Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοέμβριος, 2014

Του Παρόντος Κάποτε

Εικόνα
Ωραία ήταν όσο κράτησε: δέκα οχτώ νύχτες και σαράντα εφτά δευτερόλεπτα.
Έφτασε τόσος χρόνος για να γεμίσει το δωμάτιο ηχώ.
Πως αρπάζεται η ελπίδα ελάχιστοι γνωρίζουν·
αυτοί που ακούνε να σβήνουν οι ήχοι των τακουνιών
στα πέτρινα σκαλοπάτια
κι η καρδιά τους ακολουθεί τη φυγή
ως την πρώτη στροφή του δρόμου.
Χρειάζεσαι πάντα κάτι να κρατάς - έστω ένα αντίο
δεν ξέρω γιατί κρατούμε το χαμόγελο.
Η ανάμνησή σου είναι κόκκινο που χαράζει.
Από σένα θυμάμαι την ανάσα σου
κι ένα καπέλο γεμάτο μαλλιά·
έχω αρχίσει να ξεχνώ γυμνό το στήθος μου - μου λείπουν.
Κι ο τρόπος που έμπαινες απ’ το παράθυρο
πρώτα με το άρωμα, μετά με τη σκιά.
Ονειρεύομαι τη φωνή σου, βαθιά κι υγρή
αισθαντική σαν γεωμετρία του χώρου μου·
έφτανε να προσανατολίζομαι.
Μου περισσεύει πολύ μοναξιά - δεν ξέρω πως να τη χαλάσω.
Αγοράζω μουσική, ό,τι βρω, όλα τ' ακούω
προκειμένου να σιωπήσεις.
Αν σε άφηνα θα πέθαινες.



Ο Στόχος

Εικόνα
Η επιμονή χρειάζεται για να το σταθμίσει να το ξαναδείς, να το φέρεις στο κέντρο του. Ο νους το υπολογίζει, εκείνη το σιγοντάρει λίγη απογοήτευση και ξεγλιστρά και πέφτει ο στόχος σαν να είναι αλειμμένος με λάδι. Ξανά στην αρχή του, άντε να βάλει λίγη πλάτη η ελπίδα στην εσχάτη περίπτωση να τον πιάσεις βαθύτερα και πιο καθαρά μέσα απ’ την ομίχλη. Κι η απελπισία να γυροφέρνει σαν ύαινα ένα υποτιθέμενο πτώμα που το εμφυσά ζωή η αισιοδοξία και το βλέπει προς το γαλάζιο του. Απ’ την αρχή πάλι στο ίδιο θέμα της επιμονής, να πάρει ευθυγράμμιση κι αν είναι λάθος ή σωστό η επιμονή δεν το ξέρει, δεν είναι η δουλειά της αυτή, σωστό το φαντάζεσαι. Εκείνη βοηθάει να το πετύχεις, άλλο τι θα το κάνεις. Περίπου στις δεκατρείς αποτυχημένες προσπάθειες μία σχετική επιτυχία, που σηκώνει όλες τις αποτυχίες απ’ το μνήμα. Και στο ενδιάμεσο, το κενό, τεράστια, στεντόρεια υπομονή να σε γεμίζει ύπαρξη με την παρουσία σου. Για κάτι που ενώ προσπαθείς να το πετύχεις χτίζεις έναν εαυτό ικανό να το καταφέρει. Για κάτι πο…