09 Σεπτεμβρίου 2014

Περισυλλογή





  Το Φθινόπωρο είναι εποχή περισυλλογής. Κι η περισυλλογή τι είναι αν όχι να μαζεύεις υλικό απ’ το παρελθόν και το μέλλον και να το φέρνεις στο παρόν προς εξέταση. Βέβαια, μπορείς να μαζέψεις κι από άλλους τόπους υλικό, απ’ το άσκοπο της ζωής σου, το παραπλανητικό, το ανώφελο, το χαμένο, το ζαλισμένο ή το εμπειρικό, και να το φέρεις στο παρόν. Στη ουσία λέγοντας υλικό εννοούμε χρόνο, μπορεί να φέρεις στο παρόν, τη συνείδηση, χρόνο αδόκιμο ή δοκιμασμένο, να τον συγκρίνεις, να τον εξετάσεις, να τον ταχτοποιήσεις σε θήκες στο ράφι σε ποτήρια κρυστάλλινα, ή να τον εναποθέσεις σε μια μπουκάλα κρασιού και να την σφραγίσεις με τάπα. Με σκοπό να την ανοίξεις με την έλευση του έρωτα ή κάποιας άλλης γιορτής, αν και οι γιορτές σπανίζουν κι η παρακρατημένη χαρά κιτρινίζει αν δεν την ξοδέψεις στην ώρα της. Όπως κι ο πόθος μπορεί να ξεθυμάνει αν τον ξεφουσκώσεις καμιά δεκαριά φορές με την λογική ή με το χαστούκι, λόγο του σώματος τη μνήμη. Όπως συμβαίνει και με τη λύπη, αν δεν τα χύσεις τα δάκρυα πετρώνουν. Και με τη φωνή το ίδιο συμβαίνει, αν δεν την αρθρώσεις τη σωστή ώρα γυρίζει πίσω και βγαίνουν άλλα λόγια. Όπως συμβαίνει και με τη νιότη, μπορείς να την αγνοήσεις από ανετοιμότητα ή να την παραζήσεις από έξαλλη τροχιά.
  Η περισυλλογή δεν είναι τελικά καλή ιδέα γιατί η μνήμη είναι μεγάλη πουτάνα. Στέκεται πάντα στις πιο έντονες στιγμές, τις στιγματίζει, αυτές που σε έκαναν αυτό που είσαι. Και ποιος έχει ένα κάρο στιγμών ευτυχίας ώστε να τις συγκεντρώσει σε μία ευτυχισμένη ώρα αναπόλησης και να σβήσει η επιθυμία; Αν σκεφτείς τι χρωστάς στον εαυτό σου και τη ζωή σου λιγοστεύει μπροστά σου ο χρόνος. Και το κυριότερο είναι πως του χρωστάς πράγματα πεπερασμένα, νιότης.
  Όχι, δεν είναι καλό πράγμα η περισυλλογή, κάποια πράγματα οφείλεις να τα λησμονάς και να τα ρίχνεις στο πηγάδι της λήθης, να αδειάζεις απ’ το φορτίο των άπραγων, άλλωστε τα δάκρυα ποτάμια είναι για αυτό το σκοπό, να τα παρασέρνουν στη θάλασσα. Να ζεις λοιπόν τα παιδικά στην παιδικότητα, τα εφηβικά στην εφηβεία, τα νεανικά στη νιότη, και τα μεσήλικα στη μέση ηλικία για να μην τσιμπολογάς απ’ το ανεκπλήρωτο.
  Θα μου πεις, δυο τρία απλά πραγματάκια είναι τελικά αυτά που αξίζουν να ζήσω. Ναι, δεν διαφωνώ, όμως αυτά τα δύο τρία απλά πραγματάκια για να πάρουν τον ορισμό τους, την αξία τους κι όλο το φορτίο της ζωή σου και να το μεταμορφώσουν σε πληρότητα και χαρά… για να κατέβεις εκεί που φωλιάζουν σαν νεογνά και να ακούσεις το κελάηδημά τους… χρειάζεται να περάσεις από μια στρατιά υποθέσεων, κι αν δεν σε αιχμαλωτίσουν όλα τα νομίζω σου και τα νομίζω της ανθρωπότητας περί του τι τελικά αξίζει σ’ αυτή τη ζωή… μπορείς τότε απερίσπαστος απ’ τις κραυγές, να αναζητήσεις αυτά τα δύο τρία απλά πραγματάκια που θα γεμίσουν την ψυχή σου. 

  Η κατάσταση της περισυλλογής δεν διαφέρει απ΄εκείνη του ρακοσυλλέκτη, κι άντε τώρα να διαχωρίσεις τα σκουπίδια απ΄το αλουμίνιο και το χρυσό, ένα δαχτυλίδι σου μένει στο τέλος, ένα δαχτυλίδι αρραβώνων με το όνειρό σου.

  Νερό η ζωή που την περνούμε απ' το κόσκινο.
Δημοσίευση σχολίου

Ο Χώρος κι ο Χορός

Τελειώνουν τα ψέματα τώρα πρέπει να στρωθούμε στη δουλειά και να ζήσουμε για τον εαυτό μας αρκετά χάσαμε χρόνο ονει...