29 Μαρτίου 2015

Της Ομίχλης τα Παιδιά







 Το ζήτημα είναι πως μερικά παιδιά δεν στρώνουν, όσο κι αν τα δείρει μικρά η μάνα τους, δεν στρώνουν ακόμα κι αν τα αγαπάς, είναι ξεροκέφαλα, πεισματάρικα και σιωπηλά, κάθονται σαν ξερολιθιές στις άκρες των δρόμων και περιμένουν γεμάτα παράπονο. Έχουν τάση προς την μοναχικότητα, κάνουν παρέα με τα σκυλιά και κοροϊδεύουν τους παπάδες, στήνουν καρτέρι στους Μάηδες και περιμένουν να ωριμάσουν τα κεράσια, μετρούν τις νύχτες τα άνθη της κερασιάς, για αυτά τα παιδιά πίσω απ’ τους μαντρότοιχους έχουν κρυφτεί οι ορίζοντες

 Είναι κάποια πράγματα που τα αγαπάς με την γνώση κι όχι απ’ την όψη ή την συμπεριφορά, ακόμα πιο μυστικά: είναι κάποια πράγματα που τα μαντεύεις και τα αγαπάς, ενώ μπορεί να μην υπάρχουν, όμως αν θέλεις να αγαπάς κανείς δεν σε σταματά, ούτε ο δολοφόνος σου

 Είναι κάποια παιδιά που δεν ορίζουν την φαντασία τους, τα ξεφεύγει. Το περιβάλλον για αυτά λειτουργεί σαν μέγγενη, η κοινωνία σαν καλοστημένη παγίδα, περιμένει ορθάνοιχτη να τα υποδεχτεί. Οι αγκαλιές για αυτά τα παιδιά έχουν αγκάθια, οι συγγενείς όλοι είναι άγνωστοι, βαπτίζουν αδέρφια τους περαστικούς και τα πουλιά, αγαπούν τα δελφίνια και τα βρίσκεις στις θάλασσες να νοσταλγούν, δεν ξέρουν τι, νοσταλγούν το μέλλον, πιάνουν εύκολα έχθρες με το παρελθόν και φιλίες με το μέλλον

 Έχουν μνήμες απ’ το μέλλον, η ζωή για αυτά στέκεται πανέμορφη αλλά άδικη, η ζωή για αυτά είναι πάντα υπόθεση μακρινή, απλώνουν τα χέρια μέσα στον ύπνο τους, κάτι βλέπουν που δεν μπορούν να το μοιραστούν, σε κάτι πάντα φτάνουν που απομακρύνεται, κάτι ποθούν να πιάσουν που τα ξεφεύγει, διαρκώς φεύγουν για κάπου που δεν είναι τώρα, που δεν είναι εδώ, που δεν είναι σήμερα, είναι κάποια παιδιά που ανήκουν στο αύριο αποκλειστικά και διασχίζουν τον χρόνο σαν νεκρά

 Είναι κάποια παιδιά που είχαν την τύχη να είναι άτυχα, η γέννηση για αυτά δεν πέτυχε, γεννιούνται μια άλλη μέρα ή δεν γεννιούνται ποτέ. Είναι κάποια παιδιά που διαρκώς αμύνονται σ’ αόρατα χτυπήματα, κατέφυγαν σε μια γωνιά του κόσμου και κρύφτηκαν στον έρωτα, φορούν χάρτινα εσώρουχα κι εύκολα τα σχίζουν, αλλάζουν φύλο συχνά, είναι κάποια παιδιά πλασμένα από άρωμα και σώμα από μάρμαρο, ο πόνος τα σκληραίνει, χτυπούν με το σπαθί τους το κενό, αν πέσει μέσα τους άνθρωπος μαθαίνει κολύμπι

 Έχουν στα μάτια ένα νησί ζωγραφισμένο, ξαπλώνουν σε ένα πάτωμα από αμμουδιά, τα κρεβάτια τους αιωρούνται, τα δωμάτιά τους είναι κύβοι στο διάστημα, τα σπίτια τους είναι ορθάνοιχτα και ξεφτισμένα, σπάζουν τα παράθυρα και τις πόρτες με την δύναμη του σάλιου, τα λόγια τους είναι γροθιές, οι φωνές τους γεμάτες σιωπή, φιλούν τις γάτες στο στόμα, μιλούν την γλώσσα τους, μιλούν ακόμα και με τις αράχνες κι έχουν ένα καράβι κρεμασμένο στην λάμπα του σπιτιού τους, έτοιμο να σαλπάρει για το πουθενά, οραματίζονται ένα λιμάνι από πάχνη, αυτά τα παιδιά ζουν μες την ομίχλη, είναι της ομίχλης τα αγαπημένα παιδιά· αν τα δέσεις διαλύονται, αν τα αφήσεις ελεύθερα σκοντάφτουν στα έπιπλα σαν μεθυσμένα   

 Οι σχέσεις τους είναι από ζάχαρη που λιώνει, η καρδιά τους είναι όλη ένα σκονισμένο πατάρι αρχοντικού, έχουν τον εξώστη του για θεμέλια και στο μέτωπό τους μπαλκόνια. Κάθε που βγαίνουν έξω απ’ το σώμα τους ιππεύουν ένα λευκό άλογο δίχως σέλα, έχουν στο σώμα τσιγγάνικα τατουάζ και δέρμα από ελάφι, ο άνεμος τα κυριεύει σαν δαίμονας, κάθε φορά που βρίσκουν τον τόπο τους σπάζουν την πυξίδα, κάθε φορά που βλέπουν τον φάρο τον περιγελούν και τον διαψεύδουν, η τρικυμία για αυτά τα παιδιά είναι παράδεισος κι η κόλαση η άπνοια, σημαδεύουν ακόμα με την σφενδόνη άστρα, πιστεύουν πως ο ουρανός έχει καρδιά κι η θάλασσα μάτια

 Είναι κάποια παιδιά που δεν θα τα μάθεις ποτέ, όσο κι αν σου μιλήσουν για τον εαυτό τους, θα πάρουν το μυστικό τους στον τάφο τους, για να τα γνωρίσεις θα πρέπει να είσαι απ’ τον ίδιο χρόνο, θα πρέπει να έχεις στο συρτάρι ένα ζευγάρι φτερά και στα χέρια σημάδια από καρφιά. 



02 Μαρτίου 2015

Βλέμματα Αντικριστά






   

  Τα πράγματα με τις ανθρώπινες σχέσεις είναι απλά, πολύ απλά, τόσο που αν δεν προσέξεις μπορείς να χαθείς. Γιατί η απλότητα είναι η αρχή και η κατάληξη, κι ως τέτοια που είναι, λίγο πιο κει παραμονεύει το χάος, όμως δεν μπορείς εύκολα να την σπρώξεις να πέσει γιατί είναι σαν βράχος σταθερή. Η απλότητα είναι στέρεα και μονοσήμαντη, ακριβώς επειδή είναι μονοσήμαντη είναι στέρεα.
 Λένε πως δεν είναι σύνθετη, όμως απλά εννοούν πως δεν είναι μπερδεμένη. Μπορείς να κάνεις μία σύνθεση με απλότητες όλη χάρη κι ομορφιά, ενώ μπορείς να διαφύγεις σε ενός βιβλίου μπέρδεμα για να καταλήξεις σε μία μόνο απλότητα. Αν στύψεις το μπέρδεμα μια σταγόνα απλότητας βγάζεις.

  Θα γίνω όμως πιο σαφής, θέλω να πω πιο απλός.
Πες πως ο άνθρωπος είναι ένας πίνακας με κουμπιά. Κάθε κουμπί κρύβει και μία ευαισθησία - απαραίτητα ακόμα και για τον αναίσθητο, μερικές φορές για τον αναίσθητο ένα κουμπί κρύβει δύο πυκνές ευαισθησίες που κολυμπούν στο αίμα. 
  Έρχεται λοιπόν ένας άνθρωπος και πατάει ένα κουμπί. Το γυρίζεις ανάποδα και διαβάζεις τι γράφει. Γράφει εκτίμηση, γράφεις δίπλα εκτίμηση και κρατάς εκτίμηση.
  Έρχεται δεύτερος άνθρωπος και πατάει άλλο κουμπί. Το γυρίζεις ανάποδα και γράφει ευγένεια. Διαβάζεις ευγένεια, κρατάς ευγένεια, ανταποδίδεις ευγένεια.
  Έρχεται τρίτος άνθρωπος και πατάει άλλο κουμπί. Το γυρίζεις ανάποδα γράφει φιλία. Διαβάζεις φιλία, κρατάς φιλία, ανταποδίδεις φιλία.
  Έρχεται τέταρτος και πατάει άλλο κουμπί. Το γυρίζεις ανάποδα και γράφει έρωτας. Κρατάς έρωτα; (σαν να λέμε κρατάς μυστικό;) κρατάς. Γιατί να μην κρατάς. Ξέρεις γιατί κρατάς; Γιατί όταν σου πατήσουν το κουμπί που από κάτω γράφει έρωτας... το πάτησαν με το κουμπί τους που από κάτω γράφει έρωτας. Με άλλο κουμπί δεν μπορείς να πατήσεις αντίστοιχο κουμπί, και για όλα τα κουμπιά ισχύει ο κανόνας αυτός.

  Τα πράγματα δυσκολεύουν αν βραχυκυκλώσει ο πίνακας. Τότε έρχεται κάποιος και πατάει το κουμπί της καλοσύνης. Το γυρίζεις ανάποδα, το διαβάζεις και γράφει εκμετάλλευση. Κρατάς εκμετάλλευση. Πού καλοσύνη πού εκμετάλλευση; να αμέσως αμέσως ένα χάος.
 Έρχεται δεύτερος και πατάει το κουμπί της αγάπης. Το γυρίζεις ανάποδα, το διαβάζεις και γράφει φόβος. Κρατάς φόβο. Πού αγάπη πού φόβος; να αμέσως αμέσως δεύτερο χάος.
 Έρχεται τρίτος και πατάει το κουμπί της ανιδιοτέλειας. Το γυρίζεις ανάποδα, το διαβάζεις και γράφει ιδιοτέλεια. Κρατάς ιδιοτέλεια. Και το χάος συνεχίζεται...
 Έρχεται κάποιος και πατάει το κουμπί του έρωτα. Το γυρίζεις ανάποδα, το διαβάζεις από μέσα, απ΄την μνήμη, και γράφει εφιάλτης. Κρατάς τον εφιάλτη (σου). Κι εκείνος κρατάει τον έρωτά (του).
  Έρχεται κάποιος και πατάει το κουμπί της αθωότητας. Το γυρίζεις ανάποδα και γράφει συμφορά, κρατάς την συμφορά. Δεν κάνει καλή παρέα αλλά την κρατάς. 
 Έρχεται κάποιος και πατάει το κουμπί της εξυπνάδας. Το γυρίζεις ανάποδα και γράφει βλακεία, κρατάς την βλακεία σου.
 Έρχεται κάποιος και πατάει το κουμπί του περιεχόμενού σου. Το γυρίζεις ανάποδα και διαβάζεις κενό, κρατάς το κενό και πέφτει στο κενό το περιεχόμενο του άλλου.

  Τα πράγματα με τις ανθρώπινες σχέσεις λοιπόν, είναι απλά κι αντικριστά. Τα αισθήματα μόνο έτσι λειτουργούν, μα να τα νιώθεις πρώτα. Αν τα ρίξεις μέσα στου μυαλού τις στροφές την έχασες απ’ τα μάτια σου την ζωή. 


  


Εσωτερικός Δάσκαλος

     Αγαπητέ φίλε, ξέρω πως περνάς μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τη διάρκειά της, μπορε...