Αναρτήσεις

το άσπιλο πνεύμα

Εικόνα
Η συντέλεια του κόσμου πέρασε και οι βιβλικές καταστροφές όλες από πάνω μας αθόρυβα, μέσα σε μια απόκοσμη ακινησία την ώρα που μιλούσαμε, την ώρα που κοιτάζαμε αλλού· Περπατήσαμε όλη την έρημο, μέσα σε συννεφιά και αντάρα ζήσαμε την εποχή χωρίς καιρό και τον καιρό χωρίς ήλιο βαθιά, κάτω, εκεί που πηγάζουν τα όνειρα αφαιρώντας μία μία κάθε υποστήριξη εκτός μιάς, της θεϊκής ένα βίωμα ολοκληρωμένης Παναγιάς και εσταυρωμένου Χριστού ταυτόχρονα με μικρές ξεγελασμένες αναστάσεις που μοιάζουν περισσότερο συμπεράσματα ελπίδας και κρατήματα τρυπημένων χεριών από περαστικά σύννεφα· Συζητήσαμε με αγγέλους, από μια ώθηση ζωής ανεκπλήρωτης με τέτοια ορμή και δίψα, που σταθήκαμε σωματικά στο απέναντι που κρυφοκοιτάζαμε· Παιδιά της φωτιάς, χαλάσαμε την ύλη του έρωτα και την κατεβάσαμε στην αθωότητα επιμηκύνοντας ως τα άκρα τον πόνο γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τα θαύματα του θεού με τον τρόπο που επινοούν

Απευθυνόμενος

Εικόνα
Απόψε νιώθω την ανάγκη να απευθυνθώ σε Σένα, το κάνω δημόσια, ε και; Αυτός είναι ο τρόπος μου να είμαι δημόσιο πρόσωπο. Φτάνουν τόσα μυστικά, στις σκιερές γωνίες, τα σούξου και τα μούξου μας πνίξανε. Ξέρεις, δεν ντρέπομαι πια κι ελάχιστα φοβάμαι, η ίδια η καρδιά μας, η φύση της, είναι να είναι ανοιχτή, εμείς την κλείνουμε και την πληγώνουμε, και παίρνουμε έτσι μέσα μας όλο το κακό του κόσμου. Γι’ αυτό, αν τα λέμε οι δυό μας... ας μας ακούν, το μυστικό μας κοινό είναι, έμψυχα είναι τούτα τα πλάσματα που διαβάζουν, το τα εν οίκο μη εν δήμο εγώ το κατάργησα. Τώρα λέω, τα εν οίκο εν πλήρη δήμο κι ακόμα μακρύτερα, εν πλήρη σύμπαν καλύτερα. Θέλω να πω, δεν είναι καλύτερα όλα έξω; το όλα μέσα το ζήσαμε έτσι κι αλλιώς, το ξέρουμε, ξέρουμε την πίκρα και τη στεναχώρια του, το φόβο του και την ανησυχία του, ας δοκιμάσουμε λοιπόν και το όλα έξω. Άλλωστε, όλοι έχουμε λίγη ποίηση στο αίμα μας σαν άρμα να σέρνει το λόγο έξω. Η έκθεση, είναι ένα τρομερό πράγμα, στην αρχή, μετά, γίνεται κάτι σαν αλύπητο…

ο μόνος

Εικόνα
Κι εγώ οφείλω να είμαι ελεύθερος κατά βούληση κατά νου και κατά γνώση ένα μικρό σφαιρικό σύμπαν μέσα στου χάους τις πιθανότητες χρειάζεται να είμαι ανεξάρτητος - κι από σένα απόλυτα υπεύθυνος για μένα και την ψυχή μου όλους να τους ακούω κι απ’ τη σημασία μου να μην τους αμελώ όμως αυτό που είμαι εγώ κανείς άλλος δεν είναι και με κανενός άλλου τις σκέψεις δεν ταιριάζει απόλυτα γιατί το κάθε ένα έχει κάτι μοναδικό, διαφοροποιείται κι εγώ, μπορώ να πηγαίνω κοντά σε όλα και να τα μυρίζω όμως αν το δικό μου άρωμα χαθεί ο κόσμος ο δικός μου θα χαθεί κι υπάρχουν κι οι άλλοι να μυρίζουν εμένα - κι αυτούς τους σκέφτομαι γιατί εγώ έπεσα μέσα στους ανθρώπους για να βρω τον εαυτό μου, κι όχι για να χαθώ μέσα τους και με όσους πολλούς στο αίσθημα ταιριάζουμε... στο νου διαφέρουμε γιατί εγώ είμαι μόνος και μόνος ζω μόνος θα συνεχίσω, γιατί αν δεν είμαι μόνος δεν μπορώ να είμαι κανενός επειδή έχω τη δικιά μου ζωή, μια μόνη ζωή να ζήσω κι αν η ζωή μου σε όλους ανήκει μόνος τη ζω και μόνος την αισθάνομαι γιατί είναι …

Υπαρξιακά

Εικόνα
Κάποιος εξυπνάκιας μου έγραψε πως κατάλαβε απ’ τα γραπτά μου πως έχω υπαρξιακά. Άχου το μωρέ το σαΐνι! Ναι, έχω υπαρξιακά, το παραδέχομαι, από τότε που γεννήθηκα τα έχω, όμως εγώ δεν είμαι οπαδός του ποδοσφαίρου όπως εκείνος. Έχω υπαρξιακά επειδή υπάρχω και τείνω να υπάρξω, υπαρξιακά προβλήματα δεν έχουν μόνο οι νεκροί, και οι άλλοι νεκροί που αντί για υπαρξιακά έχουν κομματικά προβλήματα. Και οι δημόσιοι υπάλληλοι - όχι όλοι - αλλά οι περισσότεροι δεν έχουν υπαρξιακά, δεν προλαβαίνουν να έχουν. Και πολλοί έμποροι και παντρεμένοι που ξέρω ούτε αυτοί έχουν υπαρξιακά, έχουν απλώς ο ένας τον άλλον να ρίχνουν τις ευθύνες τους. Για να έχεις υπαρξιακά θα πρέπει να έχεις και ζωή.
Ζω σε ένα σπίτι, που ο δρόμος που περνάει από μπροστά του οδηγεί στη θάλασσα, κάθε Κυριακή έρχονται αρμάδες ανθρώπων απ’ την πόλη και πολλοί με ρωτούν από πού πάνε στη θάλασσα, τους δείχνω βέβαια το δρόμο αλλά δεν τους μαρτυρώ, πώς πάνε στη νεκρή θάλασσα. Γιατί η δικιά μου θάλασσα είναι γεμάτη ολοζώντανα ψάρια.
Ναι, …

Η Πηγή

Εικόνα
Όλα συμβαίνουν για το καλό μας. Δεν υπάρχει καλό δεν υπάρχει κακό, υπάρχει μόνο δυσάρεστο κι ευχάριστο, και το ευχάριστο είναι πίσω απ’ το δυσάρεστο. Εκείνος μας αγαπάει, πάντα κι όπως είμαστε. Όλα θέλουν να φτάσουν στην αμέριστη εμπιστοσύνη, στο μέγα έλεος, στη φροντίδα και στην προστασία Εκείνου. Κάθε άγχος, κάθε μέριμνα, κάθε φροντίδα για τον εαυτό... υποσκάπτει και ταλανίζει την πίστη σε Εκείνον.Κάθε ανησυχία αποδεικνύει έμπρακτα πως η θέση Εκείνου μέσα μας δεν είναι οριστική. Κάθε αγωνία αποδεικνύει πως η παράδοση της ύπαρξης στα χέρια Του δεν έχει τελεσθεί, τα χέρια που κρατούν την ύπαρξη στα χέρια τους δεν είναι χέρια καθαρά.
Δεν μπορεί να πάει τίποτα στραβά, εκτός της περιπτώσεως να χρειάζεται να ισιώσει. Δεν μπορεί να πάει τίποτα λάθος, εκτός της περιπτώσεως να χρειάζεται να το δεις. Η στεναχώρια είναι υπόλοιπο. Η θλίψη είναι προσωπικότητα. Ο πόνος είναι κλειστός. Ο θεός είναι χαρά, το εγώ ο Διάβολος. Οι άλλοι είναι οι άγνωστοι εμείς,στην αυτογνωσία δεν υπάρχουν οι άλλοι.
Θεός ε…

νυχτερινή ιστορία

Εικόνα
Η Κ. απόψε θα έδινε την τελική μάχη της, θα ξεκαθάριζε την μπουγάδα. Αυτή, φημίζονταν για την εξυπνάδα της, όμως κοντά του, τελευταία, ένιωθε πάντα χαζή, χαζή, χαζή, αλλιώς γιατί το επαναλάμβανε διαρκώς στον εαυτό της, αν όχι να το πιστέψει; Δεν μπορούσε να καταλάβει τί συνέβαινε κι άλλαζε μόλις τον συναντούσε, είχε κάνει ατελείωτες πρόβες για όσα είχε να του πει, τα παράπονα της από εκείνον και τις πίκρες της. Όταν όμως τον συναντούσε, ήταν σαν να συναντούσε έναν ετοιμοθάνατο, που δεν είχε καμία σημασία το πως ένιωθε για αυτόν, ήταν ετοιμοθάνατος, θα έπρεπε να κρύψει τα αισθήματά της και να χαρεί τις τελευταίες στιγμές μαζί του, να μη του χαλάσει χατήρι να μην τον δυσαρεστήσει. Ετοιμοθάνατος ένα χρόνο τώρα. Σκέφτονταν, πως μάλλον γνώριζε τις αδυναμίες της, τα κουμπιά της και πάντα πατούσε το κατάλληλο. Όλα μέσα της άλλαζαν μόλις τον συναντούσε, μέχρι να βρεθεί ξανά στη μοναξιά της. Στην όψη ήταν άγγελος, στην συμπεριφορά κομψός, όμως αυτός ο άνδρας είχε σίγουρα μαύρη ψυχή,  είχε έναν τρ…

Λόγια της Πλώρης

Εικόνα
Ζέστη και ονειρεύομαι εξωτικά νησιά καθαρές θάλασσες και πουλιά πολλά πουλιά, πάρα πολλά πουλιά, κοπάδια πουλιών Να με άφηνε κάποιος χωρίς φραγμούς να εισβάλλω στα όνειρά μου να αλωνίζω στα όνειρά μου να μπορούσα να κολυμπώ μες στον αιθέρα μα κάτι νομίζω χρωστώ, κάτι ξεχρεώνω περίεργο, ποτέ δεν έβαλα γραμμάτια κι όμως κάτι σε μένα πήρε τόκο μάλλον ποτέ δεν πλήρωσα τοις μετρητοίς τώρα μαθαίνω να πληρώνω τοις μετρητοίς
Πολλά μαθαίνω, πως υπάρχει στη ζωή πάντα μια αίσθηση τιμωρίας μιας κληρονομικής τιμωρίας κάποια φορά σκέφτεσαι να ήσουν ελεύθερος για το ένα και το άλλο μα πως να είσαι λεύτερος για το ένα και το άλλο αν ελεύθερη η ψυχή σου δεν είναι;
Ζέστη και μου φέρνει μια απομάκρυνση στην άκρη της γης τέλος πάντων μακριά από το εδώ και το τώρα που καθίσταται εκ της παρατηρήσεως ανήσυχο και άστατο σαν το εδώ και το τώρα να μην σε χωρά
Είμαι ένας βασιλιάς χωρίς θρόνο χωρίς βασίλισσα και υπηκόους ωστόσο με ένα κρυμμένο βασίλειο βαθιά μέσα στο χώμα που καμιά φορά απ’ την ανάσα μου πετάει
Πάντως κάνει ζέστη και ξύ…