15 Φεβρουαρίου 2014

Οι Μούσες

                                    


                                                                      Οι Μούσες



Κάπου - κάπου (να μου συγχωρεθεί αυτό)
επινοώ κάποια μούσα που σαν αληθινή μοιάζει.
Όχι γιατί δεν υπάρχουν κατάλληλες ζώσες
μα είναι η ώρα τέτοια νυχτερινή που την χρειάζεσαι
κι οι μούσες είναι πρόθυμες αρκεί να τις σκεφτείς.

Μισούν την προχειρότητα,
είναι πλάσματα φιλάρεσκα και φιλήδονα
ποθούν να τις γδύνεις με τα λόγια αργά
δεν αρκούνται να παίζεις μαζί τους
απαιτούν μία κάποια αποτύπωση πραγματική
εκλιπαρούν για μία περιγραφή αντικειμενική
θέλουν να ζήσουν, να πάρει χρώμα τα μαλλιά τους
να ριγήσουν και να αισθανθούν,
να γευτείς τον γλυκό ιδρώτα τους  
να τις φιλήσεις στο στόμα και να αναστηθούν
κατά βάθος είναι μικρά όμορφα καθάρματα
εκμεταλλεύονται εμάς τους ποιητές για να υπάρχουν.

Οι μούσες δεν είναι πολυγαμικές
δεν ξαπλώνουν με τα όνειρα άλλου ποιητή
η καθεμιά τους θαρρεί πως είναι μοναδική
κι αυτό εκείνη που έχει, το στήθος της
την λάγνα την κοιλιά της
τα χείλη της τα αισθησιακά 
την ανοιχτή αγκαλιά της
ή κάτι άλλο ανάμεσα σε εκείνη και στο υγρό μας όνειρο...
το έχει προορισμένο για ένα ποίημα, 
για έναν μόνον έρωτα κι αυτό αρκετό.

Την μούσα χρειάζεται να την ευχαριστήσεις
δεν βολεύεται με κάτι λιγότερο
χρειάζεται μία απόλαυση ηδονική
να πάρει απ’ την ανάγνωση του ποιήματος
να βρει μέσα τον εαυτό της να χαρεί
να γελάσει ή να λυπηθεί
μα ωστόσο να νιώσει έντονα και καθαρά
πως σε εκείνη αναφέρεσαι κι όχι σε κάποια άλλη
απ’ αυτές τις πουτανίτσες
που συχνά σεργιανούν με ψηλοτάκουνα
στις σκέψεις και τα καλντερίμια των ποιητών.



Δημοσίευση σχολίου

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία

 Το βλοκγάκι μάλλον θα κλείσει, όμως μια τελευταία ιστορία προλαβαίνω να τη γράψω, για μια γυναίκα διαφορετική, διαφορετική ω...