07 Φεβρουαρίου 2015

Ανεκπλήρωτος Έρωτας








Σήμερα έχει μια υπέροχη μέρα, μες το καταχείμωνο μα δεν γίνεται να μην το χαρείς επειδή το ξέρεις πως είναι χειμώνας.  
Προχθές σε σκεφτόμουν, καθόμουνα στο περβάζι κι έβλεπα έξω τον περασμένο χρόνο. Μού είχες κρατήσει για λίγο το χέρι σε εκείνον τον μικρό μας περίπατο και προσπαθούσα να το εξηγήσω. Ήμασταν ακόμα άγνωστοι και παραμείναμε, κι όμως για μια στιγμή είχε πεταχτεί μία σπίθα ανάμεσά μας, το θυμάσαι; την είχες δει κι εσύ; Μία μικρή σπίθα που βιαστήκαμε να την σκεπάσουμε, είχες φοβηθεί κι εσύ τότε; Είχες δει το μέλλον να έρχεται απειλητικό; Από εκείνο το ελάχιστο θα μπορούσε να ξεκινήσει μία μακρά περίοδος για εμάς, κι όμως την αποτρέψαμε ακυρώνοντας τη στιγμή. 
Ξέρω τι έφταιξε, θα θέλαμε να είναι κάτι λιγότερο, κάτι πιο συμφωνημένο, ήταν μεγάλη η αρχή, έπιανε σχεδόν το μισό του χρόνου μας και δεν είχαμε έτοιμο χώρο για τόσο χρόνο με μιας. Θέλω να σου πω πως αυτοί που ερωτεύονται κεραυνοβόλα ερωτεύονται μια στιγμή για όλη τη ζωή, είναι αυτή η στιγμή τόσο πλατιά που χρειάζεται να την ανοίξουμε, να χωρέσει μέσα όλη μας η υπόθεση. Θα ερωτευτούμε όμως μία άλλη φορά, λίγο απ’ το χέρι σου έχει μείνει στο δικό μου.
Πώς να ήταν άραγε η ζωή μας αν δεν την είχαμε σταματήσει; Αν δεν είχαμε μασήσει εκείνες τις ψεύτικες δικαιολογίες κι αν δεν είχαμε κοιταχτεί ερευνητικά να ανακαλύψουμε στον άλλον οπωσδήποτε κάτι που θα μας σταματούσε; Ω! Είχαμε τρομάξει αρκετά, είχαμε κοιταχτεί με ένα αγύρτικο δέος, είχαμε σταθεί μπροστά σε ένα ξεχασμένο θαύμα και γρήγορα το σκεπάσαμε, μην μας ξεσκεπάσει εκείνο. Είχαμε κοιταχτεί στα μάτια για ένα δευτερόλεπτο κι αρκούσε. Θυμάσαι πόσο σφοδρά τραβήξαμε το βλέμμα, σχεδόν με αποστροφή, σαν να βλέπαμε κάτι τρομερό, δεν την αντέχαμε την ευτυχία, τρέχαμε ακόμα μακριά απ’ τους εαυτούς μας να ξεφύγουμε. Θα έχουμε άραγε ξανά μια τέτοια ευκαιρία, θα μας τη δώσει η ζωή;
Μαθαίνω πως κι εσύ κλείστηκες στον εαυτό σου και δεν αναζήτησες περαιτέρω την χαμένη Ατλαντίδα. Να σε είχα απογοητεύσει τότε, να είχες δει σε μένα όλη τη φασαρία των ανδρών γύρω απ’ τον έρωτα; Να ακύρωσες με μιας στο πρόσωπό μου όλη τη χαμερπή ράτσα μας; Γιατί μαθαίνω πως στράφηκες στα ζώα να ξοδέψεις σ’ αυτά την αγάπη σου. Δεν την θέλησαν οι άνθρωποι, δεν την μπορούν, ίσως να είναι νωρίς ακόμα και εσύ είχες βγει με τόση αγάπη στους δρόμους που θα έπνιγες όλους τους περαστικούς. Είχες σπείρει το φόβο θυμάμαι, κανένας δεν μπόρεσε να κρατήσει έστω και λίγη, κάθε φορά που γύριζες σπίτι την επέστρεφες όλη αξόδευτη. 
Λένε πως τη θέλουν, πως την αναζητούν, ψέματα λένε, μην τους πιστεύεις. Δεν την αντέχουν, δεν την μπορούν, ακόμα τους πνίγει. Καμιά φορά κάνουν μια μικρή δοκιμή με την αγάπη, την νοσταλγούν, σκέφτονται πως άραγε να είναι και τολμούν μία ακρούλα της, μα μόλις βρουν ανταπόκριση το σκάνε.
Κι εσύ είχες βγει τόσο αθώα τότε στον κόσμο που κόντεψες να σκοτώσεις δεκάδες ανθρώπους, θα πρέπει να σκεπάσεις λιγάκι τις αγνές σου προθέσεις γιατί θα εξοντώσεις ολάκερο το ανθρώπινο είδος. Ξέρω πως είσαι από εκείνους τους ανθρώπους που στο τέλος μένουν μόνοι, το ξέρω γιατί στην μοναξιά μου έχω μάθει να τους αναγνωρίζω.
Δεν ξέρω τι φταίει με εμάς και πιθανόν να μην το μάθω ποτέ, καμιά φορά όμως συλλογιέμαι πως κάτι φταίει με όλους τους άλλους, αν και είναι περισσότεροι.
Τυχερά τα ζώα που σ’ αγαπούν. Κι εγώ σ’ αγάπησα μα δεν στο είπα και τώρα είσαι πικραμένη, και τώρα είσαι ένα ακόμα απ’ τα θύματά μου.
Κι εγώ ένα απ’ τα θύματα ποιος ξέρει πόσων.






Δημοσίευση σχολίου

Ο Χώρος κι ο Χορός

Τελειώνουν τα ψέματα τώρα πρέπει να στρωθούμε στη δουλειά και να ζήσουμε για τον εαυτό μας αρκετά χάσαμε χρόνο ονει...