Ανάμεσα στα Μάτια


 "Ευθύβολη η γραφή σας", μού είπε μια αναγνώστρια και με κάρφωσε στα μάτια.
"Κακώς", σκέφτηκα, "ευθύβολα πάνε μόνο οι πέτρες κι οι πετριές".
Απ' την άλλη... και διαμάντι να πετάξεις σε κάποιον πάλι ευθύβολα πάει.
Μα εκείνο δεν το πετάς, το προσφέρεις.
 
"Σάς πόνεσε πολύ;" βρήκα να πω σαστισμένος.
Με κοίταξε και το βλέμμα της τραβήχτηκε σε μία άκρη της σκέψης,
σε εκείνη που τρέχει και σταματά να προστατέψει
το καλά κρυμμένο και το μυστικό.
Ένα χαμόγελο αχνό εμφανίστηκε στη μορφή της,
μια διάθεση που σκέπαζε την παιδικότητα και την αθωότητα,
ανάμικτη με κάποια πονηρία, ελαφρώς ερωτική,
μια γυναίκα σκεπασμένη απ’ του χρόνου την κατάρα,
ένα θηλυκό αλαβάστρινο απ’ τη μια, πέτσινο απ’ την άλλη
που είχε καταφέρει να φτάσει ως αυτό το σημείο του χρόνου
πότε ικανοποιώντας τη βούληση της ανθρωπότητας
πότε τη φιλαρέσκειά της
και πότε τμήματα του κορμιού της·
κι έτσι διαιρεμένη αργοπάλευε
ταΐζοντας και στερώντας απ’ την ψυχή της
τμήματα του ουρανού, κομμάτια γαλάζια θάλασσας
περιοχές του φεγγαριού
ποτάμια ασάλευτα και δάση περιπατητικά.
Ζώντας με δόσεις αρσενικάδας
σαν φάρμακο για τη μοναξιά και τον πόνο,
πότε απολαμβάνοντας μισό στέρνο ανδρικό
πότε κρατημένη από ένα σπασμένο μπράτσο
φιλονικώντας για έρωτα - όπως την είχαν διδάξει οι άνδρες
κι όπως είχε διαβάσει για τις κόκκινες μάχες
και τα ποτισμένα με ιδρώτα σεντόνια.

Τρία δευτερόλεπτα κράτησαν οι σκέψεις μου
τόσο χρειάστηκε να διαβάσω την ψυχή της
κι η ευθύνη μού βάραινε τα βλέφαρα - να κλάψω
θα έγραφα κάτι πιο όμορφο την επόμενη φορά
και θα της το χάριζα.
Κάτι απαλό και φευγαλέο - ζωγραφισμένη ανάγκη
γιατί η δική μου ήταν να την ανακαλύψω
να την ξεσκεπάσω και να τη φέρω 
ολόκληρη στο φως,
σε ένα φως που δεν άντεχε να βλέπει.

Κρατώντας τσεκούρι κρατώντας φλογέρα,
φορώντας στο χέρι βελούδινο γάντι 
έπαιρνα μάθημα επιείκειας,  
δεν θα πυροβολούσα ξανά άνθρωπο
ανάμεσα στα μάτια. 


Σχόλια

Ο χρήστης wild crescendo (Άζη) είπε…
Μήπως, όμως, κι εκείνη με το "κάρφωμά" της στα μάτια σου, πόνεσε κι εσένα;
Καλό απόγευμα Κωνσταντίνε!
Ωραίο...
Ο χρήστης Κωνσταντίνος Κόλιος είπε…
Κάπως έτσι πάει: αντανακλαστικά, άμυνα ίσον επίθεση, κι επίθεση ίσον άμυνα. Κι όποιος κρύβει πόνο μέσα του πονάει. Γεια σου Άζη.
Ο χρήστης wild crescendo (Άζη) είπε…
Δυστυχώς, όλοι πονάμε...
Ο χρήστης Κωνσταντίνος Κόλιος είπε…
Όλοι, μα ο σιωπηλός είναι ο σκληρότερος κι ο εκπεφρασμένος ο λυτρωτικός.
Ο χρήστης wild crescendo (Άζη) είπε…
Σωστά...
Ο χρήστης Georgia T. είπε…
...Και όμως, τολμάς να κοιτάξεις. Να βάλεις το δάχτυλο στην "πληγή". Επιχειρείς να θωπεύσεις τα εντυπώματα των ελλειμμάτων. Επι- χειρείς. Με έναν λόγο καταλυτικά απλό και λιτό!
Καλησπέρα, Κωνσταντίνε.
Κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό!
Ο χρήστης Κωνσταντίνος Κόλιος είπε…
Κοίτα, ναι, κρύβει μία γοητεία αυτό το πράγμα, για ορισμένους και λίγους, εμένα μ΄αρέσει, με κερδίζει εκείνος που είναι εύστοχος μαζί μου και μου φανερώνει πτυχές του εαυτού μου άγνωστες. Αρκεί να νιώθω πως το κάνει καλοπροαίρετα, είναι και το όφελος μεγάλο και τον θαυμάζω που κοίταξε κάτω απ΄όλες τις μάσκες μου. Όμως εγώ είμαι ταμένος σ΄αυτά τα στοιχήματα, κι όλοι δεν είναι έτσι.

Ευχαριστώ Γεωργία, καλησπέρα.
Ο χρήστης Georgia T. είπε…
Ας μην ξεχνάμε, όμως ό,τι ο άνθρωπος είναι κατά βάση μοναχικός , ακόμα κι όταν οι άλλοι τον "πλησιάζουν".....Αυτός βρίσκεται κλεισμένος στο "μυστήριό" του.
Ο χρήστης Κωνσταντίνος Κόλιος είπε…
Είναι, ναι, κι έτσι πρέπει κι είναι υγιές να είναι.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Κι όμως, μόν εκεί αξίζει να ξοδέψεις τις Σφαίρες των Επινοήσεων:

Στο Τσάκρα ανάμεσα στα Μάτια
για να αιμορραγεί Ενέργεια ο Εαυτός...

Φιλί..........................

~reflection~
Ο χρήστης Κωνσταντίνος Κόλιος είπε…
Ξαναδιαβάζω το κεφάλαιο Αλήθεια.
Η Αλήθεια σκοτώνει;
Η Αλήθεια γιατρεύει;
Η Αλήθεια σώζει;
Η Αλήθεια ελευθερώνει;
Η Αλήθεια να λέγεται;
Η Αλήθεια μέσα απ΄την τέχνη;
Η Αλήθεια είναι κραυγή, είναι σιωπή,
είν' πόνος ή ευτυχία;
Είναι θρίαμβος ή ήττα;
Είμαι στ' Αλήθεια εγώ;
ή εγώ είμαι στα Αλήθεια
ένα ψέμα Αληθινό;

Αυτά είναι μερικά απ΄αυτά που με απασχολούν.


Γεια σου Κάκια, φιλιά.

Ο χρήστης ~reflection~ είπε…
Όπως και να χει
η Πατρίδα αυτή {Αλήθεια}
είναι η Εξορία που πονά λιγότερο
και σημαία της έχει την Τόλμη που σημδεύει
ανάμεσα στα Μάτια,
τον Εαυτό,
την Μούσα,
το Ποίημα,
τον πιο μεγάλο Φόβο,
τη Ζωή...

;-))))
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
οτι γραφεις ,το γραφεις απο προσωπικες εμπειριες ?
σ ευχαριστω και καλη χρονια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παιδί του Ουρανού

Η Τέχνη του Αποχωρισμού

Η Σιωπή του Ιησού