Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοέμβριος, 2013

Γράμμα στην Ξαδέρφη

Ο καιρός εδώ είναι ανοιχτός. Κάνει κρύο βέβαια μα περάσαμε και χειρότερα.
(Ποτέ δεν σού έλεγα ανοιχτά πως αντέχουμε βλέπεις), αν και με το χρόνο το κατάλαβες μόνη σου πως ο ήλιος παίζει μαζί μας παιγνίδια.
  Κάπου - κάπου εμφανίζεται ένα ταχυδρομικό περιστέρι και μας φέρνει αγωνία. Τα περισσότερα νέα είναι παλιά μα δεν βλάπτει να προσδοκάς το καλό. Εμείς βέβαια περιμένουμε έναν αετό αλλά μαθαίνουμε πως αετοί δεν υπάρχουν πια.
  Προχθές η Μάρθα με ρώτησε αν ήθελα να αγοράσουμε για κατοικίδιο ένα μικρό λιοντάρι, το είδε στη λαϊκή κι ήταν τόσο λυπημένο. Μα τής είπα πως δεν υπάρχει τρόπος να το αγριέψουμε πια, και πως για αυτό ή ζωή του χάθηκε για πάντα.
  Οι άνθρωποι, εδώ στην περιοχή μας, ξυπνούν απ’ τα χαράματα και κοιμούνται ως το ηλιοβασίλεμα. Έχουν έναν ύπνο δικό τους που δεν μπορούμε πάντα να τον εξηγήσουμε και δεν τους ξεκουράζει.
  Παρόλο που έχουμε πολλές μέλισσες, όλο το χρόνο και οι κάτοικοι έχουν αναστατωθεί. Μα και πότε δεν υπήρχαν πολλές μέλισσες; Τσιμπούν αδιακρίτως, κά…

Η Πεταλούδα

H κυρία Πεταλούδα κυλάει κάτω απ’ τα σεντόνια της τις νύχτες κι αγκαλιάζει το πουπουλένιο της σώμα. (Κυρία Πεταλούδα τη βαπτίσαμε εμείς, τα αγόρια της γειτονιάς που την ποθούμε και δεν μπορούμε να την έχουμε). Η κυρία Πεταλούδα έχει μόνο έναν στόχο στη ζωή της: να ζήσει μία τέλεια μέρα και μετά να καταστραφεί. Η ευαίσθητη κυρία Πεταλούδα ξέρει καλά να κρύβεται κι όσο κι αν προσπαθήσαμε να την αγγίξουμε δεν τα καταφέραμε. Η έξυπνη κυρία Πεταλούδα γνωρίζει απ’ τη φύση της τις προθέσεις μας. Ετούτη η Πεταλούδα, που μας έχει πιασμένους στα νύχια της, παίζει μαζί μας την ώρα που την εξιστορούμε τον πόνο μας.   Η κυρία Πεταλούδα καταλαβαίνει μόνο έναν νόμο, της δύναμης και της αρπαγής, τις νύχτες ονειρεύεται πως είναι η ωραία Ελένη και για χάρη της ποθεί έναν πόλεμο τρωικό. Η κυρία Πεταλούδα μας δίνει πάντα όσα χρειαζόμαστε για να τη σκεφτόμαστε. Μας δίνει την αγάπη με το σταγονόμετρο και τη ζητάει με τον κατακλυσμό.   Η κυρία Πεταλούδα κυνηγάει πάντα το άπιαστο· είναι ειδική στο να βασανίζετ…

Μαύροι και Λευκοί Άγγελοι

... Και μετά μου παρουσιάστηκαν δύο μαύροι άγγελοι και μου είπαν εμείς θα σου τα πάρουμε όλα
και εγώ τους είπα δικά σας είναι, πάρτε τα όλα.

Μετά ήρθαν δύο άγγελοι λευκοί
και μου είπαν, μην ανησυχείς,
αφού τους τα δίνεις όλα και δεν φοβάσαι να μείνεις γυμνός εμείς θα σου τα επιστρέψουμε όλα και περισσότερα.
Και εγώ τους είπα δεν ανησυχώ, δικά σας είναι, 
επιστρέψτε τα όλα και περισσότερα.

Μετά είδα τους λευκούς γύρω απ' το κρεβάτι μου
να σταυρώνουν τα χέρια στο στήθος  αποφασιστικά με θέληση να με προστατέψουν  κι οι μαύροι διστακτικοί, αργά να υποχωρούν.
Αργότερα - καθώς ηρεμούσα περισσότερο  απ’ την αναπάντεχη αυτή επίσκεψη -  τους είδα ψηλά στην οροφή της κάμαρας να κουβεντιάζουν με θέμα εμένα και να συμμαχούν, δίχως φιλονικία κι άνοιξα το παράθυρο να βγουν και να πετάξουν.  
Από τότε αυτό συμβαίνει:
έρχονται φέρνουν έρχονται παίρνουν 
οι λευκοί με προστατεύουν οι μαύροι με τιμωρούν
εγώ τους αφήνω να περνούν
ουδέποτε τη διέλευση τους απαγορεύω
όποια κι αν είναι η πρόθεσή τους  δεν δύν…

Με το ένα Φτερό στον Τάφο

 Με το ένα Φτερό στον Τάφο



Κουτσοί και ελλιπείς οι στίχοι σήμερα - προπάντων ελλιπείς ακέφαλα πτώματα με θέμα το νεκροτομείο
τους διαβάζεις και δεν βγάζουν πουθενά
- μήπως κι οι άνθρωποι βγάζουν -
γυροφέρνουν μέσα στο ποίημα και το δαγκώνουν
το ματώνουν, είναι σαν να το φτύνουν
και στο τέλος το κλείνουν,
το σφραγίζουν με μία ασφυκτική κατάληξη
και χτυπάει τα φτερά του.
Όλοι οι δρόμοι στον τάφο οδηγούν.

Τους διαβάζει ο αναγνώστης και βρίσκει τον εαυτό του στο δημόσιο νεκροταφείο διαβάζει το όνομά του στην μαρμάρινη επιγραφή: ενταύθα κείται, θαμμένος από πάππου προς πάππου ο ίδιος οικογενειακός ο τάφος, κι ακόμα παραπέρα, ιστορικός.
Όμως, "ωραίο ποίημα", σκέφτεται, "αποστειρωμένο,
μηδέ γαλανόλευκο σκεπασμένο απ’ τον ουρανό ξεκομμένο κι απ' τη γη
με περιγράφει θαυμάσια, τι είναι ο άνθρωπος;
ένα σπασμένο χέρι, ένα σπασμένο πόδι
μία κυοφορούσα έρημος ένα φλας που αναβοσβήνει διαρκώς μα αποφεύγει του δρόμου τη στροφή
μία μνήμη εφτασφράγιστη είναι ο άνθρωπος
ένας αξόδευτος …

Η Περίπτωση της Ν.

H Ν. είναι σε  ηλικία που πρέπει να πάρει κάποιες αποφάσεις. Έφτασε ως αυτή την ηλικία με κάποια... θα το έλεγες κι επιπολαιότητα. Τώρα όμως ο χρόνος στένεψε τα όριά του, δεν υπάρχουν πια περιθώρια για λάθη. Η Ν. αντιλαμβάνεται πως κάτι με αυτή δεν πάει καλά. Η Ν. αντιλαμβάνεται πως κάτι με όλους δεν πάει καλά.  
  Συχνά χλευάζει τις "εύκολες λύσεις", που πολλοί απ’ τον κοινωνικό της περίγυρό επιδόθηκαν και μοιάζουν μέσα στις επιλογές τους σχεδόν ολοκληρωμένοι άνθρωποι. Η Ν. μισεί αυτό το σχεδόν, το διακρίνει περισσότερο καθαρά κι απ’ το ολόκληρο και τελευταία προσπαθεί να το αποφεύγει. Δεν τα καταφέρνει πάντα, αισθάνεται σχεδόν υποχρεωμένη να καταφεύγει σε μεσοβέζικες λύσεις.

  Όλα πια στη ζωή μοιάζουν με συνδιαλλαγές. Μα το χειρότερο είναι πως σχεδόν όλοι, το έχουν αποδεχθεί σαν κάτι το απολύτως φυσιολογικό. Τα πάντα μπαίνουν σε μία ζυγαριά, μα κι αυτή ακριβώς τη ζυγαριά κανείς δεν τη σέβεται κι όλοι προσπαθούν να την κλέψουν. Η Ν. είναι κάποιας άλλης, πιο αφιλοκερδούς πα…