17 Αυγούστου 2014

Τα Βαθιά και τα Ρηχά







  Εχθές - καθώς ήμουνα στη θάλασσα μέσα - γύρισα και κοίταξα την ακτή. Εκεί έξω με περίμεναν όλα όσα γνωρίζω. Οι άνθρωποι, ο πολιτισμός, η ασφάλεια, τα αυτοκίνητα, οι έγνοιες, οι στεναχώριες κι οι χαρές.
  Μετά γύρισα την πλάτη στην ακτή και κοίταξα στα βαθιά του πελάγους. Εκεί είδα την απεραντοσύνη, το άγνωστο, το φόβο, τον κίνδυνο, τη μοναξιά, την περιέργεια, την κρυμμένη αλήθεια, τη μαγεία. Όσο πλησίαζα την ακτή πλησίαζα τα πρώτα στοιχεία κι όσο απομακρυνόμουν τα δεύτερα. Ο πειρασμός ήταν μεγάλος, να γυρίσω την πλάτη στην ακτή και να χαθώ στο άγνωστο που με τραβούσε σαν μαγνήτης.
  Μετά κατάλαβα πως η ζωή μας ανήκει και στις δύο αυτές συνθήκες. Έχουμε μία ζωή που τη μοιραζόμαστε και δεν έχει νόημα αλλιώς όλη η ζωή. Και μία άλλη ζωή αυστηρά προσωπικής εμπειρίας και βιώματος, που δίχως αυτή πάλι δεν έχει νόημα όλη η ζωή. Και πρέπει να βρούμε χρόνο και για τις δύο αυτές ζωές και να τον μοιράζουμε, γιατί η μία τροφοδοτεί με νόημα κι ενέργεια την άλλη σαν μεταγγιζόμενα δοχεία με νερό.
  Και γιατί και με την ψυχή το ίδιο ακριβώς συμβαίνει. Απ’ το σημείο που υπάρχεις κινάς προς τα έξω να συναντήσεις τα γνωστά, και κινάς προς τα μέσα να βρεις να δεις τα άγνωστα. Κι άμα κινάς μόνο προς τα έξω ελάχιστα θα δεις και σύντομα το ενδιαφέρον σου για όλη τη ζωή θα σβήσει και θα χαθεί. Κι αν κινάς μόνο προς τα μέσα μπορεί να δεις σπουδαία κι όμορφα μαγικά πράγματα, μα αν δεν έχεις κανέναν να τα μοιραστείς θα σου μείνουν σαν πέτρες βαριές στο στήθος και θα σε πνίξει η ίδια η χαρά σου. Θα σε πνίξει η ίδια σου η εντύπωση.

Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...