Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2015

Της Ομίχλης τα Παιδιά

Εικόνα
Το ζήτημα είναι πως μερικά παιδιά δεν στρώνουν, όσο κι αν τα δείρει μικρά η μάνα τους, δεν στρώνουν ακόμα κι αν τα αγαπάς, είναι ξεροκέφαλα, πεισματάρικα και σιωπηλά, κάθονται σαν ξερολιθιές στις άκρες των δρόμων και περιμένουν γεμάτα παράπονο. Έχουν τάση προς την μοναχικότητα, κάνουν παρέα με τα σκυλιά και κοροϊδεύουν τους παπάδες, στήνουν καρτέρι στους Μάηδες και περιμένουν να ωριμάσουν τα κεράσια, μετρούν τις νύχτες τα άνθη της κερασιάς, για αυτά τα παιδιά πίσω απ’ τους μαντρότοιχους έχουν κρυφτεί οι ορίζοντες
 Είναι κάποια πράγματα που τα αγαπάς με την γνώση κι όχι απ’ την όψη ή την συμπεριφορά, ακόμα πιο μυστικά: είναι κάποια πράγματα που τα μαντεύεις και τα αγαπάς, ενώ μπορεί να μην υπάρχουν, όμως αν θέλεις να αγαπάς κανείς δεν σε σταματά, ούτε ο δολοφόνος σου
 Είναι κάποια παιδιά που δεν ορίζουν την φαντασία τους, τα ξεφεύγει. Το περιβάλλον για αυτά λειτουργεί σαν μέγγενη, η κοινωνία σαν καλοστημένη παγίδα, περιμένει ορθάνοιχτη να τα υποδεχτεί. Οι αγκαλιές για αυτά τα παιδιά έχ…

Βλέμματα Αντικριστά

Εικόνα
  Τα πράγματα με τις ανθρώπινες σχέσεις είναι απλά, πολύ απλά, τόσο που αν δεν προσέξεις μπορείς να χαθείς. Γιατί η απλότητα είναι η αρχή και η κατάληξη, κι ως τέτοια που είναι, λίγο πιο κει παραμονεύει το χάος, όμως δεν μπορείς εύκολα να την σπρώξεις να πέσει γιατί είναι σαν βράχος σταθερή. Η απλότητα είναι στέρεα και μονοσήμαντη, ακριβώς επειδή είναι μονοσήμαντη είναι στέρεα.  Λένε πως δεν είναι σύνθετη, όμως απλά εννοούν πως δεν είναι μπερδεμένη. Μπορείς να κάνεις μία σύνθεση με απλότητες όλη χάρη κι ομορφιά, ενώ μπορείς να διαφύγεις σε ενός βιβλίου μπέρδεμα για να καταλήξεις σε μία μόνο απλότητα. Αν στύψεις το μπέρδεμα μια σταγόνα απλότητας βγάζεις.
  Θα γίνω όμως πιο σαφής, θέλω να πω πιο απλός. Πες πως ο άνθρωπος είναι ένας πίνακας με κουμπιά. Κάθε κουμπί κρύβει και μία ευαισθησία - απαραίτητα ακόμα και για τον αναίσθητο, μερικές φορές για τον αναίσθητο ένα κουμπί κρύβει δύο πυκνές ευαισθησίες που κολυμπούν στο αίμα.    Έρχεται λοιπόν ένας άνθρωπος και πατάει ένα κουμπί. Το γυρίζε…