19 Σεπτεμβρίου 2017

Το Πλήθος των Μοναχικών












Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους
φέρνουν στα μάτια τους το φως
προσπαθούν αληθινά να μη χάσουν τη ζωή τους
τους πληγώνουν οι μικρές συμπεριφορές
τους αξίζει μια μεγάλη θέση
μέσα στη μικρή κοινωνία των ανθρώπων

Είναι ο αγώνας τους τρομερός
απέναντι στον πλούτο και την ευλογία της καρδιάς τους
έχει παραταχθεί ολάκερη η μικρότητα
ολάκερο το αντίξοο συμφέρον
όμως αυτοί χτίζουν αρχές
περπατούν πάνω σε γερά θεμέλια
δεν θέσπισαν για μέλημα της ζωής τους να βολευτούν
να ταχτοποιηθούν, να φτιάξουν μια παράγκα για περιουσία
γιατί δεν περπατούν τις νύχτες πάνω σε πτώματα
αλλά πάνω σε ανθισμένα νερά

Κι είναι μόνοι - ένας εδώ ένας εκεί
δύσκολα αποτελούν πλήθος
γιατί είναι νωρίς ακόμα να μιλούμε
για το πλήθος των μοναχικών

Με τη δικιά τους ιδιοσυγκρασία
τις δικές τους ιδέες, την καρδιά τους να ακούν
τις πηγαίες τους σκέψεις
άγνωστοι ανάμεσά μας κυκλοφορούν
γνωστοί όλοι οι άλλοι με τις επαναλήψεις τους μας μοιάζουν

Γνωστοί αλλά όχι αποτελεσματικοί
μόνο γνωστοί
γιατί μισούμε κι αποκρούομε
αυτόν που μας ζητά να αλλάξουμε
κι αυτός πρέπει να βρει έναν τρόπο να μας το πει
που να αλλάξουμε σχεδόν ερήμην μας
να μην το έχουμε καταλάβει
πως καλύτεροι γίναμε άκοπα
πως πέρασε μέσα στις κλειδωμένες καρδιές μας
χωρίς να χρειαστεί να τις ανοίξουμε, να τις εκθέσουμε

Με ένα τραγούδι, με ένα παραμύθι
και μας ξεγέλασε.

Ότι δηλαδή κάνει ο έρωτας
που σκοπεύει να μας φανερώσει
στα μάτια μας το περιεχόμενό μας
με επιχείρημα μια κάποια μουσική.  




18 Σεπτεμβρίου 2017

Παραλιακές Σκέψεις



  


 Μια βόλτα στην Παραλία της Θεσσαλονίκης αρκεί για να σου πάρει όλα τα προβλήματα. Βέβαια ίσως αρκεί κι ένα κινητό στο χέρι με μουσική κι ακουστικά για να στα πάρει... αλλά δεν είναι το ίδιο, το κινητό με τη μουσική του στα σκεπάζει, κι αν βάζεις τα ακουστικά στ’ αυτιά και τα σκεπάζεις συχνά... αν μια μέρα μείνεις μόνος κατάμονος και χωρίς κινητό - ή ίντερνετ - θα σου ορμήσουν με τέτοια φόρα, δύναμη και πυκνότητα που θα σε γκρεμίσουν και θα σε ρίξουν πίσω - εκεί που δεν θέλεις να πέσεις.
 Υπάρχει πιο φυσικός τρόπος να πάρει το πρόβλημα και το βάρος, η θάλασσα, γι' αυτό τη δημιούργησε ο θεός: για να μας παίρνει, να μας ταξιδεύει - όταν λέω να μας παίρνει το εννοώ ως ερωμένη ή ως εραστής.
 Να είναι ανοιχτά, αυτό θέλει η ψυχή αυτό προσφέρει η θάλασσα. Να έχει ανοιχτωσιά και να μην εμποδίζει τίποτα το βλέμμα, άλλωστε η ψυχή μια θέα είναι και για μια θέα ζει, πίσω από το οτιδήποτε δεν αισθάνεται καλά - το πίσω από οτιδήποτε μπορεί να είναι το οτιδήποτε αλλά η ψυχή ξέρει. Κι όταν μιλά η ψυχή οι σκέψεις σωπαίνουν.
  
 Μια βόλτα όμως στην παραλία της Θεσσαλονίκης μπορεί να σου χαρίσει την αίσθηση πως ακόμα υπάρχει ζωή, αλλά κι εκείνη την αίσθηση πως η ζωή αλλά κι ο κόσμος δεν είναι πρόβλημα. Αν προσέξεις καλά στο παγκάκια, θα δεις ακόμα ζωγραφισμένες καρδούλες, κι αν έχεις μέσα σου απ’ το ίδιο, θα δεις ακόμα κι αρκετούς αληθινά ερωτευμένους. Όμως αληθινά, αλήθεια το λέω και δεν γνωρίζω ανώτερη ελπίδα για την ανθρωπότητα. 
 Βέβαια, οι περισσότεροι ερωτευμένοι είναι έφηβοι κι είναι ερωτευμένοι πριν ακόμα την πρώτη τους τραγωδία - όμως ακόμα κι η τραγωδία κατά βάθος ύμνος είναι. Όμως τους βλέπεις πως ο ένας χώνεται μες στο άλλον - αργότερα βέβαια, ίσως χρειαστεί να βγει μέσα απ’ τον άλλον. Αλλά τι σημασία έχουν αυτά, κι εμείς που μπήκαμε στους άλλους με μεγάλη μας χαρά και με χίλια βάσανα βγήκαμε… πάλι μια ψυχή που να μας χωράει αναζητούμε. Όμως ρίξαμε κάποιο μπόι από τότε, κι αν ρίξεις μπόι, λένε, μόνο σε μια ψυχή με κάποιο ύψος μπορείς να καταφύγεις, η μικροψυχία δεν σε χωρά. Να κουρνιάσεις, να απλωθείς, να απλώσεις τα πόδια σου αλλά και να μην καταχραστείς ελευθερίες.

 Όπως και να 'χει, η παραλία της Θεσσαλονίκης τα εμπνέει αυτά, περισσότερο, παίρνεις μια γνήσια γεύση της ατμόσφαιράς της, από τα ερωτευμένα περιστέρια. Αυτά δεν τα προσέχει ένας πολυάσχολος άνθρωπος, όμως ένας καλός παρατηρητής, θα δει στην παραλία της Θεσσαλονίκης περισσότερα ερωτευμένα περιστέρια από κάθε άλλο μέρος στον κόσμο. Κι επίσης ερωτευμένα σκυλιά, γιατί οι άνθρωποι μπορούν να σε ξεγελάσουν για τον έρωτά τους, όμως τα περιστέρια δεν σε γελούν ποτέ, γιατί είναι ο έρωτάς τους χωρίς λόγο. Είναι έρωτας για τον έρωτα. Κι αν δεν είναι έρωτας για τον έρωτα… τότε έρωτας δεν είναι. Μόνο άθελά σου μπορείς να ερωτευτείς.



16 Σεπτεμβρίου 2017

Το Τρένο

 
 
- Με εκνευρίζουν οι καθυστερήσεις των τρένων
- Τα τρένα περνούν πάντα στην ώρα τους, το πρόβλημα είναι δικό σου με το χρόνο
- Σε μένα τίποτα ποτέ δεν χαρίστηκε, θέλει η μοίρα μου να παίρνω πάντα ό,τι μου ανήκει, σε μένα τα κερδισμένα έρχονται στην ώρα τους ακριβώς
- Κάτι έλεγες για ένα τρένο, αλλά σε άλλη ράγα πλάγιασες
- Περιμένω ένα τρένο
- Δεν περιμένεις ένα τρένο, θα έπρεπε να το ξέρεις μετά από τόσο καιρό αναμονής, γίνεσαι μόνο κατάλληλος για το τρένο μιας γραμμής
- Να γίνομαι κατάλληλος γι' αυτό που θέλω, αυτό κάνω
- Το τρένο θα 'ρθει, πάντα έρχεται το τρένο, θα το καταλάβεις όταν θα είσαι στο τρένο μέσα
- Το ξέρω πως έτσι γίνεται, όμως δεν μπορώ να σταματήσω να περιμένω το τρένο να περάσει
- Είσαι ήδη πάνω στο τρένο, καημένε, την λογική των τρένων ακόμα δεν έμαθες. Μπορείς να θέλεις, αλλά δεν μπορείς να θέλεις όπως θέλεις, αυτό είναι μόνο κι είναι τόσο απλό. Είναι η αρχή των τρένων
- Κάποια φορά, περιμένω ένα τρένο, και κοιτάζω, φυσικά στον ορίζοντα να φανεί. Όμως καθώς κοιτάζω στον ορίζοντα - μαθημένος πως από κει έρχονται τα τρένα - φτάνει ένα τρένο πίσω απ΄την πλάτη μου, σχεδόν έχω ανέβει στο τρένο χωρίς να το έχω καταλάβει κι όλα γίνονται τότε απόλυτα άμεσα και ξαφνικά, σαν να απουσιάζει ο χρόνος. Έχω βρεθεί μέσα σε βαγόνια και κουτιά και ταξιδεύω. Και μετά, καθώς κυλά λίγος καιρός, νά το τρένο που περίμενα σκέφτομαι, ήρθε και με πήρε ξανά πίσω απ΄την πλάτη μου. Κι υπάρχουν άλλες φορές, που βλέπω τον εαυτό μου ανεβασμένο σε ένα τρένο να φεύγει και τον φωνάζω να γυρίσει πίσω να πάρει μαζί του κι εμένα. Ποιος είναι αυτός που φεύγει και ποιος αυτός που πίσω μένει... δεν το ξέρω
- Περιμένεις ένα τρένο, έναν άνθρωπο περιμένεις να βγει μέσα απ΄την ομίχλη, ένα τηλεφώνημα περιμένεις να βγει μέσα από ένα άνθρωπο, υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν ένα χέρι, κι υπάρχουν πολλά χέρια που περιμένουν έναν άνθρωπο, έτσι συμβαίνουν τα πράγματα
- Τρένα με πήραν, τρένα με γύρισαν πίσω, και κάθομαι τώρα εδώ ξανά μονάχος περιμένοντας ένα τρένο με τις ράγες έτοιμες
- Με τις ράγες έτοιμες; κανείς δεν περιμένει με τις ράγες έτοιμες κι όσοι περιμένουν τον εαυτό τους περιμένουν
- Μα είμαι βέβαιος πως περιμένω ένα τρένο, αφού ακούω το σφύριγμα
 
- Περίμενε. Δεν πηγαίνει ποτέ χαμένος ο χρόνος της υπομονής. 
 
 

Η Ζωή των Όντων






Σαν μια βαριά ταφόπλακα να σκεπάζει τον κόσμο
να τον πιέζει κάτω όπου χρειάζεται να κατεβεί
τους κόμπους του να λύσει να ελευθερωθεί
σε μαύρες θάλασσες να κολυμπήσει να χαθεί
να χάσει, να μάθει, να γευθεί, να μαγευτεί
απέναντι να φτάσει, το σταυρό να χάσει
ελαφρύς άνθρωπος γεμάτος χαρά
να αναδυθεί

Ένα χέρι θεού πιέζει τον κόσμο να υποχωρήσει
όμως αντίσταση σθεναρά κρατεί
μέσα του αρνείται να γυρίσει να δει
γιατί τον περιμένουν υποθέσεις παλιές
να περιπλανηθεί μέσα σε στοές
ω παρελθόν εσύ πόσο γερά μας κρατάς
με τα μυστικά σου μας κυβερνάς

ΑΠΟΔΟΧΗ
Η αποδοχή κρατά το κλειδί
το εγώ του ανθρώπου θα πρέπει να συντριβεί
όντα χαρούμενα να περπατούν στη γη
χωρίς πόνο, δυστυχία κι απειλή
ελεύθερα, ανοιχτά, ηρωικά
όντα με ανοιχτή καρδιά
γεμάτα αγάπη, εμπιστοσύνη και συντροφιά

Το ον μια άλλη ζωή ζει
απαλλαγμένη απ’ του εγώ τη συντριβεί
θέλει λίγα που σ’ αυτά βρίσκει πολλά
γεμάτο υγεία την αρρώστια δεν κρατά
η ευδαιμονία είναι γι’ αυτό η αποστολή
μια λέξη παλιά που δεν την ακούς πια συχνά
γιατί σαν η ευδαιμονία χαθεί
παράξενες έλξεις και τροπές
κυριαρχούν στη γη

Η ευδαιμονία κάνει τη ζωή γιορτή
όμως ας μη μιλούμε τώρα για αυτά
έχουμε δρόμο μπροστά
να δέσουμε να ασφαλίσουμε καλά τη ζωή
και μετά, αφού θα μας πνίγει…
θα αναζητήσουμε και μια όμορφη χαραυγή
που μέσα μας έμεινε σαν μια χαμένη ανατολή

Καιρός να περπατήσουν ξανά όντα στη γη
γιατί πως κατάφερε από ον ο άνθρωπος να γίνει μηχανή
ούτε ο θεός το ξέρει
και πολλές φορές ούτε την απάντηση έχει

Να γεννηθείς να είσαι ον
μα να μην ζεις του όντος τη ζωή
το αυτονόητο κάπου στη διαδρομή
έχει χαθεί.

Και χωρίς τη ζωή του όντος
πως να έχεις οντότητα?

 




 

15 Σεπτεμβρίου 2017

Η Φαντασία









Η φαντασία με σώζει όταν ο κόσμος γίνεται πολύ σημερινός
ανοίγει ένα τούνελ να περάσω
σκάβει τη γη
η φαντασία με βγάζει απ’ τις υποθέσεις μου
τις χαρίζει ένα όμορφο τέλος
υπάρχει πάντα κάτι να με περιμένει ψηλά
στον ανοιχτό δρόμο
να μην έχει τίποτα τέλος παρά μόνο διάρκεια
χρωστώ στη φαντασία μου την ανάσα
η φαντασία με συντροφεύει
μπορώ κάθε στιγμή να έχω μια περιπέτεια
σκοτώνει την πλήξη
αρκεί να κλείσω τα μάτια
και μπορώ να δραπετεύω απ’ τα πάντα για παντού
της φαντασίας το όριο χαλνώ
όπως καλπάζει στο άλογο πάνω είμαι εγώ
περνώ πίσω απ’ τον ουρανό
την φαντασία μου αγαπώ

Τη φαντασία ως δώρο την καλωσορίζω
η ψυχή μου τη χρειάζεται - δικιά της είναι
και δεν την εμποδίζω, απλώς της επιτρέπω
να εμποδίζω τη φαντασία μου σημαίνει
να κόβω τα φτερά της ψυχής μου·
υπάρχουν τόσοι άγνωστοι κόσμοι να εξερευνήσω με τη φαντασία μου
που θα ήταν βάσανο να τη σταματήσω
για κάτι λίγο και φτηνό που εσείς ονομάζετε απλά πραγματικό
παρακαλώ, επιτρέψτέ μου να μη σκοτώσω το παιδί
με αντάλλαγμα λίγη κοινή λογική

Λέω ευτυχώς κι ευχαριστώ το θεό
που ανοίγει στο βάθος τόση μουσική να περάσω
γιατί για μένα η φαντασία μου είναι πιο αληθινή
απ’ αυτό που εσείς ονομάζετε πραγματικότητα στυγνή
όμως με τα φτερά της φαντασίας μου τον άγγελο
στο χέρια μου τον πιάνω
και τον πιστεύω όσο εσείς
πιστεύετε την πέτρα

Είμαι ευτυχισμένος και χαρούμενος στον κόσμο της φαντασίας μου
γιατί η χαρά μου δεν ξεχωρίζει τί είναι ψεύτικο και τι αληθινό
και δεν θα πρέπει να παραπονιέστε
γιατί στην φαντασία μου οφείλεται η ομορφιά σας
η φαντασία μου τον κόσμο σας ομορφαίνει
και σας χαρίζει το χρώμα που σας λείπει

Τους γκρίζους και την εποχή τους
με ένα πινέλο χρώματα ξεγελώ·
μπορείτε να είστε όσο γκρίζοι θέλετε
εσείς και οι ζωές σας
όχι όμως για μένα·
για μένα θα έχετε πάντα ελπίδα και μερτικό
στα χρώματα και τον ουρανό. 







14 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Αληθινός Κόσμος







- Ο αληθινός κόσμος ποιος είναι;
- Αναπάντητη η ερώτηση φίλε μου, αλλά γιατί ρωτάς;
- Για να ξέρω τον εαυτό μου, αλλά και τη θέση μου μέσα στον κόσμο - γιατί αυτά τα δύο μαζί πηγαίνουν - θα πρέπει να γνωρίζω τον αληθινό κόσμο.
- Δεν υπάρχει αληθινός κόσμος φίλε, ο μόνος κόσμος είναι μέσα στα κεφάλια των ανθρώπων και κάποιες φορές συμφωνούν μερικοί σε μια κοινή πραγματικότητα. Όμως παραδίπλα, άλλοι συμφωνούν σε μια άλλη κοινή πραγματικότητα, όμως κοινή πραγματικότητα αντικειμενικά δεν υπάρχει. Πως να υπάρχει ένας κοινός κόσμος όταν οι άνθρωποι αισθάνονται και σκέφτονται διαφορετικά γι’ αυτόν; μέσα απ’ την κατανόηση και την αντίληψή τους για τον κόσμο εννοώ. Ο κόσμος πάντα τους μοιάζει.

- Μην τον ακούς, υπάρχει ένας κοινός αληθινός κόσμος και θα σου τον φανερώσω εγώ, έτσι ώστε να τοποθετηθείς σωστά μέσα στον κόσμο και να γνωρίζεις τη θέση σου. Ο κόσμος, πέρα απ’ τα χαζά του χαμόγελα και τις ανέλπιδες προσπάθειές του, είναι ένας δυστυχισμένος κόσμος, είναι ο κόσμος του σπηλαίου κατά τον Πλάτωνα. Η πραγματικότητα κι η αλήθεια είναι μόνο μία, η αλήθεια της καθημερινότητας κι αυτή είναι η ζωή στη διάρκειά της, στις πολλές ώρες της. Τα υπόλοιπα είναι πόθοι και τεντώματα του λαιμού για να παίρνουν μια ανάσα οι άνθρωποι, επειδή η πραγματικότητά είναι σκληρή και δυσβάσταχτη.

- Μην τον ακούς, ο πραγματικός αληθινός κόσμος είναι μόνο ο κόσμος της ποίησης, επειδή είναι ο πιο βαθύς και το βάθος προηγείται. Έτσι, ο κόσμος των χρωμάτων κι ο κόσμος των οριζόντων είναι ο αληθινός κόσμος, ο κόσμος των ιδεών όπως λέει επίσης ο Πλάτωνας.

- Μα τι λέει; μην τον ακούς, εδώ ο κόσμος παλεύει για ψωμί, για ενοίκιο, για τη ΔΕΗ του, για ένα μεροκάματο και μια θεσούλα εργασίας κι αυτός μας λέει για κόσμο ιδεών; μα που ζει; ο αληθινός πραγματικός κόσμος είναι της επιβίωσης, τα υπόλοιπα είναι όνειρα άπιαστα κι απραγματοποίητα, μηχανισμοί του ανθρώπου για να ξεφεύγει και να ξεσκάζει, είναι σαν περίπατοι σε ανύπαρχτους ουρανούς κι επιστροφές σε τούτη τη γη σαν απογοητεύσεις και σαν πτώσεις.

- Μην ακούς κανέναν απ’ αυτούς, ο αληθινός πραγματικός κόσμος είναι μόνο της πλάσης και της φύσης, ένας κόσμος πανέμορφος με κέντρο του την αγάπη, εγώ σ’ αυτόν τον κόσμο ζω, σ’ αυτόν πάρε θέση αν θέλεις να ζεις στον αληθινό κόσμο.

- Συγνώμη, αλλά, δίπλα απ’ αυτόν τον κόσμο σφάζονται.
- Άλλο αυτό.
- Πως άλλο;
- Ε, χμ, θέλω να πω παρέκκλιση είναι.
- Ναι αλλά σφάζονται αληθινά, με αληθινά μαχαίρια κι αληθινό αίμα. Κι εκείνοι που σκοτώνουν για πέντε φράγκα αληθινά το κάνουν και σε αληθινές κηδείες τους πάνε, σε αληθινά φέρετρα μέσα και με αληθινό χώμα τους σκεπάζουν, κι ένα παπάς αληθινός ψέλνει.

- Εγώ σου είπα απ’ την αρχή, εμένα να ακούς αλλιώς θα μπερδευτείς,  στην αναζήτηση του αληθινού κόσμου δεν υπάρχει για να τον βρεις, γιατί κατοικοεδρεύει μόνο μέσα στο ανθρώπινο κεφάλι, θα βρεις μόνο ανθρώπους με ένα παραπλήσιο κεφάλι που θα πιστεύουν κάποια ίδια πράγματα, και παραδίπλα κάποιοι άλλοι θα ζουν σε έναν άλλο κόσμο πάλι μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία. Και για τους μεν, ο κόσμος των δε, σαν υποψία μόνο υπάρχει. Θέλω να πω, καλό είναι αυτό, υπάρχουν επιλογές, τον κόσμο που θα ζήσεις εσύ τον επιλέγεις, είναι μια υποκειμενική υπόθεση κι όχι μια αντικειμενική.

- Με φτάνουν χίλιες δυο πληροφορίες για τον κόσμο, ποιες να πιστέψω;

- Άλλοι τις πιστεύουν και τις κρατούν άλλοι τις απορρίπτουν και περνούν απ’ αυτούς ξυστά, αν έχεις μέσα σου το κοινό στοιχείο όσων σε φτάνουν τα κρατάς και για αληθινά τα πιστεύεις, αν όχι δεν έχουν θέση κι έχεις εσύ θέση για τις μελωδίες του κόσμου.

- Ακόμα δεν έχω απάντηση για τον αληθινό κόσμο.
Βλέπω φτώχεια, βλέπω πλούτο, ευτυχία και δυστυχία σε ένα κουβάρι.

- Ίσως να μην είναι κουβάρι αυτά αλλά χωριστά πράγματα και να υπάρχουν δύο ξεχωριστοί κόσμοι, ο κόσμος των δυστυχισμένων κι ο κόσμος των ευτυχισμένων.

- Δηλαδή σε έναν κόσμο δύο κόσμοι και πως ο ένας δεν εισχωρεί στον άλλον αφού ο κόσμος από νερό είναι;
- Επιλέγουν φίλε μου τον κόσμο τους και για τον άλλον, ε... κρατούν λιγάκι τ’ αυτιά τους κλειστά. Αφού ό,τι δεν βλέπεις δεν υπάρχει.
- Θέλεις να πεις δηλαδή υπεκφεύγουν και παραμυθιάζονται, πλανεύονται είτε προς τον κόσμο της ευτυχίας είτε προς εκείνον την δυστυχίας και για τους μεν ο κόσμος των δε δεν υπάρχει. Το κάνουν δηλαδή με την επιλογή, δεν είναι διόλου αντικειμενική η πραγματικότητα.
- Σου λέω δεν υπάρχει αληθινός κόσμος, εδώ χορεύουν εκεί σφάζονται, κι αυτοί που χορεύουν πετούν λίγα κουφέτα στους σφαγιασμένους κι αυτοί που σφάζονται πιτσιλούν λιγάκι αίμα στους χορεύοντας.

- Εμένα, λέω, ποια η θέση μου στον κόσμο αυτόν;

- Μια θέση υπάρχει μόνο για όλους στον κόσμο αυτόν, η θέση που παίρνουν στην καρδιά τους. Αν η θέση στην καρδιά τους είναι θέση δυστυχίας πάνε με τους δυστυχισμένους, αν είναι θέση ευτυχίας με τους ευτυχισμένους, αν είναι καλοσύνης με τους καλούς κι αν είναι κακίας με τους κακούς αλλά και τούμπαλιν. Για να βρεις μια θέση στην καρδιά σου - που θα σημαίνει ταυτόχρονα και μια θέση στον κόσμο μας - πρέπει για τις άλλες οπτικές του λιγάκι να εθελοτυφλείς κι ενώ θα υπάρχει ο διπλανός κόσμος, να κάνεις λιγάκι πως δεν βλέπεις και δεν υπάρχει. Όμως μπορείς να επιλέξεις αν θέλεις τον χαρούμενο κόσμο, και να συνδέεσαι με τον δυστυχή με σύνδεσμο τη συμπόνια σου, γιατί αν επιλέξεις τον δυστυχή ως κύριο κόσμο σου, ο σύνδεσμός σου με τον χαρούμενο θα είναι η ζήλια, ο φθόνος ή η κακία, ακόμα και το μίσος.

 Δικιά σου η επιλογή, σου τα εξήγησα, απ’ όλα έχει το πανέρι. Από τη φρίκη μέχρι την ευτυχία απλώνεται αυτός ο κόσμος κι είναι σε όλη την έκτασή του εξ ίσου αληθινός. Όμως ο τόπος που ζεις είναι της καρδιάς σου κι αυτός ο τόπος θα είναι ταυτόχρονα εσωτερικός κι εξωτερικός σου. Κάθε τοποθέτηση στον κόσμο μας με ερέθισμα που απ’ έξω σε φτάνει...είναι μόνο μια εσωτερική θέση που ήδη κατέχεις και κατοικείς. Η αντίληψη για τον κόσμο μας υπάρχει μέσα σου και θα ζεις πάντα στον κόσμο μας αλλά στο δικό σου περιβάλλον, που είναι τόσο εσωτερικό όσο κι εξωτερικό.

 Κι αν εδώ χορεύουν κι εκεί σφαγιάζονται, κι αν εδώ υπάρχει φτώχεια κι εκεί πλούτος, είναι ένα πρόβλημα που κάθε συνείδηση απασχολεί εφόσον συνείδηση υπάρχει. Γιατί όπου υπάρχει συνείδηση υπάρχει νερό κι είναι μία η θάλασσα.

 Μα εσύ να βγεις καταρχήν απ’ την ενοχή, κολύμπα για να βγεις απ’ την ενοχή και θα έχεις βγει από τη μαύρη θάλασσα, υπάρχει ένας τόπος ακόμα - ακόμα και μέσα σου - καθαρής θάλασσας, προς τα κει κολύμπα κι ο κόσμος σου, αλλά κι ο κόσμος ολόκληρος θα σε ακολουθεί. Ουσιαστικά, για να φτάσεις στην καθαρή σου θάλασσα, θα πρέπει όλον τον κόσμο να τον τραβήξεις στα καθαρά νερά σου.

- Ο πραγματικός κόσμος στο αίμα του κολυμπά.

- Ο πραγματικός κόσμος κολυμπά, αν το κάνει στο αίμα του ή στη θάλασσα δεν το ξέρει. Σημασία έχει όμως να κολυμπάς, κι αυτός ο κόσμος που σήμερα αληθινός σου είναι αύριο θα σου είναι ξένος. Σήμερα θα έχεις μια αλήθεια κι αύριο μια άλλη αλήθεια, γιατί ο πραγματικός αληθινός κόσμος δεν υπάρχει παρά μόνο εκδοχές κι οπτικές του κόσμου κι αυτό κράτα στο μυαλό σου: πως ό,τι σήμερα αληθινό αισθάνεσαι, είναι αληθινό επειδή μόνο επειδή έτσι το αισθάνεσαι κι αυτό αλλάζει. Αλλά κι αν βλέπεις αίμα και σφαγές, πες μια απάτη είναι. Κι αν βλέπεις απ’ την άλλη τραγούδια κι όμορφες ιστορίες, πες άλλη μια απάτη είναι. Θέλω να πω, στη ζωή απάτη επιλέγεις. Έτσι κι αλλιώς, οι αισθήσεις σου πράγμα απατηλό είναι, πως θα μπορούσες να ζεις σε αληθινό κόσμο; Φτιάξε μια αλήθεια και ζήσε σ’ αυτήν.  



13 Σεπτεμβρίου 2017

Η Μάσκα




Γιατί την κρατάς αυτή τη μάσκα στο πρόσωπό σου;
τη ρώτησα μια νύχτα
η μάσκα με αγριοκοίταξε
εγώ είμαι αυτή, είπε η μάσκα
εκείνη υπονόησε εγώ δεν είμαι αυτή

Ύστερα η μάσκα όρμησε κατά πάνω μου
όμως την ακινητοποίησα με μια λαβή
και τη φίλησα στο στόμα
τόσο βαθιά που το φιλί πέρασε κάτω απ’ τη μάσκα
τη ράγισε
άρχισε να μπαίνει φως

Μια αράχνη τρόμαξε
μια σφήκα τσίμπησε
ένας πεθαμένος άνοιξε το μισό του μάτι·
συνέχισα να τη φιλώ μέχρι που άγγιξα την καρδιά της
με χτύπησε με φόρα ο χρόνος της
με πέταξε πίσω και με αγριοκοίταξε
πρόσεχε πως φιλάς, μου είπε, θα σπάσεις το ρολόι

Όμως εγώ, έπρεπε να περάσω πίσω απ’ τη μάσκα της
χρησιμοποιούσα τεχνουργήματα και ραδιουργίες
έκανα πως πληγώθηκα κι ήρθε προς το μέρος μου
όχι η μάσκα αλλά εκείνη
γιατί η μάσκα άντεχε αλλά εκείνη δεν άντεχε

Προσπάθησα να την πιάσω από βαθιά να τη σύρω έξω
όμως η μάσκα είχε αποκρυσταλλωθεί στο πρόσωπό της
είδα με την άκρη του ματιού την προσωπικότητά της να ραγίζει
κι υπήρχε δάκρυ πίσω της – όχι δάκρυ αλλά δάκρυα ποταμός
πίσω απ’ την προσωπικότητα

Η μάσκα με μίσησε - όχι όμως η ίδια
η μάσκα μου αντιστάθηκε - η ίδια μου παραδίνονταν
τότε είπα της μάσκας θα σε κατεβάσω
από διευθύντρια σε δασκάλα

Κι υπήρχε πίσω απ’ τη μάσκα της μια απλή γυναίκα
που έτρεμε, ναι έτρεμε
διψούσε για αγάπη, ναι, για αγάπη
για κατανόηση, να την καταλάβουν
για μοίρασμα αληθινό
όμως η μάσκα ακόμα και το σώμα της στα χέρια της κρατούσε

Πόσο λυπήθηκα τη γυναίκα πίσω απ’ τη μάσκα δεν λέγεται
την ξεχώριζα, από ένα ελάχιστο που είχε αφήσει ανέγγιχτο ο ρόλος
προσπάθησα να την διαχωρίσω απ’ το ρόλο
φωνάζοντας πίσω εσύ μπροστά ο ρόλος σου!

Πρόσεχε, πρόσεχε την ταύτιση! Ούρλιαξα
πρόσεχε μην ο ρόλος σου σε καταπιεί!

Την τράβηξα απ’ τον ίδιο της το ρόλο
κι έμεινε στα χέρια μου ένα γυμνό παιδί
που δεν γνώριζε ακόμα πώς να χαρεί τον εαυτό του
ένα παιδί να μαθαίνει την αλφαβήτα

Πίσω εσύ μπροστά ο ρόλος, της φώναξα
μα με κοίταξε λυπημένη κι είπε: τι θα απογίνει τώρα το θέατρο;

Θα μπαίνουμε και θα βγαίνουμε στο θέατρο, της είπα
και να είσαι σίγουρη πως κανείς δεν θα μας καταλάβει.


 

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...