29 Νοεμβρίου 2013

Γράμμα στην Ξαδέρφη

  Ο καιρός εδώ είναι ανοιχτός. Κάνει κρύο βέβαια μα περάσαμε και χειρότερα.
(Ποτέ δεν σού έλεγα ανοιχτά πως αντέχουμε βλέπεις), αν και με το χρόνο το κατάλαβες μόνη σου πως ο ήλιος παίζει μαζί μας παιγνίδια.
  Κάπου - κάπου εμφανίζεται ένα ταχυδρομικό περιστέρι και μας φέρνει αγωνία. Τα περισσότερα νέα είναι παλιά μα δεν βλάπτει να προσδοκάς το καλό. Εμείς βέβαια περιμένουμε έναν αετό αλλά μαθαίνουμε πως αετοί δεν υπάρχουν πια.
  Προχθές η Μάρθα με ρώτησε αν ήθελα να αγοράσουμε για κατοικίδιο ένα μικρό λιοντάρι, το είδε στη λαϊκή κι ήταν τόσο λυπημένο. Μα τής είπα πως δεν υπάρχει τρόπος να το αγριέψουμε πια, και πως για αυτό ή ζωή του χάθηκε για πάντα.
  Οι άνθρωποι, εδώ στην περιοχή μας, ξυπνούν απ’ τα χαράματα και κοιμούνται ως το ηλιοβασίλεμα. Έχουν έναν ύπνο δικό τους που δεν μπορούμε πάντα να τον εξηγήσουμε και δεν τους ξεκουράζει.
  Παρόλο που έχουμε πολλές μέλισσες, όλο το χρόνο και οι κάτοικοι έχουν αναστατωθεί. Μα και πότε δεν υπήρχαν πολλές μέλισσες; Τσιμπούν αδιακρίτως, κάτω απ’ τα κρανία, μερικά τσιμπήματα είναι θανατηφόρα, άλλα ανεπαίσθητα, φοβόμαστε για επιδημία αναισθησίας.

  Το μόνο επάγγελμα που αποδίδει κάποιο κέρδος στην περιοχή μας είναι του κτίστη. Κάποιος μία μέρα έχτισε ένα ψηλό αυλόγυρο γύρω απ’ το σπίτι του και διαρκώς τον μιμούνται όλα και περισσότεροι. Κανείς δεν απορεί που πληθαίνουν οι μαντρότοιχοι, αχ! και να ήταν τουλάχιστον κάστρα! Και να περιείχαν από μία πριγκηπέσα! Όμως δεν είναι, τα περισσότερα σπίτια είναι ερείπια και σηκώνουν μαντρότοιχους να τα προστατέψουν απ’ τους εισβολείς.
  Δυστυχώς στην περιοχή μας υπάρχουν πέτρες, άφθονες πέτρες και δεν χρειάζεται να τις κουβαλούν από μακριά, μαζεύουν και μερικές απ’ τους λιθοβολισμούς κι έτσι οι εργασίες ολοκληρώνονται.
  Εμείς γκρεμίσαμε και τον χαμηλό φράχτη, δεν έχουμε πια τίποτα να μας κλέψουν κι αποφασίσαμε να μην ανησυχούμε.

  Η Μάρθα μού είπε πως δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα μας. Την ξέρεις τη Μάρθα, πάντα ήταν πολύ λογική και φοβάται, προσπαθεί να μην το φανερώνει αλλά ανησυχεί για τα παιδιά, φοβάται τους δασκάλους γιατί λέει πως δεν είναι ευτυχισμένοι και τα παιδιά μας θα βγουν τυπικά.
  Κι εγώ ανησυχώ για αυτό το θέμα, βέβαια θα μάθουν γεωγραφία μα δεν είμαι βέβαιος πως στην ζωή τους δεν θα χαθούν. Μετά ησυχάζω τον εαυτό μου με τη σκέψη πως και εγώ χάθηκα κι όσο περνάει ο καιρός, το βρίσκω απαραίτητο να χαθεί κανείς.

  Αυτά τα νέα μας Ξαδέρφη, γράψε μου τα δικά σου. Πως πάει η σχέση σου με το Λεωνίδα; Στο τελευταίο σου γράμμα μάς έγραψες πως έχει αρχίσει να σου φανερώνει ένα άλλο, κρυμμένο πρόσωπο. Τι έγινε τελικά; Το φανέρωσε; Ξεσκεπάστηκε ο μασκαράς; Ή μήπως το μετάνιωσε;
  Σού είπα να μην του φανερώσεις πως έχεις καταθέσεις στην Ελβετία γιατί δεν θα τον μάθεις ποτέ. Τόσες ελληνικές ταινίες που έχουμε δει μικροί και τίποτα δεν έμαθες καλή μου Ξαδέρφη. Πάντα ήσουν ρομαντική και πίστευες στους ανθρώπους, μα κι άτυχη, πολύ άτυχη υπήρξες Ξαδέρφη. Κι είσαι τόσο όμορφη, μα πανέμορφη είσαι. 
  
  Απ’ την άλλη σκέφτομαι, πως καμιά γυναίκα δεν αγάπησε άντρα για τις αρετές του. Για την αλητεία τους, για την προστυχιά τους, για το παραμύθι τους τούς αγαπάτε μωρέ ξαδέρφη και ανησυχώ για σένα, γιατί αν δεν σε ξελογιάσουν δεν αισθάνεσαι καλά. 

  Να προσέχεις τον εαυτό σου και να ντύνεσαι καλά. Ας φαίνεται και λίγο σάρκα, δεν είμαι τόσο αυστηρός. Αλλά να προσέχεις ξαδέρφη, να μη σε ρίξει καμιά γρίπη στο κρεβάτι έτσι που προκαλείς. Και μου τελειώνουν και μένα τα λόγια της παρηγοριάς.

Γεια σου.




Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...