Αναζητώντας το Γιατί






- Απομακρύνθηκα αρκετά.
- Τι ζητάς;
- Αυτά που δεν έζησα.
- Αυτά δεν θα τα βρεις.
- Το μπουκάλι της μπύρας είναι μεγαλύτερο από μένα.
- Χιούμορ. Μην αλλάζεις θέμα, τι θέλεις;
- Να γυρίσω εκεί να τα πιάσω απ’ την αρχή.
- Ξέχασέ το, άλλωστε είμαι βέβαιος πως ένιωσες πολλές φορές όπως τότε.
- Ελάχιστες κι αυτές παροδικές.
- Τι ζητάς;
- Να γυρίσω εκεί να τα πιάσω απ’ την αρχή.
- Τέλος. Τι ζητάς;
- Πάντα τα ίδια, πέντε απλά πράγματα, να ξεδιπλωθώ σαν ένα διπλωμένο σώμα, και να μείνω ξεδιπλωμένος.
- Είσαι περίπλοκος, ετούτη είναι η πρώτη σου θανάσιμη αμαρτία.
- Μα… είναι απλά αυτά που ζητώ.
- Είναι, όμως εσύ είσαι περίπλοκος κι υπάρχει ανάμεσά σας αντίφαση, αγώνας κι αφαίρεση. Ο μισός και περισσότερος, τα τρίτα τέταρτα από σένα πρέπει να χαθούν.
- Είναι απλά, έχεις δίκιο, όμως τα απλά πράγματα είναι ταυτόχρονα και μεγάλα, δυσβάσταχτα μεγάλα κι εμποτισμένα στο μεγαλείο τους, για αυτό δεν τα αποχτούμε, για αυτό δεν τα προσεγγίζουμε, δεν τα δεχόμαστε καν, μοιάζουν μηδαμινά, τα ξορκίζουμε, έχουν έναν τρόπο να μας κατεβάζουν πριν μας εξυψώσουν κι αυτό το κατέβασμα είναι οδυνηρό.
- Τι ζητάς;
- Να γυρίσω εκεί να τα πιάσω απ’ την αρχή.
- Η αρχή έγινε και δεν αλλάζει, η γέννησή σου προηγήθηκε, πριν ανοίξεις τα μάτια υπήρξες, κι όταν άρχισες να καταλαβαίνεις ήταν πια αργά να αλλάξεις την αρχή, πάνω σ’ αυτήν την αρχή χτίσε. Τι ζητάς;
- Είναι πολλά, δύο τρία πράγματα, όμως ολόκληρα, αυτό το ολόκληρα τα γιγαντώνει, τα κάνει να μοιάζουν τεράστια, να ζεις κάτι ολόκληρο, ολοκληρωτικά, δεν συμβαίνει, είναι σπάνιο, το ένα μάτι πάντα μένει ανοιχτό, κοιτάζει γύρω να ξεφύγει.
- Παραδειγματίσου.
- Αδύνατον. Έχει καιρό που καταλαβαίνω τον κόσμο.
- Άρα, σου απομένει μόνο η προσωπική σου συνταγή. Τι ζητάς;
- Παράξενο μα δεν ξέρω, είναι πολύ κι είναι όλο, τόσο που να το ζήσεις και να το χορτάσεις, να πεθάνεις γεμάτος. Βυζάξαμε τη ζωή.
- Τι ζητάς;
- Κάτι που με τρομάζει, κάτι που με φοβίζει, κάτι που ανοίγει και με περικλείει, κάτι που μέσα του με κλείνει με θαλπωρή.
- Τη μήτρα ζητάς.
- Δεν ξέρω. Κάτι ζεστό κι όμορφο, που δεν έχει σκέψη, ορισμό και ταυτότητα.
- Κάτι σαν την αγάπη.
- Δεν ξέρω, δεν ξέρω αν αρκεί, έχω ακούσει για αυτήν αλλά δεν νομίζω να φτάνει, να ησυχάσει ο άνθρωπος. Είδα, γνώρισα ανθρώπους που την είχαν, κι όμως δεν ησύχασαν, κάτι ζητούσαν, κάτι ακόμα λαχταρούσαν, τι είναι; τι μας συμβαίνει;
- Ησύχασε, ζωή είναι αυτό που μας συμβαίνει.
- Αλλόκοτο, παράξενο, διχαστικό πράγμα, γεμάτο αγώνα, αγωνία, πόνο κι επιστροφή. Τι ζητώ;
- Τι ζητάς;
- Τι ζητώ;
- Πολλές φορές νόμισα πως το βρήκα κι ήταν απλά για λίγο.
- Ξεκίνησες ξανά.
- Ξεκίνησα ξανά.
- Τι ζητάς;
- Μάλλον να πάψω να ξεκινώ.
- Δεν θα το βρεις. Θα κλείσει με το θάνατο. Κουράστηκες να ξεκινάς;
- Όχι. Απλά νομίζω πως είναι κάτι που αν το βρεις κάτι μέσα σου σταματά κι ησυχάζεις.
- Η καρδιά σου η άστατη είναι και τα πάθη της τα τρομερά. Αν σταματήσει θα πεθάνεις. Τον ύπνο περιγράφεις. Άλλωστε νομίζω έχεις τα λιγότερα βάσανα απ’ όλους.
- Δεν συμφιλιώνομαι εύκολα, με τίποτα, ούτε με τα βάσανα ούτε με την έλλειψή τους, ούτε με τις φυλακές ούτε με τις ελευθερίες, Ούτε με τις πληγές ούτε με τη γιατρειά τους. Με τίποτα δεν συμφιλιώνομαι. Δύσκολα και με τις ιδέες μου. Αυτές είναι γεμάτες συμφιλίωση κι αγάπη, εγώ ακόμα χτυπώ γροθιές στους τοίχους.
- Τι ζητάς; Πιες ένα ποτήρι κρασί και χόρεψε.
- Κάποτε μέσα μου γύρισε ένα κύμα ανάποδα κι έφερε όλο το βυθό του πελάγους στην επιφάνεια, από τότε δεν ζω παρά μόνο στη θάλασσα κι ανάμεσα στους αφρούς και τους βυθούς. Νομίζω πέρασαν μέσα στο σώμα μου μέδουσες, σαλάχια και καβούρια, τινάζομαι στον ύπνο μου. Κι όμως, θα μπορούσα να πάρω – αν υπήρχε – το βραβείο της γαλήνης. Η μορφή μου είναι γαλήνια, τι παράξενο! Όλος μου ο αγώνας έφτασε να γαληνέψει τη μορφή μου, η ψυχή μου, κάτω απ’ τη μορφή σπάνια γαληνεύει.
- Τι ζητάς; 
- Νομίζω την ευτυχία.
- Σ΄αυτούς τους καιρούς; Θα πρέπει να είσαι τρελός!
- Ας μη το κάνουμε θέμα.

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία