Επισκευή Κάστρου της Άμμου



 Σήμερα βρέχει μα ευτυχώς διορθώσαμε τη σκεπή. Παλιά έπαιρνε νερό το σπίτι, όπου κι αν έβρεχε, κι άνεμο έπαιρνε απ' τα σπασμένα παραθύρια, όπου κι αν φυσούσε. 
Ρίξαμε και τα θεμέλια ξανά, σε νέες βάσεις άμμου. Μάς στοίχισε αρκετά, γιατί μαστόρους δε βρίσκαμε, κι αναγκαστήκαμε να ξηλωθούμε οι ίδιοι.
Άλλωστε... ποιος σε ξέρει καλύτερα; Και που να στηριχθείς;

   Το πάτωμα το αφήσαμε όπως παλιά, από θάλασσα. Βουλιάζει θα μου πεις. Ε, μέχρι το γόνατο, κι όλο το πάει στο ελάχιστο. Το ζήτημα είναι να μη σε καταπίνει. Μα τελικά κανείς δε γλυτώνει απ’ τη λεπτομέρεια. Η αισθητική θα μας πνίξει στο τέλος, λίγο πιο πάνω λίγο πιο κάτω, δεν έχει το μέτρο.

   Και το τζάκι παλιό, χτισμένο από πόθο, κι αν δεν κάψαμε έρωτες να ζεσταθούμε. Και χειμώνες κάψαμε, παλιούς χειμώνες, σωστά κούτσουρα.

   Φροντίσαμε και τις φωλιές των χελιδονιών, για να μάς βρίσκει η άνοιξη. Και την παλιά ντουλάπα μερεμετίσαμε, άλλωστε αφόρετη ήταν, τα ρούχα της ταιριάζουν ακόμα, σε όλα τα νούμερα των ζητιάνων.

   Επιδιορθώσαμε και την παπουτσοθήκη. Εκεί να δεις βήμα αβάδιστο, τα μισά παπούτσια δεν είχαν πάρει κανέναν δρόμο. Κι όμως οι σόλες ήταν τρύπιες απ’ την καρτερία.

   Γερό σπίτι. Τούς γέρους τούς αφήσαμε σε μιά γωνιά, όπως ήταν, με τις αδυναμίες τους. Ό,τι προλάβαμε συγχωρέσαμε, γιατί βλέπεις μετά, ξεκινήσαμε τα δικά μας λάθη.


2 σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία