05 Νοεμβρίου 2013

Με το ένα Φτερό στον Τάφο




 Με το ένα Φτερό στον Τάφο



Κουτσοί και ελλιπείς οι στίχοι σήμερα - προπάντων ελλιπείς
ακέφαλα πτώματα με θέμα το νεκροτομείο
τους διαβάζεις και δεν βγάζουν πουθενά
- μήπως κι οι άνθρωποι βγάζουν -
γυροφέρνουν μέσα στο ποίημα και το δαγκώνουν
το ματώνουν, είναι σαν να το φτύνουν
και στο τέλος το κλείνουν,
το σφραγίζουν με μία ασφυκτική κατάληξη
και χτυπάει τα φτερά του.
Όλοι οι δρόμοι στον τάφο οδηγούν.

Τους διαβάζει ο αναγνώστης και βρίσκει
τον εαυτό του στο δημόσιο νεκροταφείο
διαβάζει το όνομά του στην μαρμάρινη επιγραφή:
ενταύθα κείται, θαμμένος από πάππου προς πάππου ο ίδιος
οικογενειακός ο τάφος, κι ακόμα παραπέρα, ιστορικός.
Όμως, "ωραίο ποίημα", σκέφτεται, "αποστειρωμένο,
μηδέ γαλανόλευκο
σκεπασμένο απ’ τον ουρανό ξεκομμένο κι απ' τη γη
με περιγράφει θαυμάσια, τι είναι ο άνθρωπος;
ένα σπασμένο χέρι, ένα σπασμένο πόδι
μία κυοφορούσα έρημος
ένα φλας που αναβοσβήνει διαρκώς
μα αποφεύγει του δρόμου τη στροφή
μία μνήμη εφτασφράγιστη είναι ο άνθρωπος
ένας αξόδευτος πόθος
και μία απόλαυση συνουσίας
με τη φρίκη της αιχμαλωσίας".

Να βάλεις μέσα στο ποίημα ένα πανί
να βάλεις κι ένα κατάρτι
να βάλεις κι άνεμο
και να το ρίξεις στις πέτρες - αυτό είναι ο άνθρωπος.
 
Να ΄χει κι ένα φάρο ξεχασμένο να τρεμοσβήνει
κι έναν έρωτα αβυσσαλέο να γλύφει τις πληγές του
να ΄χει και μια μυρωδιά βασιλικού
και μία ανεμόσκαλα δαρμένη απ' την καταιγίδα
να περιγράφει ένα ωραίο ναυάγιο
ένα λιμάνι πρωτοειδωμένο
μία πόρνη ξακουστή
μία θύελλα χρωμάτων
ένα παιδί ζητιάνο
μία λέξη ανείπωτη
ένα καταφύγιο στερνό
μία παγίδα
και μη ξεχάσεις την ελπίδα. 

Αυτό είναι ο άνθρωπος. 



Δημοσίευση σχολίου

Ανάταση Πτώσεως

Μη μου πέφτεις τώρα επιστράτευσε όλες τις ζωγραφιές κοντά είναι ο κήπος με τα κυπαρίσσια Λύγισε αν θες, άφησε να ...