Φεγγάρι Ολόγιομο


  Φεγγάρι απόψε, ολόγιομο, όταν το βλέπω μου θυμίζει την απόλυτη ερημιά, όταν του λείπει μια φέτα περισσότερο το συμπαθώ, μου θυμίζει εμένα. Όμως ολόγιομο? Ποιος ολόγιομος να ταυτιστεί μαζί του; Άλλωστε, με ανθρώπινους όρους, δύο άνθρωποι κάνουν ένα ολόγιομο φεγγάρι κι απ’ αυτούς τους δύο να μη λείπουν τουλάχιστον τα απαραίτητα.
  Τα υπόλοιπα είναι ρομαντισμός. Τα μάτια, ας πούμε, είναι κατεξοχήν ρομαντισμός, μπορεί να λείπει από μέσα τους μισός άνθρωπος και επί τούτου να σε μαγεύουν. Μπορεί από ένα ζευγάρι μάτια να λείπεις εσύ που έρχεσαι, ή να βρεις τον εαυτό σου μέσα σε ένα φιλί.
  Ρομαντισμός κι αυτός, υπάρχει στα αλήθεια ένα τέτοιο φιλί;
Που θα μπορούσε να σε γιατρέψει; εγώ μόνο περιγραφές του είδα.
Όμως υπάρχει απόψε ψηλά ένα ολόγιομο φεγγάρι - ίσως επειδή είναι ψηλά αποκτά μία αίγλη άπιαστη -  όμως άνθρωπος σαν το φεγγάρι θα ήταν μοναχικός.
  Μετά, υπάρχει στα αλήθεια ρομαντισμός; Τον είδατε, τον βρήκατε, τον συναντήσατε; Τι είναι ο ρομαντισμός; Κάτι που βογκά, κάτι που αναστενάζει; Κάτι που θεοποιεί; Κάτι τελικά που πέφτει. Και που πέφτει ο ρομαντισμός; Σίγουρα μέσα σε κάποιο κενό.
  Κάτι όμορφο και συναρπαστικό είναι ο ρομαντισμός, το μαγικό. Ω! Ρομαντισμέ! Ρομαντισμός είναι μια γεύση νεκρή της ψυχής, μια απόλαυση καθαρή, ρομαντισμός εν διαμέσου της πραγματικότητας, είναι σαν να σκίζεις τα ρούχα σου και να έχεις ένα γυμνό ακάλυπτο παιδί, απροκάλυπτα αμέτοχο απ’ το στείρο πόλεμο, ένα ξερό τρυφερό πλάσμα εν μέσο σπαραγμών.
  Ρομαντισμός: είναι σαν να βάζεις χρώμα στις χυδαιότητες, ο γαμημένος αναστεναγμός της παρθένας είναι ρομαντικός.
  Μη μου μιλάτε για ρομαντισμούς, δεν αντέχω, είμαι πολύ ρομαντικός, μπορώ να πεθάνω από ρομαντισμό, όμως το σίγουρο είναι πως θα πεθάνω από έλλειψη ρομαντισμού. Ποιος θα σου εμπνεύσει ρομαντισμό; Ξέρω, ξέρω, το πεθαμένο ξερό φεγγάρι.
  Δίχως εσένα δεν έχει καμιά αξία αυτό το άψυχο κατάλοιπο της συμπαντικής έκρηξης. Εσύ είσαι ρομαντική; Το δέρμα σου είναι ρομαντικό; Το συμφέρον σου είναι ρομαντικό; Θα μπορούσες να μου επιτρέψεις να σε ξεγελάσω τόσο ώστε να πεθάνεις στη μέση του ταξιδιού; Αυτό είναι ρομαντισμός: Να πλανεύουμε ο ένας τον άλλον τόσο ώστε στο τέλος να ζήσουμε μια ευτυχισμένη πραγματικότητα.
  Άσε με να σε ξεγελάσω, άσε με να σου δείξω το φεγγάρι, άφησέ με να σε τυλίξω στα ψέματα απόψε που κουρασμένος απ’ τη ζωή και την αλήθεια είμαι. Άφησέ με να σ’ αγκαλιάσω σαν να μην υπάρχει αύριο κι άλλος άνθρωπος πάνω στη γη. Άφησέ με να ποτίσω την ψυχή μου απ’ την ψυχή σου. Μην την κρύβεις, μην την στερεύεις τη ματιά σου, μην την αποκόπτεις απ’ την ψυχή σου για του κόσμου το άκαμπτο δεκανίκι. Κράτα την πηγή σου δροσερή, κράτησέ την αγνή, καθαρή κι όμορφη, κράτησέ την πηγαία, λυσσαλέα κι αβυσσαλέα αν θέλει το πάθος και γεμάτη σπαραγμούς, αλλά κράτησέ την μούσκεμα στον πόνο, δακρυσμένη στον έρωτά και σε όλες τις θάλασσες νωπή και βουτηγμένη. 
  Μη τη στεγνώνεις, μην ασπρόμαυρη τη βάφεις, δώσε μια ευκαιρία στη ζωή και στον ήλιο να σε βρει, άνοιξε τις φλέβες σου στη χαρά, άφησε να περάσουν από μέσα σου όλοι οι στρατοί της οικουμένης και δίωξε τους, κράτα στο τέλος εκείνο το πενιχρό παιδί που ακολουθεί, μία σφαίρα και την αστείρευτη δίψα του για αγάπη.
  Άλλωστε τι είναι και το φεγγάρι το ολόγιομο αν όχι ένα τεράστιο μάτι, ολόγιομο με ζωή, η ευτυχία μπορεί να σχίσει το δέρμα σου και να τρέξει σαν ποτάμι σε όλους τους δρόμους, υπάρχει, μην την ξεχνάς.
Κοίτα το ολόγιομο φεγγάρι και κράτησέ το σαν δικό σου με άδεια απ΄το θεό.
Εγώ να σου χαρίσω και να σου τάξω έχω μόνο αστραπές.
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία