14 Δεκεμβρίου 2012

~ Ονειρεμένα Όνειρα






 
Αν σε πετύχουν λαβωμένο, έρχονται τα όνειρα και σε βρίσκουν, σε παρηγορούν, "σιώπα, σιώπα, μη κλαις", σού λένε, "να κοίτα εκεί, μακριά τον όμορφο κόσμο, μιά μέρα θα βγεις εκεί, μέσα στους ολάνθιστους κήπους με τις αζαλέες".
Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για συνωμοσία εγκεφαλικών κυττάρων. Μερικά απ’ αυτά, τα ανυπότακτα, - φορείς εικόνων κι άλλων νοσταλγιών - συμμάχησαν κι έστησαν μία μικρή γιορτή σε μια γωνιά του κρανίου σου.
Φαίνεται μακρινός ο τόπος, μα κι αν οι μέρες περνούν δεν πηγαίνεις πουθενά. Το αίμα σου διασχίζεις, και μετακομίζεις παράπλευρα τής διαθέσεώς σου. Γιατί η παλιά σου διάθεση γίνεται άνυδρη έρημος πια, τα λουλούδια, οι βροχές κι οι μυρουδιές, μετακόμισαν στην καινούργια πόλη, στη νέα σου διεύθυνση, μα εσύ δε τολμάς ακόμα να την καθαρογράψεις στους αποστολείς, στις συγκυρίες, γιατί το νέο σπίτι σου είναι αόριστο και συγκεχυμένο.
Έτσι τα γράμματα τα φέρνει ο ταχυδρόμος πότε στην παλιά και πότε στη νέα σου διεύθυνση, και τα ανοίγει πότε ο νέος και πότε ο παλιός εαυτός σου, και τα διαβάζει σύμφωνα με τη διάθεση που θα τον βρουν, και τα καταλαβαίνει αντίστοιχα, ενώ η επινόηση έχει σηκώσει τα μανίκια κι έχει πιάσει δουλειά.
Έτσι, μόνο τα χελιδόνια κι η άνοιξη πηγαίνουν οπωσδήποτε στο νέο σου σπίτι και χτίζουν τις φωλιές τους, αφού εσύ φεύγεις μακριά απ’ το χειμώνα να τα συναντήσεις.

Είσαι πλέον δίγαμος, έχεις μία παλιά ερωμένη και μία νέα, και οι δύο σε θέλουν για τον εαυτό τους, είναι ζηλιάρες κι αντιμάχονται μεταξύ τους. Εσύ περνάς το μισό καιρό σου με τη μία, στο παλιό σου σπίτι, και τον άλλο μισό καιρό με την άλλη, στο νέο σπιτικό. Κι όλο κουβαλάς τα έπιπλα στο νεώτερο, αφού τα ξεσκονίσεις και τα διαβάσεις καλά στη φθορά τους, κι όλο αγαπάς περισσότερο τη νέα ερωμένη σου, τη φκιασιδωμένη με τις ελλείψεις σου, τις ανάγκες και τις στερήσεις σου.
Την προκλητική σου ερωμένη, που δε διστάζει να σού φανερώσει τα κάλλη της, τα στήθη της, τα λάγνα χείλη της, κι ο πόθος σου θεριεύει, αφού δε βλέπεις την ώρα να κυλιστείς μαζί της στο κρεβάτι, κι η υπομονή, η επιμονή σου, δοκιμάζονται πέρα απ’ τα όριά σου, και σε κατεβάζουν μαζί τους, αγγίζοντας τα ανθρώπινα όρια. Μια πάλη με τη λογική και την υπέρβαση έχει αρχίσει.

Η μετακόμιση κρατάει χρόνια. Καθώς εγκαθίστασαι στο νέο σπίτι διαπιστώνεις πως η μετακόμιση έκρυβε όλη την ομορφιά.
Δεν τα βρήκες τα πράγματα όπως τα περίμενες. Κανείς δεν έτρεξε να σε υποδεχτεί, το βραβείο απουσίαζε μαζί και το χειροκρότημα, η ανθοδέσμη είχε μαραθεί με τα χρόνια, το σώμα σου είχε κι αυτό τα σημάδια του καιρού. Μόνο μια απέραντη σιωπή σού κρατάει συντροφιά τις νύχτες, και κάπου-κάπου απλώνεις τα πόδια σου ως τη γαλήνη.
Όλα πια είναι μνήμες. Μα ούτε για μια στιγμή δε μετανιώνεις που ξεκίνησες. Γιατί μία όμορφη στιγμή στο νέο σου σπίτι, στην αγκαλιά τής όμορφης ερωμένης σου, έχει τη δύναμη να σβήσει όλα τα χρόνια των κόπων σου.
Δημοσίευση σχολίου

Το Πλήθος των Μοναχικών

Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται μες στους ανθρώπους φέρνουν στα μάτια τους το φως προσπαθούν αλη...