28 Αυγούστου 2016

Η Μεγάλη μας Ψυχή








Ό,τι ξεφεύγει απ’ την ψυχή σε πηγαίνει μπροστά
ένας αναστεναγμός, μια λάθος απάντηση
ό,τι ξεφεύγει απ’ την ψυχή: ένα λάθος
ό,τι περνά ανυποψίαστα τις πύλες της συνειδήσεως: ο πόθος
ό,τι φτερουγίζει: η ευχή
ό,τι σε παίρνει μαζί του: τ’ όνειρο
ό,τι σε παίρνει μαζί του είναι ό,τι σε ξεπερνά.

Πίσω απ’ τα μηχανικά σου μάτια σπαράζει
η ψυχή σου στον έλεγχο.
Α! πόσων ανθρώπων η ψυχή ονειρεύεται
μια καθολική συντριβή!
Ν’ ανοίξει τα μέτωπα να πετάξει η ουσία.
Κι εσύ, νοήμων άνθρωπος στραγγαλίζεις
τη δεύτερη τεραστία σου ευφυΐα
απλά διαρκώς σκεπτόμενος·
σχεδόν όλο το κακό το φέρνει το καλό μας.

Πόσο υπομένει αβάσταχτα η μεγάλη μας ψυχή
και την καταδικάζει η μικρή μας νόηση·
πόσο το γνωστό μας περιορίζει το άγνωστο
σε μια γωνιά μας μόνο·
και πως ζούμε? αυτό θα είναι θαύμα.

Δεν υπάρχει ούτε μια ψυχή στον κόσμο μας
που να μην είναι βαθιά, βαθύτατα εξεγερμένη.
Ούτε ένα μυαλό που να μην τη σταματά
ούτε μια νύχτα μικρότερη ή μεγαλύτερη·
φύτεψαν μέσα μας έναν θεό
και μας έδωσαν κυβερνήτη του έναν πίθηκο
που ‘χει και μια μικρή εξυπνάδα, όσο να ‘ναι
για να τα καταφέρνει ανάμεσα στους άλλους πιθήκους.

Μα η ψυχή και τα δικά της, αυτά ποιος τα ξέρει?
Ποιος τα ανοίγει τα απέραντα άγνωστα βασίλεια
και ποιος τα ελευθερώνει? Ποιος τις νύχτες πονά?
Έτσι μικρός που έγινε ο κόσμος μας - μικρό
που τον έφτιαξαν οι σκέψεις μας - τώρα της ψυχής μας
ποια μοίρα της μένει?

Και τι θέλει να πει η κάθε μας νύχτα, αν όχι να μας ορμά
να μας ανοίξει όλα τα μέτωπα·
γιατί χωρίς την ψυχή μας ελεύθερη έξω
εμάς πόσο μικρή ζωή μας δένει?

Δεν είναι αυτός ο ένας ο καημός μας μονάχα
που τον σπάμε σε χιλιάδες·
ποιος φύτεψε μέσα μας μια τέτοια ψυχή
κι έχουμε για κυβερνήτη μια νόηση μηδαμινή
και φτηνή
και τι απογίνεται το μεγαλείο της με κλειστά τα μέτωπα
και πίσω απ’ τις φτέρες?

Και κείνο που σπαράζει να ελευθερωθεί
ο θάνατος πολλές φορές
μα και ο έρωτας
κάποια φορά το παίρνει.






27 Αυγούστου 2016

Το Δαιμόνιο του Παλιού Κόσμου




 Όχι! δεν θα του κάνω το χατίρι αυτού του κόσμου
να του προσθέσω το λιθαράκι μου·
όχι! θα του αντισταθώ.
Όχι! θα τραβήξουμε δρόμους χωριστούς, αυτό έχω να του πω
κι αν του το λέω κακώς του το λέω
γιατί το να το κάνω θα είναι τρις το λέω.
Όχι! την επιβράβευσή μου θα τη δώσω
εκεί που διακρίνω τη λάμψη του·
θα του φωνάξω έτσι: η σκουριά μου τελείωσε!
δεν έχω άλλο παραμύθι για τον ύπνο σου·
δεν έχω άλλο μέσα μου απ’ το περιεχόμενό σου
μάταιε κόσμε.
Κι αποσύρομαι, όπως εκείνα τα φίδια που τα πάτησαν την ουρά
για τους αγγέλους.·
Όχι, επειδή θέλω να διευθύνω την αύρα μου
φυσώ με το πείσμα μου την ομίχλη του
και του λέω όχι! εμένα δεν θα με καταπιείς!
κι αντιστέκομαι, όπως εκείνα τα παιδιά που τα μαλώνουν
να φάνε το φαγητό τους.
Όμως μητέρα ανθρωπότητα, λες πως μ’ αγαπάς
και με ταΐζεις κονσέρβες απ’ τον μαστό σου·
ύστερα μου λες γιατί τις νύχτες σε ξερνώ.
                          
Παρακαλώ, θα μου επιτρέψεις ένα σιγανό όχι
χωρίς απελπισία, χωρίς απόγνωση και κραυγή
μα ένα όχι σαν αντίσταση της κατανόησής μου
σαν άνεμος απαλός που πάει για κει
που η καρδιά μου ορίζει.

Γι’ αυτό κόσμε δαίμονα και παλιέ
αποσύρσου από μένα
με όλη την ηρεμία μου σε διατάζω!





25 Αυγούστου 2016

Αριθμητική του Αισθήματος






Ένα πρώτο, πίστεψε στους σοφούς
ένα δεύτερο, πάρ’ το μέσα σου
ένα τρίτο, προσάρμοσέ το στον κόσμο.
Ένα πρώτο, μάθε τον εαυτό σου
ένα δεύτερο, μάθε τον κόσμο
ένα τρίτο, φτιάξε εσύ τη σχέση.
Ένα πρώτο, το μέσα πλησιάζει το έξω
ένα δεύτερο, το έξω πλησιάζει το μέσα
ένα τρίτο, αυτό είναι όλο.
Ένα πρώτο, σκότωσε τον φρουρό
ένα δεύτερο, ανέστησε τον φρουρό
ένα τρίτο, μάθε να μην τον λαδώνεις.
Ένα πρώτο, επίτρεψέ το να περάσει
ένα δεύτερο, μάθε απ’ αυτό
ένα τρίτο, μην το επαναλαμβάνεις.
Ένα πρώτο, φτάσε στο τέλος
ένα δεύτερο, φτάσε στην αρχή
ένα τρίτο, από κει ξεκίνα πάλι.

Ένα πρώτο, η γέννηση
ένα δεύτερο, η αναγέννηση
ένα τρίτο, η ενδιάμεση κατάσταση.
Ένα πρώτο, πέσε
ένα δεύτερο, σήκω
ένα τρίτο συνέχισε έτσι ως να μην έχει άλλο.
Ένα πρώτο, πάνω
ένα δεύτερο, κάτω
ένα τρίτο, ισορρόπησε.
Ένα πρώτο, το χθες
ένα δεύτερο, το αύριο
ένα τρίτο, φέρ’τα κοντά.
Ένα πρώτο, εσύ
ένα δεύτερο, οι άλλοι
ένα τρίτο, χαμήλωσε τη διαφορά.
Ένα πρώτο, η σκέψη
ένα δεύτερο, η σκέψη σου
ένα τρίτο, η σιωπή.
Ένα πρώτο, η ανάγκη
ένα δεύτερο, η εμπιστοσύνη
ένα τρίτο, αυτά τα δύο βρίσκονται στ' άκρα σου.
Ένα πρώτο, το πρώτο αίσθημά σου
ένα δεύτερο, το κοινό αίσθημα το ανάμεσα
ένα τρίτο, το αίσθημα της πλάσης 
που σε αναδημιουργεί κι η επαφή με την πρώτη καρδιά σου. 

Ένα πρώτο, η ζωή
ένα δεύτερο, ο χαμός της
ένα τρίτο, το φτάσιμό της.
Ένα πρώτο, το ανοιχτό εσύ
ένα δεύτερο, το κλειστό εγώ
ένα τρίτο, ο αγώνας για το πρώτο.
Ένα πρώτο, χωρίς πόνο
ένα δεύτερο, με πόνο
ένα τρίτο, η απώλειά του μέσα από το βίωμα.
Ένα πρώτο, ο ερχομός
ένα δεύτερο, η αναζήτηση
ένα τρίτο, η επιστροφή κι η διάρκεια.
Ένα πρώτο, η αγάπη
ένα δεύτερο, η προφύλαξη
ένα τρίτο, ο χαμός της προφύλαξης.

Ένα πρώτο, το λευκό
ένα δεύτερο, η μνήμη
ένα τρίτο, η λήθη.

Ένα πρώτο, δεύτερο και τρίτο
η μόνη κατάληξη του αισθήματος
είναι να φτάσει στην ευτυχία σου·
είναι αυτορυθμιζόμενο
να την σημαδεύει.