05 Νοεμβρίου 2014

Ο Στόχος





Η επιμονή χρειάζεται για να το σταθμίσει
να το ξαναδείς, να το φέρεις στο κέντρο του.
Ο νους το υπολογίζει, εκείνη το σιγοντάρει
λίγη απογοήτευση και ξεγλιστρά και πέφτει ο στόχος
σαν να είναι αλειμμένος με λάδι.
Ξανά στην αρχή του, άντε να βάλει λίγη πλάτη η ελπίδα
στην εσχάτη περίπτωση να τον πιάσεις βαθύτερα
και πιο καθαρά μέσα απ’ την ομίχλη.
Κι η απελπισία να γυροφέρνει σαν ύαινα ένα υποτιθέμενο πτώμα
που το εμφυσά ζωή η αισιοδοξία και το βλέπει προς το γαλάζιο του.
Απ’ την αρχή πάλι στο ίδιο θέμα της επιμονής, να πάρει ευθυγράμμιση
κι αν είναι λάθος ή σωστό η επιμονή δεν το ξέρει,
δεν είναι η δουλειά της αυτή, σωστό το φαντάζεσαι.
Εκείνη βοηθάει να το πετύχεις, άλλο τι θα το κάνεις.
Περίπου στις δεκατρείς αποτυχημένες προσπάθειες
μία σχετική επιτυχία, που σηκώνει όλες τις αποτυχίες απ’ το μνήμα.
Και στο ενδιάμεσο, το κενό, τεράστια, στεντόρεια υπομονή
να σε γεμίζει ύπαρξη με την παρουσία σου.
Για κάτι που ενώ προσπαθείς να το πετύχεις
χτίζεις έναν εαυτό ικανό να το καταφέρει.
Για κάτι που ενώ μοιάζει στόχος σε σημαδεύει
γιατί ο στόχος σου είσαι εσύ. 

Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...