Αναρτήσεις

Διάλογος στο λιμάνι

Εικόνα
- Κλαίτε; - Όχι, μπήκε ένα σκουπιδάκι στο μάτι μου. - Κλαίτε, παραδεχθείτέ το. - Μα γιατί να κλάψω εγώ; Δεν έχω λόγο… - Παραδεχθείτέ το πώς κλαίτε έτσι… χωρίς λόγο, κλαίει η ψυχή σας. - Αφήστε με σας παρακαλώ… - Δεν σας κρατώ. - Κι όμως με κρατάτε. - Όχι εγώ. Σας κρατά ο κόσμος, η σκέψη σας, η ζωή σας, αλλά όχι εγώ. - Πως το ξέρω; - Μα εγώ σας συγχωρώ και σας απελευθερώνω. - Κύριε μη φεύγετε παρακαλώ, συγχωρέστέ με, το χρειάζομαι, το έχω ανάγκη, συγχωρέστέ με εκ μέρους της ανθρωπότητας. - Ωραία λοιπόν, με το ανθρωπινό μου δικαίωμα σας συγχωρώ εκ μέρους της ανθρωπότητας, αισθάνεστε καλύτερα τώρα; Όμως πείτε μου, ποιος σας πείραξε; - Δεν ξέρω. - Δεν περίμενα διαφορετική απάντηση. Δεν ξέρετε λοιπόν που οφείλεται το δάκρυ σας, ο πόνος σας και ο φόβος σας. - Όχι, δεν ξέρω. Όλα είναι θολά αν γυρίσω πίσω στην ανάμνησή μου. - Μπορώ να γονατίσω λιγάκι μπροστά σας και να σας φιλήσω το χέρι; - Μα έτσι στα καλά καθούμενα; - Ναι, γιατί δεν το αξίζετε; - Δεν ξέρω, ντρέπομαι λιγάκι. - Α, όχι, να μην ντρέπεστε, αφεθείτε…

Η Αποδημία

Εικόνα
Όλα τα πάντα μπορούν ανά πάσα στιγμή να καταστραφούν, όλα να αλλάξουν και να αποδιοργανωθούν, γιατί όλα ισχύουν ως τώρα, την παρούσα στιγμή. Αναρωτιέμαι πού στηρίζεις τη βεβαιότητα σου, μήπως στη σκέψη σου; Όλα μπορούν να αναιρεθούν, την επόμενη στιγμή να μην ισχύουν, κάθε στιγμή μπορείς να μείνεις στον αέρα, άλλωστε σε αυτά οφείλεται η ανησυχία, ο φόβος, η ανασφάλεια.
Αναρωτιέμαι πως καθησυχάζεις τον εαυτό σου, μήπως με τη σκέψη σου; Η σκέψη εντός του χρόνου λειτουργεί, έξω από το χρόνο δεν λειτουργεί. Χρειάζεται να βγεις έξω από το χρόνο σου για να ησυχάσεις, να γαληνέψεις, να βρεις την ειρήνη.
Τι ισχύει όμως έξω από το χρόνο, που είναι έξω από τη σκέψη; άλλοι νόμοι. Όπως η εμπιστοσύνη. Εμπιστέψου, πως τελικά όλα συμβαίνουν και θα συμβούν για το Ανώτερο Καλό σου. Δεν είναι του εγώ σου, για το Ανώτερο μιλάμε.
Το καλό του εγώ δεν είναι το ανώτερο, ούτε εσύ είσαι ο ανώτερος εαυτός σου ως εγώ. Το ανώτερο καλό σου μπορεί να μην το ξέρεις, να είναι ένας δρόμος που σου είναι μυστικός. Τόσο στενα…

Ο ήλιος

Εικόνα
Στην αναζήτηση του ηλίου κατέβαινε μέσα σου περνώντας από τις συμπληγάδες Σίγουρα θα υπάρχει στα σπλάχνα μας ένας ήλιος ικανός όσο άλλοτε, όσο πάντοτε, Ικανός να μας κρατάει ψηλά, ένας ήλιος σαν αδερφός Όπου καμία νύξη δεν τον χαράζει Ένας ήλιος που καρτερεί - ο ήλιος της υπομονής Σίγουρα από τα ραγισμένα σπλάχνα μπορείς να τον δεις να λάμπει Διαμάντι μέσα στα ναυάγια - άξιοι οι βουτηχτές που τον ανακαλύπτουν Και τον φέρνουν με χίλιους κόπους στην επιφάνεια Έναν ήλιο που τον αντλούν αχτίδα αχτίδα, Αχτίδα παραπόνου κι άλλη μια παρηγοριάς Όμως αν φωτίσει ένας τόσο ισχυρός ήλιος τα σπλάχνα κάθε σκιά θα πάψει το ουρλιαχτό της Θέλω να πω θα αλλάξει η διακυβέρνηση στον κάτω κόσμο Ως τότε, για τους νοσταλγούς, σιωπή από δάκρυα Όμως δεν μπορεί, ο ήλιος υπάρχει, τον έχω δει σε μάτια να παλεύει Ανάμεσα σε σκούρα επιδερμίδα – σκούρα από το πάθος, ή τον πόθο Σκούρα είπα, όχι σκουριασμένη Κι ύστερα, τι άλλο είναι ο έρωτας αν όχι ένας ήλιος που βαδίζει στην ανηφόρα Το άρωμα των σπλάχνων γίνεται φιλί
Ο ήλιος ο βυθι…

Η Ηχώ

Εικόνα
Έβλεπε το ηλιοβασίλεμα, "τι σκέφτεσαι;" τη ρώτησε, "όχι πολλά πράγματα". - Θέλεις να μείνεις μόνη; - Αυτή τη στιγμή όχι και ναι. - Από το όχι φεύγεις, στο ναι πηγαίνεις, της είπε. - Θέλω να καταλάβω, είπε εκείνη. - Να καταλάβεις; Τι να καταλάβεις; Πέρασαν τόσοι άνθρωποι από τη ζωή που δεν κατάλαβαν. Έχει καμιά σημασία να καταλάβεις; Η ζωή είναι για να τη ζεις όχι για να την καταλαβαίνεις. Ο ήλιος πλάγιασε πίσω από το βουνό. - Κοίτα, κοίτα χρώματα, του είπε, με γεμίζουν έκσταση! Εκείνος έσκυψε και τη φίλησε στο σβέρκο, εκεί που υπήρχε λίγο χνούδι από τα μαλλιά της κι ανατρίχιασε, τυλίχτηκε στην εσάρπα της, έκανε λιγάκι ψύχρα. - Κάποια φορά, με πλησιάζει η αίσθηση πως είμαι μόνη πάνω στον πλανήτη. - Είσαι μόνη πάνω στον πλανήτη, όλοι οι άνθρωποι είναι μόνοι πάνω στον πλανήτη, μερικοί έχουν σχέσεις, άλλοι έχουν σχέσεις για να μην είναι μόνοι στον πλανήτη. - Κι όμως, θα ορκιζόμουν πως είναι όμορφα, του είπε. - Είναι όμορφα, δεν χρειάζεται να ορκιστείς, σε πιστεύω. - Τι είμαι; - Είσ…

Παρά λίγο Καλοκαίρι

Εικόνα
Με το ‘να και τ’ άλλο ήρθε πάλι το καλοκαίρι Ποτέ δεν αργεί, πάντα στην ώρα του Πειστικό χωρίς καμία προσπάθεια Ζεστό από τη φύση του Με το ‘να και τ’ άλλο ζητάει καρδιά για να το ζήσεις Και συντροφιά να το χαρείς Μα με το 'να και τ’ άλλο ξεχνάμε σημαντικές λεπτομέρειες Όπως να ζούμε στην ώρα μας Λίγο ο φόβος, λίγο τα μακρινά πουλιά, λίγο τα όνειρα του ορίζοντα Λίγο το χθες λίγο το αύριο, λίγο η αγάπη που βουλιάζει Λίγο ο δισταγμός, λίγο η αμφιβολία, λίγο η χαμένη πίστη Λίγο το ένα λίγο το άλλο, μας φτιάχνουν ένα πολύ να αντιμετωπίσουμε
Λίγο το ένα λίγο το άλλο γεμίζει κηλίδες ο καιρός Η ομορφιά των δροσερών κοριτσιών εξέταση Τα σώματα νάρθηκες και λίγο με το ένα λίγο με το άλλο Ο έρωτας κατεβαίνει Ανεβαίνει η επιβίωση, η επιτυχία, ο ανταγωνισμός Και τα πουλιά που κελαηδούν πνίγονται Λίγο το ένα λίγο το άλλο μες το ίδιο πηγάδι Θολώνουν τα νερά
Λίγο το ένα λίγο το άλλο, λίγο οι γνώμες των ανθρώπων Λίγο η γνώμη μας γι' αυτούς Λίγο το σωστό, λίγο το λάθος Λίγο η ελπίδα, λίγο η ματαιοδοξία Λίγο το…

Ο κήπος που ανθίζει

Εικόνα
Υπάρχουν πολλά προβλήματα, πολλά να αντέξει κανείς, αλλά νά, είναι ο κήπος που ανθίζει. Υπάρχουν πολλά να ελπίσεις, πολλά να φοβηθείς, όμως νά, είναι ο κήπος που ανθίζει. Πολλές φορές δε ξέρω, πολλές φορές δε μιλώ, είναι ο κήπος που ανθίζει. Πολλές φορές κάθομαι σιωπηλός, χωρίς να περιμένω, χωρίς να προσδοκώ, είναι ο κήπος που ανθίζει. Άλλες, μου λεν για τα στραβά του κόσμου αλλά σαν να γελώ – είναι ο κήπος που ανθίζει. Κι άλλες, ενώ βρίσκομαι στο μέσων μιας μεγάλης οχλαγωγίας, ξάφνου όλοι σταματούν να μιλούν και κανέναν δεν ακούω, είναι ο κήπος που ανθίζει Κι άλλες φορές, ενώ άλλα σκέφτομαι, τα χέρια μου ανοίγουν σε μια αγκαλιά, είναι ο κήπος που ανθίζει. Κι ενώ είχα να πάω αλλού, αλλού πηγαίνω, είναι ο κήπος που ανθίζει. Κι ενώ είχα δουλειές να κάνω κατέβηκα στη θάλασσα, είναι ο κήπος που ανθίζει. Με κάλεσαν σε μια συγκέντρωση αλλά το ανέβαλα με μια δικαιολογία, και κάθισα μόνος σπίτι να αφουγκράζομαι το σκοτάδι, χωρίς καμία λογική να μου λέει πως πέρασα καλύτερα, όμως νά, είναι ο κήπος που …