14 Δεκεμβρίου 2012

~ Ονειρεμένα Όνειρα






 
Αν σε πετύχουν λαβωμένο, έρχονται τα όνειρα και σε βρίσκουν, σε παρηγορούν, "σιώπα, σιώπα, μη κλαις", σού λένε, "να κοίτα εκεί, μακριά τον όμορφο κόσμο, μιά μέρα θα βγεις εκεί, μέσα στους ολάνθιστους κήπους με τις αζαλέες".
Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για συνωμοσία εγκεφαλικών κυττάρων. Μερικά απ’ αυτά, τα ανυπότακτα, - φορείς εικόνων κι άλλων νοσταλγιών - συμμάχησαν κι έστησαν μία μικρή γιορτή σε μια γωνιά του κρανίου σου.
Φαίνεται μακρινός ο τόπος, μα κι αν οι μέρες περνούν δεν πηγαίνεις πουθενά. Το αίμα σου διασχίζεις, και μετακομίζεις παράπλευρα τής διαθέσεώς σου. Γιατί η παλιά σου διάθεση γίνεται άνυδρη έρημος πια, τα λουλούδια, οι βροχές κι οι μυρουδιές, μετακόμισαν στην καινούργια πόλη, στη νέα σου διεύθυνση, μα εσύ δε τολμάς ακόμα να την καθαρογράψεις στους αποστολείς, στις συγκυρίες, γιατί το νέο σπίτι σου είναι αόριστο και συγκεχυμένο.
Έτσι τα γράμματα τα φέρνει ο ταχυδρόμος πότε στην παλιά και πότε στη νέα σου διεύθυνση, και τα ανοίγει πότε ο νέος και πότε ο παλιός εαυτός σου, και τα διαβάζει σύμφωνα με τη διάθεση που θα τον βρουν, και τα καταλαβαίνει αντίστοιχα, ενώ η επινόηση έχει σηκώσει τα μανίκια κι έχει πιάσει δουλειά.
Έτσι, μόνο τα χελιδόνια κι η άνοιξη πηγαίνουν οπωσδήποτε στο νέο σου σπίτι και χτίζουν τις φωλιές τους, αφού εσύ φεύγεις μακριά απ’ το χειμώνα να τα συναντήσεις.

Είσαι πλέον δίγαμος, έχεις μία παλιά ερωμένη και μία νέα, και οι δύο σε θέλουν για τον εαυτό τους, είναι ζηλιάρες κι αντιμάχονται μεταξύ τους. Εσύ περνάς το μισό καιρό σου με τη μία, στο παλιό σου σπίτι, και τον άλλο μισό καιρό με την άλλη, στο νέο σπιτικό. Κι όλο κουβαλάς τα έπιπλα στο νεώτερο, αφού τα ξεσκονίσεις και τα διαβάσεις καλά στη φθορά τους, κι όλο αγαπάς περισσότερο τη νέα ερωμένη σου, τη φκιασιδωμένη με τις ελλείψεις σου, τις ανάγκες και τις στερήσεις σου.
Την προκλητική σου ερωμένη, που δε διστάζει να σού φανερώσει τα κάλλη της, τα στήθη της, τα λάγνα χείλη της, κι ο πόθος σου θεριεύει, αφού δε βλέπεις την ώρα να κυλιστείς μαζί της στο κρεβάτι, κι η υπομονή, η επιμονή σου, δοκιμάζονται πέρα απ’ τα όριά σου, και σε κατεβάζουν μαζί τους, αγγίζοντας τα ανθρώπινα όρια. Μια πάλη με τη λογική και την υπέρβαση έχει αρχίσει.

Η μετακόμιση κρατάει χρόνια. Καθώς εγκαθίστασαι στο νέο σπίτι διαπιστώνεις πως η μετακόμιση έκρυβε όλη την ομορφιά.
Δεν τα βρήκες τα πράγματα όπως τα περίμενες. Κανείς δεν έτρεξε να σε υποδεχτεί, το βραβείο απουσίαζε μαζί και το χειροκρότημα, η ανθοδέσμη είχε μαραθεί με τα χρόνια, το σώμα σου είχε κι αυτό τα σημάδια του καιρού. Μόνο μια απέραντη σιωπή σού κρατάει συντροφιά τις νύχτες, και κάπου-κάπου απλώνεις τα πόδια σου ως τη γαλήνη.
Όλα πια είναι μνήμες. Μα ούτε για μια στιγμή δε μετανιώνεις που ξεκίνησες. Γιατί μία όμορφη στιγμή στο νέο σου σπίτι, στην αγκαλιά τής όμορφης ερωμένης σου, έχει τη δύναμη να σβήσει όλα τα χρόνια των κόπων σου.

02 Δεκεμβρίου 2012

Επισκευή Κάστρου της Άμμου



 Σήμερα βρέχει μα ευτυχώς διορθώσαμε τη σκεπή. Παλιά έπαιρνε νερό το σπίτι, όπου κι αν έβρεχε, κι άνεμο έπαιρνε απ' τα σπασμένα παραθύρια, όπου κι αν φυσούσε. 
Ρίξαμε και τα θεμέλια ξανά, σε νέες βάσεις άμμου. Μάς στοίχισε αρκετά, γιατί μαστόρους δε βρίσκαμε, κι αναγκαστήκαμε να ξηλωθούμε οι ίδιοι.
Άλλωστε... ποιος σε ξέρει καλύτερα; Και που να στηριχθείς;

   Το πάτωμα το αφήσαμε όπως παλιά, από θάλασσα. Βουλιάζει θα μου πεις. Ε, μέχρι το γόνατο, κι όλο το πάει στο ελάχιστο. Το ζήτημα είναι να μη σε καταπίνει. Μα τελικά κανείς δε γλυτώνει απ’ τη λεπτομέρεια. Η αισθητική θα μας πνίξει στο τέλος, λίγο πιο πάνω λίγο πιο κάτω, δεν έχει το μέτρο.

   Και το τζάκι παλιό, χτισμένο από πόθο, κι αν δεν κάψαμε έρωτες να ζεσταθούμε. Και χειμώνες κάψαμε, παλιούς χειμώνες, σωστά κούτσουρα.

   Φροντίσαμε και τις φωλιές των χελιδονιών, για να μάς βρίσκει η άνοιξη. Και την παλιά ντουλάπα μερεμετίσαμε, άλλωστε αφόρετη ήταν, τα ρούχα της ταιριάζουν ακόμα, σε όλα τα νούμερα των ζητιάνων.

   Επιδιορθώσαμε και την παπουτσοθήκη. Εκεί να δεις βήμα αβάδιστο, τα μισά παπούτσια δεν είχαν πάρει κανέναν δρόμο. Κι όμως οι σόλες ήταν τρύπιες απ’ την καρτερία.

   Γερό σπίτι. Τούς γέρους τούς αφήσαμε σε μιά γωνιά, όπως ήταν, με τις αδυναμίες τους. Ό,τι προλάβαμε συγχωρέσαμε, γιατί βλέπεις μετά, ξεκινήσαμε τα δικά μας λάθη.


Εσωτερικός Δάσκαλος

     Αγαπητέ φίλε, ξέρω πως περνάς μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τη διάρκειά της, μπορε...