Αναρτήσεις

Το Γύρισμα

Εικόνα
 Λέει ο ποιητής Ελύτης«Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός
Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι.....».

Την αγάπη τη θέτει ως καθοριστικό παράγοντα στο γύρισμα του κλειδιού της μοίρας, είναι σαν να συσσωρεύεται η διάθεση πίσω από ένα γύρισμα, σαν να στοιβάζεται ο καιρός πίσω από μια στροφή, σαν να περιμένει να ανοίξει μια πύλη ή να πέσει ένας τοίχος, που έμεινες καιρό πίσω του και τον χτύπησες με γροθιές, με χάδια και κλάματα, ακόμα και με παρακάλια. Είναι ακόμα σαν να υπάρχεις πίσω από μια πόρτα και να δοκιμάζεις κλειδιά να βρεις το αυθεντικό της, ενώ το αυθεντικό της έχει πέσει βαθύτερα μες στο πηγάδι ή κάτω απ’ το χαλί. Δοκιμάζεις κλειδιά κι απογοητεύεσαι, καμιά φορά δοκιμάζεις ανθρώπους κι απογοητεύεσαι. Όχι, δεν την ανοίγει την πόρτα αυτός ο άνθρωπος, δεν είναι ο κατάλληλος, δεν ταιριάζει στην περίσταση, δεν ταιριάζουν τα λόγια του στην κλειδωνιά. Είναι άστοχος, μιλά και μόνο ελπίδα φέρνει, μα η ελπίδα είναι ένας…

Επί της Ουσίας

Εικόνα
Κυριακή βράδυ - όχι πως κάνει διαφορά μετρώ τις νύχτες με την παρουσία σου τείνεις να μου γίνεις ημερολόγιο είσαι ο βιωματικός μου χρόνος έχω σημειώσει μαζί σου μια Δευτέρα μέχρι να σε συναντήσω κενό
Γελώ - αλλά μπορώ και να μην είμαι και σίγουρα τα καταφέρνω μακριά σου όταν έρχεσαι με φέρνεις μαζί σου υπάρχω έντονα μέσα απ’ το δικό σου σώμα
Κι απόψε υπάρχω αλλά αυτό δεν μου λέει τίποτα είναι σιωπή και το παλάτι άδειο  ενώ όταν υπάρχω για σένα διπλασιάζεται και το περίσσιο στο δίνω απ’ την καρδιά μου άσε που το παίρνεις και χωρίς να ρωτάς αφού, έτσι ή αλλιώς, εσύ μου χαρίζεις την αύξηση που αισθάνομαι
Αν ήξερες πόσο σημαντική είσαι ίσως να μην το άντεχες
Θα μπορούσα να σου πω χίλιους λόγους να είμαι μαζί σου όμως αυτός είναι ο πιο βαθύς κι ο πιο απερίγραπτος δεν κάνει συνήθως θραύση κι είναι ακατανόητος στους ορισμούς μιας σχέσης  μα είναι που σε θέλω και σε χρειάζομαι βαθύτερα απ’ την ανάγκη

Επίκληση στη Μέρα

Εικόνα
Μέρα εσύ τον πόθο μας νιώσε την επιθυμία μας συμπλήρωσε την πίκρα μας αγνόησε την αδυναμία μας συγχώρεσε δεήσου τον καρπό της σκέψης μας φρόντισε τη συγκυρία φέρε την είδηση τη γλυκιά φτάσε μας
Μέρα μην μας προσπερνάς
μείνε εδώ μαζί μας γίνε το αύριο για εμάς και το χθες και το όλον στιγμή άνοιξε τη χαρά μας χώρεσε κι εσείς θεοί φειδωλοί κρατηθείτε στις υποσχέσεις σας το νου μας άλλο μην παραπλανάτε τη διάρκεια κρατήστε σταθερή το όνειρο ενσαρκώστε
Μέρα φίλη που από μέσα μας έρχεσαι γίνε Κυριακή, γίνε γιορτή στα σπλάχνα μας τραγούδησε σκέψεις μελανές συγχώρεσε, καθαγιάσου ήλιε της μέρας φτάσε μας

Ερείπια Πολιτισμού

Εικόνα
 Περπατώ στη Θεσσαλονίκη, ανάμεσα σε κόσμο βιαστικό, πολυάσχολο, θα έλεγες πως έχουν βγει απ’ το καβούκι τους, όμως θα ήσουν περισσότερο εύστοχος αν έλεγες πως το παίρνουν μαζί τους. Άνθρωπος και καβούκι, μαργαριτάρι και όστρακο, τίποτα γυμνό δεν κυκλοφορεί, όλα πίσω από γυαλιά ηλίου, όλα οπλισμένα κι άλλο τόσο παροπλισμένα, προστατευμένα, ακόμα κι η αφεντιά μου.
Ένας τύπος έχει πιάσει μια γωνιά, τα μάτια του έχουν μια ζάλη, το συναίσθημά του είναι θολό, απλώνει το χέρι στον κόσμο κι έχει βρει μια δικιά του ατάκα, φωνάζει: μια τυρόπιτα βρε παιδιά, ένα σάντουιτς να φάω! Ο κόσμος τον προσπερνά, πηγαίνει τρέχοντας προς τα κει που μυρίζει το δικό του σάντουιτς.
Μέσα στον πανικό προσέχω ένα χαρτονόμισμα, πεσμένο στο πεζοδρόμιο και τσαλαπατημένο, πολλοί που το πάτησαν τρέχουν για ένα παρόμοιο, η απλώς τρέχουν με την ελπίδα, και την ώρα που τρέχουν με την ελπίδα έχουν πατήσει την τύχη τους. Στα μάτια του τύπου με το απλωμένο χέρι έχει καρφωθεί η τυρόπιτα, ενώ στα πόδια του υπάρχουν τυρόπιτες …

Πέντε Λεπτά Ευτυχίας

Εικόνα
 Με κούρασαν όλ' αυτά, έχω δικαίωμα σε πέντε λεπτά ευτυχίας - μη ρωτάς ποια είναι όλα αυτά, ξέρεις, είναι ΌΛΑ ΑΥΤΆ! Όμως δικαιούμαι πέντε λεπτά ευτυχίας και λέω να τα εξαντλήσω πέντε λεπτά χωρίς τίποτα, πέντε απόλυτα λεπτά, παρακαλώ περάστε όλοι έξω, απλώς απουσιάζω!  Θέλω να ξέρω πως είναι - μη μου στερείτε αυτή την ευκαιρία αντάλλαγμα όλη τη ζωή μου τη δίνω για πέντε λεπτά καθαρής ευτυχίας αν με καταλαβαίνετε, αν δεν με καταλαβαίνετε δεν πειράζει κάποτε θα κραυγάσετε κι εσείς για τα δικά σας πέντε λεπτά ευτυχίας κάποτε θα φωνάξετε κι εσείς αυστηρά, θα διατάξετε: ΈΞΩ από μένα ΌΛΑ! Ξέρουμε αμφότεροι πια είναι τα ΌΛΑ, ε; μη μου κάνετε τους ανήξερους, πονηρά σας κλείνω το μάτι. Κάποτε θα με νιώσετε, μετά από μια τρικυμία ή έναν κατακλυσμό, θα πείτε κι εσείς, ΌΛΑ ΑΥΤΆ, ΜΑ ΌΛΑ ΑΥΤΆ, δεν αξίζουν όσο πέντε λεπτά ευτυχίας! Κάποτε θα τα βάλετε κι εσείς στη ζυγαριά τα όλα σας και θα τα δείτε με μισό μάτι, θα τα αγριοκοιτάξετε, γιατί αν τα ΌΛΑ σας τα βάλετε στη μια άκρη της ζυγαριάς και στην άλλη βά…

Εκπαιδεύοντας τη Μίρκα

Εικόνα
Η Μίρκα κάποτε βρέθηκε μέσα σ’ ένα πέλαγος σκέψεων, από όλες επέλεξε μία, ή αυτή την επέλεξε, απ’ αυτή κρατήθηκε ή την κράτησε. Στοιχήθηκε ολόκληρη πίσω από το θέλω της, όμως αυτό που ήθελε ξεκίνησε να το θέλει με το μυαλό της, με τη σκέψη της, το ήθελε άραγε και η ψυχή της; αυτή πότε το ήθελε πότε δεν το ήθελε, άλλοτε το ξεχνούσε άλλοτε το θυμότανε, σημασία είχε να βγει αυτή, να προχωρήσει αυτή, προς μια νοητή κορυφή, όπου την περίμενε ένα έπαθλο, που η ίδια το τοποθέτησε εκεί, για να μπορέσει να της αξίζει, να της γίνει κατάλληλη.
Ο καιρός περνούσε και συνέχιζε να το θέλει, ελπίδα κι απογοήτευση διαδέχονταν η μια την άλλη, εκείνη προσπαθούσε να μείνει πιστή σ’ αυτό που ήθελε, ενώ μέσα της διαρκώς άλλαζε. Όλη αυτή η κατάσταση της επιστράτευσε τη δύναμη, την πίστη, το κουράγιο, εντρύφησε βαθιά στο σχέδιο της ζωής της, ανακάλυψε κι ένα άλλο σχέδιο, το σχέδιο του θεού γι’ αυτή, έφερε τα δύο σχέδια κοντά, τα πλησίασε.
Είχε μια θέληση, όμως με τον καιρό ανακάλυψε και μια άλλη ανώτερη θέληση…

Οι Ανθρακωρύχοι

Εικόνα
  Οι ανθρακωρύχοι κάποτε εκεί που σκάβουν βρίσκουν ένα διαμάντι το παίρνουν στα χέρια και το εξετάζουν βιαστικά δεν το έχουν ακόμα πιστέψει το ξεσκονίζουν πρόχειρα και κοιτάζουν γύρω τους πονηρά το χώνουν βαθιά στη τσέπη τους κι όλη μέρα δεν ησυχάζουν η καρδιά τους χτυπά δυνατά
 Τη νύχτα πηγαίνουν σπίτι τους και κλειδώνονται μόνοι σ’ ένα δωμάτιο στο χαμηλό φως μιας λάμπας το βγάζουν απ’ την τσέπη τους το ακουμπούν σ’ ένα τραπέζι τραβούν τρομαγμένοι την κουρτίνα, αφουγκράζονται το νυχτερινό θόρυβο και προσπαθώντας να πάρουν βαθιά ανάσα, ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους να δουν αν θα είναι ακόμα εκεί ή αν σαν όνειρο πέταξε
Μέγας φόβος τους πιάνει ανάμικτος με μια κρυφή χαρά θέλουν να τη μοιραστούν μα ξέρουν πως δεν πρέπει αρχίζουν έτσι να πονούν. Η εμπιστοσύνη τους στους ανθρώπους είναι κλονισμένη από καιρό, όμως τώρα ο κλονισμός βγαίνει στην επιφάνεια κι αρχίζουν να βλέπουν παντού υποψήφιους προδότες· τί θα κάνουν με το διαμάντι τους είναι ακόμα άγνωστο, δεν το περίμεναν, δεν είχε θέση η καρδιά τους…