19 Ιουλίου 2013

Γάμος απ’ την άλλη Όψη του Φεγγαριού



Εντυπωσιασμένος κοίταξα μία ψηλή, όμορφη και νέα γυναίκα
να φτάνει στην αμμουδιά κρατώντας απ’ το χέρι ένα μικρό κορίτσι.
Έσκυψε κι έδεσε κόμπο το μακρύ της φουστάνι ψηλά στους μηρούς
και προχώρησε στη θάλασσα μαζί με το παιδί να βρέξουν τα πόδια τους.
Η αύρα της, η εικόνα της, ξεχείλιζε από έντονη θηλυκότητα και φρέσκια μητρότητα,
παρατήρησα πως τύλιγε τη μικρή με την αύρα της σαν μια αόρατη ομπρέλα προστασίας.
"Από τι άραγε να κινδύνευε το παιδί και τα ένστικτα αυτής της μητέρας,
ήταν τόσο εξεγερμένα και διάχυτα στην ατμόσφαιρα, 
που μπορούσα σχεδόν σαν στερεά ύλη
να τα πιάσω στα χέρια μου;" Αναρωτήθηκα. 

Σε λίγο είδα έναν νεαρό άντρα να τους πλησιάζει
με συγκρατημένη οργή να μιλά - προφανώς στην σύζυγό του -
τόσο συγκρατημένη οργή - προς χάρη των παρευρισκομένων στην παραλία - 
που τα νεύρα των χεριών του
τέντωναν τα δάχτυλα και τον μαρτυρούσαν.

Σε λιγάκι συμπέρανα πως ήταν ένα νεαρό ζευγάρι
- ας ήταν πέντε χρόνια παντρεμένοι -
κι ανάμεσά τους είχαν ήδη μπει εμπόδια τα ίδια τα αισθήματά τους
ο έρωτάς τους, όσα αισθάνονταν κάποτε ο ένας για τον άλλον μεταστρέφονταν,
 γίνονταν εχθρικά πια και τους αιχμαλώτιζαν.
Πάσχιζαν να απεγκλωβιστούν για να κερδίζουν την αυτονομία τους
γιατί έμοιαζε - κι ήταν ξεκάθαρο - πως ο ένας εμπόδιζε τον άλλον
σε όσα αφορούν την ατομική ανάπτυξη.
Τα λόγια του ενός σφυροκοπούσαν τα αυτιά του άλλου
ο γάμος, η ένωση, είχε γίνει ένας ζοφερός κλοιός
που τους είχε πιάσει απ’ το λαιμό κι αργά τους έπνιγε.

Εκείνη, ήταν σε πιο πλεονεκτική θέση.
Αντέδρασε στον οργή του με ένα ελεγχόμενο,
αμυδρά ειρωνικό χαμόγελο δύναμης
και κατόπιν έστρεψε ολόκληρη την καρδιά της στην μικρή,
την αντλούσε πια απ’ την οργισμένη καρδιά του συζύγου
και την ακουμπούσε με γλυκύτητα στο παιδί της.
Σαν καταφύγιο, ελπίδα κι αποκούμπι.

Εκείνος, σε πιο δυσχερή θέση και το παιδί πια
έμοιαζε να έχει επιλέξει γονιό
γιατί όταν απομακρύνονταν η μητέρα του έκλαιγε
κι εκείνος, ο άμοιρος, δεν ήταν σε θέση πια να την κατευνάσει
έμοιαζε ήδη σαν ξένος στην οικογένειά του.

Παραγκωνισμένος σε μια γωνιά κάπνιζε νευρικός.
"Σε μερικούς μήνες", σκέφτηκα
"η γυναίκα, πιο δυνατή, θα είναι ελεύθερη απ’ τα δεσμά της σχέσης τους
- γιατί ως φυλακή πια τα ένιωθαν -
και ίσως κρατήσει για τον άντρα μία κάποια εκτίμηση
- στην καλύτερη περίπτωση κάποιον σεβασμό ή φιλία -
ως πατέρα του παιδιού της που θα παραμείνει
ίσως κι αργότερα κάποια αγάπη αν είναι αρκετά έξυπνοι
και το χειριστούν σωστά.
Αν και ίσως σύντομα εκείνη αναζητήσει εραστή
γιατί κάτω απ’ αυτές τις διαθέσεις έρωτας δεν ανθίζει.

Ουσιαστικά ήδη χώριζαν
και μόνο οι συμβάσεις, οι τυπικότητες, τα συμφέροντα κι οι ανάγκες
θα ήταν σε θέση να τους κρατήσουν κοντά.
Κι αυτά για πόσο;
Αν έχουν κάποια αξιοπρέπεια και σέβονται τον εαυτό τους
σύντομα θα χωρίσουν.

Όσο για κείνον – και η οργή του το φανέρωνε -
Θα την κρατήσει για πάντα φυλακισμένη στην καρδιά του.
Κι ο θυμός του είναι που εκείνη φεύγει μακριά του
ανοίγει τα πανιά της πέρα απ’ τα όμορφα χρόνια τους
για άλλα όμορφα χρόνια
κι εκείνος δεν της το συγχωρεί, γιατί δεν μοιάζει
να μπορεί να την ακολουθήσει.
Θα ήθελε να παραμείνουν για πάντα πίσω, στις όμορφες στιγμές τους,
όμως κάτι τέτοιο ούτε η ζωή το θέλει, ούτε οι κανόνες της:
η πρόοδος και η εξέλιξη.
Κι αφού δεν μπορούν να εξελιχθούν στο πλάι
σαν δύο ολοκληρωμένα άτομα
- ίσως γιατί εκείνος κρύβει κάποια εμπόδια γενετήσια μέσα του -
καλά θα κάνει εκείνη να οραματιστή το μέλλον μόνη της
γιατί κοινό μέλλον δεν μοιάζει να έχουν
γιατί η κοινή ψυχή ράγισε πια
κι έγινε δύο κομμάτια.

Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...