Το Club της Ποίησης


  

  Απαντήσεις δε δίνουμε σ’ αυτό το club, καμιά Τεκίλα πίνουμε στα
σκοτεινά, μεθυσμένοι από έρωτα, από αδικία και δίψα για δικαιοσύνη. Ψηλαφίζοντας τα πρόσωπα με την αφή και κάπου κάπου φωνάζοντας, γνωριμία!
Το "κάπου σε ξέρω", το λέμε άχρονα, κι οι στίχοι μας κάνουν έρωτα αγκαλιασμένοι.

   Κάποιες ρυτίδες χαμόγελου ή απόγνωσης, αποτυπώνουν έννοιες στη σάρκα του προσώπου μας. Απ’ τις κοινές ρυτίδες αναγνωρίζουμε τους δικούς μας και τότε λέμε: απ’ τις ψυχές μας πέταξε, το βάρος ενός πουλιού.  Κι όμως, ήταν μία καχυποψία, που ζάρωσε το φρύδι, κουρνιασμένη σε ένα ξερό κλαδί.

   Όποιος μπαίνει μένει και παίρνει θέση, δίπλα στις βαλσαμωμένες κεφαλές των λιονταριών. Αποκτάει πρόσβαση στα κουρτινάκια των παραθύρων και το προνόμιο της σκιάς· γίνεται κι ο ίδιος κυνηγός πεταλούδας.  Με το βάπτισμα παίρνει μία απόχη. Απ' την άλλη νύχτα κιόλας ξεκινάει να κυνηγάει, πότε τον εαυτό του και πότε το χρόνο, π’ όλο ξεμακραίνουν, αφήνοντας πίσω τους, καλλίγραμμες εντυπώσεις.

   Οι μουσικοί, κρυμμένοι στο βάθος της αιθούσης, παίζουν μια ελπιδοφόρα μουσική, που κάνει τις αισθήσεις μεθυστικά να τεντώνονται. Όλα μέσα στο club, ακόμα και τα κεριά, κι οι φλόγες τους, είναι σα να προσπαθούν να φτάσουν κάπου κι οι πιο ανυπόμονοι, ρίχνουν το βλέμμα στα παραθύρια, να κοιτάξουν πρώτοι την ανατολή.

   Καμιά φορά έρχεται κι ο ήλιος και πιάνει το χορό, καταμεσής της πίστας. Μα μοιάζει σαν να μας διαγράφει, έτσι που εισβάλει λαμπερός κι οι μισοί από μας, τον αισθάνονται εχθρικό κι είμαστε αφιλόξενοι, στην άμεση διαφάνειά του. Γιατί κι εκείνος, ο ασυλλόγιστος, μας ειδοποιούσε με κάποιες αχτίδες πως θα φανεί, μα πέρασε καιρός από τότε, κι οι αχτίδες έμοιασαν με πλάνες, που με την πρώτη ανατροπή της διάθεσης, τις πήρε πίσω.

   Αυτά κι άλλα πολλά συμβαίνουν σε ένα club, παράπλευρα της ζωής. Απόγνωσης κι ελπίδας γωνία, στον αριθμό εντελώς μηδέν. Παράπλευρα της κίνησης και της βουής, εν διαμέσου του χάους, εξώστη και υπογείου όροφος, καταιγίδας κι ανομβρίας καιρού, άπνοιας και κατακλυσμού εποχή. Ζέστης και κρύου ώρα, απουσία στιγμής. Ταχυδρομικός κώδικας βάθος γκρεμού, παραλήπτης η αναρρίχηση. Για ενημέρωση ζητήστε την γραμματέα Πτώση.

   Μα δεν θα μας βρείτε εκεί, μην κάνετε το κόπο, στα αλήθεια πάντα απουσιάζουμε. Τα λουλούδια χαρίστέ τα στο εαυτό σας, θα καταλάβουμε εμείς, πως με κάποια αγάπη μάς επισκεφτήκατε, στα όνειρά σας.

   Τα ποιήματα κερασμένα, μεθύστε άφοβα!
   Τα παράπονα και τη γκρίνια του πρωινού πονοκεφάλου,
   στην μητέρα πραγματικότητα.









6 σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία