχείς, εγώ είμαι εδώ για σένα, μαζί θα τα καταφέρουμε. Του μιλάς σαν σε πρόσωπο αγαπημένο δεύτερο. Γιατί αν εκείνη τη στιγμή απαρνηθείς κι εσύ τον εαυτό σου... τον πρόδωσες τελευταίος και πρώτος, δεν θα στο συγχωρήσει ποτέ. Γιατί, χωρίς αυτή την πρώτη σχέση σε υγεία καμιά σου ανθρώπινη σχέση δεν έχει ελπίδα

Αγαπάς τον εαυτό σου όταν σε χρειάζεται και χρειάζεται να το αποδείξεις αυτό. Όλοι μπορεί να δεχθούν τις θεωρίες σου, όχι όμως ο εαυτός σου. Δεν μπορείς ούτε χιλιοστό του να κερδίσεις αν δεν του το αποδείξεις πρώτα.  
 Όταν λοιπόν όλοι σε εγκαταλείψουν, εκεί, μέσα στην εγκατάλειψη
θα κλιθείς να πάρεις το μέρος σου ή το μέρος όλων. Εκεί θα φανεί ο ηρωισμός σου ή αν είσαι κότα

 Φτάνει μια στιγμή που όλα είναι αρνητικά και μαύρα, όλα είναι αντίθετα απ’ τη μία κι εναντίον σου, τότε γυρίζεις πλευρό απ’ την άλλη κι αγαπάς τον εαυτό σου, γίνεσαι αρχικά μόνο εσύ ενάντια σε όλον τον κόσμο σύμμαχός σου. Κι από κει ξεκινά η ψυχολογική υγεία. Όταν όλα φωνάζουν το αντίθετο να στρέφεσαι προς εσένα και να λες: αν τώρα, αυτή την κρίσιμη ώρα, εγώ δεν είμαι με το μέρος μου, χάθηκα!

Όταν λέμε αγαπάς τον εαυτό σου σημαίνει πως υπάρχουν δύο εδώ:
Ένας που αγαπάει – με τη θέληση ή το πνεύμα - και ένας που δέχεται την αγάπη

Όταν λέμε αγαπάς τον εαυτό σου, εννοούμε το κάνεις με την παρουσία σου κι όσα είσαι, τη σκέψη, τη θέληση, το πνεύμα. Αγαπάς μέσα σου ένα μικρό τοσοδούλικο, αθώο, απροστάτευτο πάντα πλασματάκι, ένα βρέφος στο βυθό σου, που δεν έχει ποτέ κανέναν άλλον πρώτον να το αγαπήσει

Αν εσύ με αυτό δεν συνδεθείς, δεν το εμπιστευτείς και δεν σε εμπιστευτεί… με τις πράξεις και τις αποδείξεις… αν δεν το τυλίξεις με τη στοργή σου… δεν το αγκαλιάσεις και δεν του μιλήσεις ζεστά και με ενθάρρυνση… αν δεν πάρεις το μέρος του και δεν του πεις εγώ είμαι εδώ για σένα και μη φοβάσαι, έχεις την υποστήριξή μου…

Δεν θα βγει ποτέ απ’ τη σπηλιά που κρύφτηκε. Τα ματάκια του δεν θα αντικρίσουν ποτέ το φως του ήλιου. Γιατί αυτό το βρέφος υπέστη έναν διωγμό από εσένα τον ίδιο, καθώς σε έφτανε ο κόσμος που γεννήθηκες.
Κι αυτό το πλασματάκι, που βαθιά μέσα σου είσαι, δεν θα φτάσει ποτέ ξανά στα μάτια σου, να δει να θαυμάσει τον κόσμο, να γεμίσει δέος κι έκσταση, να σε σηκώσει, να σε γλυκάνει, να σε γιατρέψει, να πάρει στα χέρια του τη ζωή σου
και να σε καθοδηγήσει με τρόπο θεϊκό

 Γιατί αυτό το βρέφος που κατά βάθος είσαι είναι μαγικό, ξέρει πολλά και πρωτίστως τα θαύματα, ζει μέσα σε έναν κόσμο χρωμάτων
κι έχει πάντα για πρώτη αξία του στη ζωή να είναι ευτυχισμένο.

Όλα τα άλλα είσαι εσύ.


07 Ιουλίου 2017

Μια Άδικη Μέρα







Νοικοκυρές χωρίς έκφραση
άντρες που τρέχουν ολημερίς για μισό σκοπό
κορίτσια που σου κάθονται για ένα φιλοδώρημα
παιδιά που λιώνουν για ένα παγωτό·
απορημένοι γέροι που έφτασαν στην ηλικία τους χωρίς να ζήσουν
σπίτια μικρά που μέσα τους κατοικεί η ανάγκη
μεσήλικες που μεγαλώνουν μικραίνοντας
παραπανίσια κιλά που φωνάζουν για αύξηση μισθών
κυβέρνηση κυβερνούμενη απ’ τους δικαστές
θεός μέσα στα σύννεφα.
Παντού σκουπίδια ενός πολιτισμού που τα συσσωρεύει η απεργία
σωρός μεταχειρισμένα προφυλακτικά στην άσφαλτο
ερώτων χωρίς ένωση, εκσπερμάτιση άγχους·
κοκέτες καλοστεκούμενες άπειρης ηλικίας με βαμμένα κόκκινα νύχια γαμψά
ερωτευμένα κορμιά
νεαροί στα καφέ ετοιμάζονται να πιστέψουν στο χρήμα
γκόμενες που σ’ αυτές έμεινε μόνο η σιλουέτα
σκυλιά ευτυχισμένα που γουργουρίζουν στους ίσκιους
θάλασσα βαμμένη στο λάδι του αντηλιακού
μηχανές μεγάλης ιπποδύναμης που μουγκρίζουν
κουβαλώντας μικρούς ανθρώπους
άνθρωποι καβαλημένοι απ’ τις μηχανές
λαμπερά αυτοκίνητα ανθρώπων που ζουν στο σκοτάδι
πολυτελείς βίλες ορνέων, κότερα με κρυμμένη κοκαΐνη
σταματημένα ταξιδεύουν
βαριές απόψεις ασήκωτες ελαφρόμυαλων
πορνεία αφανέρωτη και φανερωμένη
ξεπούλημα για μια φωτογραφία στα περιοδικά
κι απ’ την άλλη η ηδονή της τιμιότητας

Ζωή μαραμένη - βυζιά πλαστικά
ξελιγωμένη γλώσσα - ποταμός σάλιων
κρυμμένα δάκρυα - βαστηγμένος πόνος
σώματα χωρίς χαρά - κούραση απέραντη
απόλαυση ελεεινή - πορτοφόλια στο βάθος
το χαμόγελο της εξουσίας
λεωφορεία με παστές σαρδέλες
άνθρωπος σε έκπτωση

Κι αβάσταχτη δυστυχία μέσα σε όλα αυτά
πνιγμένη στο χασίς και στη μπύρα.  


06 Ιουλίου 2017

Στην Κόψη ενός Πούπουλου








  
Τις νύχτες περπατάει πάνω σε σάπιες σανίδες που τρίζουν
περιφέρετε πάνω από ένα μαγεμένο δάσος
η πτώση σ’ αυτή την περίπτωση είναι ευχή
όσοι πέφτουν, πέφτουν μέσα στην ανατολή του ήλιου.
Απ’ άκρη σ’ άκρη το δωμάτιο δεν έχει τοίχους
κάθε φορά που σταματά μπροστά σε κάτι το κάνει σε μια υπόθεση τοίχου
κάθε που γυρίζει πίσω πηγαίνει μπροστά
κάθε που πηγαίνει μπροστά γυρίζει πίσω·
βαδίζει πάνω σ’ ένα τούλι - ή κάτι άλλο αέρινο
έχει μια ζυγαριά, γεννήθηκε μ’ αυτήν για να ζυγίζει το συναίσθημα
το βρίσκει κάθε φορά πιο ελαφρύ
προχωρά προς μια αιώρηση, πάτωμα και σκεπή στο τέλος θα φύγουν

Σαν τον ακροβάτη θα επιχειρήσει να βαδίσει στο τεντωμένο σχοινί
χωρίς δίχτυ ασφαλείας - έτσι κερδίζεται η εμπιστοσύνη -
ευχής έργο είναι σ' αυτή την περίπτωση να πέσεις σε μια αγκαλιά

Τις νύχτες περπατάει πάνω από σάπιες σανίδες που τρίζουν
πάνω από έναν θησαυρό που του κλείνει το μάτι
τρόμος κι ευχή να πέφτει
κλυδωνισμός μυστήριος
μα ανοίγει το πέρασμα

Καβάλα σ’ ένα κύμα
με το ρολόι στο χέρι του να εξαφανίζεται
δεν βλέπει την ώρα.

Στην περίπτωσή του κανείς δεν φωνάζει άνθρωπος στη θάλασσα
κανείς που γίνεται θάλασσα δεν θα μπορούσε να φωνάξει
άνθρωπος στη θάλασσα. 

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...