Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2015

Λόγια Παράφορα

Εικόνα
Πέσαμε σε παγίδα αγαπημένη για αυτό επαναστατούμε. Μας έπιασαν αγαπημένη, φυλάκισαν τον άνεμο μέσα μας, φωνάζουμε απ’ το στόμα και βγαίνει ένα φφφφ. Κι έχουμε σταθεροποιηθεί αγαπημένη, σε μία σχέση, σε μία εργασία, τόσο που όταν γυρίζουμε το κεφάλι δεξιά ή αριστερά πάει απ’ τον λαιμό να σπάσει.   Πόσα μας δίδαξε το φιλί που τα ξεχάσαμε, θυμάσαι που το μοιράζαμε στα δύο, εσύ πάντα κρατούσες λιγάκι περισσότερο κι ύστερα έτριβες τα χέρια ικανοποιημένη, έλεγες πως είχαμε βρει τον αστάθμητο παράγοντα και ζυγιάζαμε την ζωή μας με τον έρωτα.   Θυμάσαι που παλεύαμε μέσα σε μια κάμαρα με την ηδονή, καθώς μοιραζόμασταν το σώμα σου· έλεγες κράτα το όλο εσύ, δύσκολο να το πεις μα το έλεγες. Το φροντισμένο σου σώμα πόσο το πρόσεχα, μην σπάσει απ’ την ευαισθησία του, το ραγισμένο σου σώμα, γεμάτο από εικόνες που είχαν εισβάλει παλιά απ’ τα ανοιχτά σου μάτια κι αναζητούσε την δικαίωση.   Προσπαθούσαν τα χέρια μου να σε βρουν, πόσο βαθιά είχες κρυφτεί μέσα στο σώμα σου, έσκαψα με το χάδι μέσα στο χ…

Μία Μάσκα όλη Άνθρωπος

Εικόνα
Κατηγορημένες οι μάσκες, κι ασυγκίνητες, μπορείς να τις δώσεις ένα συναίσθημα κάθε φορά, μία λύπη και τίποτα άλλο, μία χαρά και τίποτα άλλο, ένα πένθος καθολικό, που μπορείς να το «σπάσεις» κάπως ζωγραφίζοντας στην επιφάνειά τους ένα λουλουδάκι, όμως αυτό είναι ειλικρίνεια. Οι μάσκες είναι σταθερές, είναι αυτό που βλέπεις, δεν είναι ύπουλες, δεν σε ξεγελούν, δεν στην φέρνουν πισώπλατα, δεν χύνουν δάκρυα κροκοδείλια, "ερωτεύτηκα την μάσκα σου", ποιος μπόρεσε να πει;  Λες κι οι μάσκες δεν παίρνουν δέρμα με τον καιρό, λες κι οι μάσκες δεν έχουν λόγους, λες κι η μάσκα δεν αξίζει κι αυτή μιας πεντάρας παρόν. Λες κι η επιφάνεια αδίκως παρουσιάζεται και δεν έχει ρόλο να επιτελέσει. Όμως οι άνθρωποι αρέσκονται να μαντεύουν, για τους κρυμμένους είναι όλα κρυφά, "σε είδα κάτω απ' όλες τις μάσκες σου", λεν και συναρπάζονται. Το θεωρούν επίτευγμα να σκαλίζουν και να ξεβρακώνουν το πρόσωπο. Ενώ η μάσκα σου παρέχει όλα τα στοιχεία για ένα επαρκές συμπέρασμα κι είναι ακλόνη…

Ανεκπλήρωτος Έρωτας

Εικόνα
Σήμερα έχει μια υπέροχη μέρα, μες το καταχείμωνο μα δεν γίνεται να μην το χαρείς επειδή το ξέρεις πως είναι χειμώνας.   Προχθές σε σκεφτόμουν, καθόμουνα στο περβάζι κι έβλεπα έξω τον περασμένο χρόνο. Μού είχες κρατήσει για λίγο το χέρι σε εκείνον τον μικρό μας περίπατο και προσπαθούσα να το εξηγήσω. Ήμασταν ακόμα άγνωστοι και παραμείναμε, κι όμως για μια στιγμή είχε πεταχτεί μία σπίθα ανάμεσά μας, το θυμάσαι; την είχες δει κι εσύ; Μία μικρή σπίθα που βιαστήκαμε να την σκεπάσουμε, είχες φοβηθεί κι εσύ τότε; Είχες δει το μέλλον να έρχεται απειλητικό; Από εκείνο το ελάχιστο θα μπορούσε να ξεκινήσει μία μακρά περίοδος για εμάς, κι όμως την αποτρέψαμε ακυρώνοντας τη στιγμή.  Ξέρω τι έφταιξε, θα θέλαμε να είναι κάτι λιγότερο, κάτι πιο συμφωνημένο, ήταν μεγάλη η αρχή, έπιανε σχεδόν το μισό του χρόνου μας και δεν είχαμε έτοιμο χώρο για τόσο χρόνο με μιας. Θέλω να σου πω πως αυτοί που ερωτεύονται κεραυνοβόλα ερωτεύονται μια στιγμή για όλη τη ζωή, είναι αυτή η στιγμή τόσο πλατιά που χρειάζεται να…