05 Ιουνίου 2015

Πλαγίως Ευθύτητα










Βρίσκουν μια γωνιά ήσυχη να ζήσουν
εκεί που μπορούν δίχως παρεξηγήσεις
να είναι ο εαυτός τους.
Χωρίς καλούπια, χωρίς πρέπει κι ιδανικά
αγκαλιασμένοι σε μια κάμαρα από μυστικό φως
απλά ειλικρινείς, μετέωροι αλλά ειλικρινείς
σταθερά αιωρούμενοι
δεμένοι από ένα νήμα με την αθωότητα
κρατημένοι απ’ τον άλλον  
αθεράπευτα γυμνοί – ζητιάνοι της κατανόησης
ξέφραγοι, τελεσίδικα μην ατενίζοντας την απελπισία
προχωρώντας πάνω στην απόσταση
που δεν τους χωρίζει – μιλώντας με τα μάτια
και τη σιωπή
γεφυρώνοντας με αισθησιασμό το κενό
ρίχνοντας διαρκώς γέφυρες από άρωμα
χαμογελώντας με τα γράμματα
επικοινωνώντας με την υγεία τους
όχι ουτοπιστές αλλά ρεαλιστές
της μαθηματικής φαντασίας
της ακρίβειας των πιο υπέροχων λέξεων

Το μερτικό τους στη ζωή σε μια γωνιά
από μη τεχνητό παράδεισο
από ακτημοσύνη γης και
κατάκτηση ουρανίων σωμάτων 
όπου και το αίμα κρασί είναι
κάθε σούρουπο ένας μυστικός δείπνος
από εμπιστοσύνη,
όπου δυο μεταλαμβάνουν απ’ το ίδιο στόμα 
όταν ένας γελά τρέμουν του άλλου τα σπλάχνα
ανοίγουν βαθιά τα πελώρια μάτια
ερευνούν την ιστορία των φιλιών

Στο μεταξύ οι συγκρούσεις συνεχίζονται
οι ρεπόρτερ αναμεταδίδουν στις ειδήσεις:
έπεσε και σήμερα το τάδε περιβόλι
ο τάδε ανθός φυλακίστηκε
συλλαλητήριο για την άνοιξη
τόσοι νεκροί από αμέλεια
τόσοι μαχαιρωμένοι πισώπλατα από άγνοια
τόσοι τραυματίες από φόβο
τόσοι σακατεμένοι από κληρονομιά
τόσοι ανάπηροι από συμφέρον
τόσοι τσαλαπατημένοι από ματαιοδοξία
τόσες καταθέσεις χωρίς τόκο
τόσα ταξίδια περιμένουν τρένο
τόσο αύριο δίχως σήμερα
άλλο τόσο παρελθόν που δεν πέρασε·
τόσα δικαστήρια κι ούτε λίγη δικαιοσύνη.

Εντωμεταξύ, οι άλλοι θαυμάζονται
οι άλλοι αγαπιούνται
δεν προσπαθούν                   
έχουν τη ζωή κερδίσει.









01 Ιουνίου 2015

Μοναξιά = Ένα το Κρατούμενο



 






 Στην αρχή εξαρτάσαι από ένα στήθος, είναι το μόνο που σε δένει με τη ζωή. Πιο πριν εξαρτάσαι από μια νύχτα, απ’ τον έρωτα των γονιών σου και γενικά εξαρτάσαι απ’ τα γονίδιά τους. Επίσης εξαρτάσαι απ’ την εποχή σου, την κληρονομικότητα, την όποια κυβέρνηση και λίγο απ’ το ζώδιο η πρόληψη. Σε περιπτώσεις αποκλειστικά απ’ την τύχη. Όμως, κυρίαρχα, από ένα πράγμα εξαρτάσαι: απ’ την αγάπη. Στην αρχή. Κι επειδή εξαρτάσαι στην αρχή απ’ αυτήν συνεχίζεις να εξαρτάσαι και στη διάρκεια και στο τέλος. Γιατί η διάρκεια και το τέλος εξαρτώνται απ’ την αρχή κι όλο αυτό το ονομάζουμε συνέχεια.

 Γενικά, στην παιδική σου ηλικία εξαρτάσαι. Μετά, ξεκινάς να παίρνεις κάτι που το ονομάζεις απόφαση μετά από κριτική σκέψη κι αρχίζεις να κόβεις τους δεσμούς με τις εξαρτήσεις. Εποχή απεξάρτησης κι ανεξαρτησίας. Το αποτέλεσμα είναι να επέρχεται μοναξιά. Η εξάρτηση σκοτώνει τη μοναξιά. Καπνίζεις, πίνεις, κουβεντιάζεις, συναναστρέφεσαι, δουλεύεις, κάνεις χόμπι, για να αφαιρείς απ’ τον εαυτό σου μοναξιά. Για την ακρίβεια την παρουσία σου στη ζωή. Η ζωή είναι αφαιρετική, η κάθε δραστηριότητα είναι αφαίρεση μοναξιάς. Η κίνηση είναι από αφαίρεση μοναξιάς. Ο χρόνος από σκέψη σε σκέψη είναι νεκρός. Γιατί όσο πιο μεγαλύτερη η μοναξιά τόσο πιο έντονη η παρουσία στη ζωή, κι όσο πιο έντονη η παρουσία στη ζωή τόσο πιο αβάσταχτη, όχι όμως σε όλες τις συνθήκες.

 Γενικότερα κερδίζεις σε μοναξιά επιμένοντας στο παρόν και χάνεις σε μοναξιά δημιουργώντας σχέσεις. Όταν η μοναξιά πληγώνει διώχνει, όταν η μοναξιά καλεί επιτάσσει μια συγκέντρωση της ζωής γύρω απ’ τον άξονα. Η μοναξιά κατεβάζει απ’ τη μια ανεβάζει απ’ την άλλη. Η μοναξιά αποκαλύπτει, ξεθάβει τον πόνο και φέρνει στην επιφάνεια το μυστικό. Η μοναξιά οδηγεί στο φως και την αλήθεια, στη σκληρή διαπαιδαγώγηση.

 Η μοναξιά ενίοτε τρελαίνει. Ό,τι έχει να κάνει με τη μοναξιά το περιλαμβάνει μία λέξη: αντοχές. Ό,τι έχει να κάνει με το διωγμό και την αποφυγή της μοναξιάς το περιλαμβάνει μια άλλη λέξη: υπόλοιπο.

 Χρωστάς στον εαυτό σου πάντα λιγάκι απ’ την παρουσία σου στη ζωή, δηλαδή του χρωστάς κάτι αβάσταχτο όπως είναι η επίγνωση. Τι πάντα του χρωστάς; Αυτό που λέμε εξηγήσεις για την γέννησή σου. Αυτό που ζητάς πάντοτε από έναν τρίτο όταν σε αφήνει σε εκκρεμότητα. Η μοναξιά είναι μια σκύλα από χρυσάφι. Η μοναξιά είναι εξ ολοκλήρου φτιαγμένη από ένταση και διαφωνία. Κι ο πειρασμός έχει μόνο μία εξήγηση: να το σκας.

  Το να πηγαίνεις κοντά στον εαυτό σου, κοντά στον πυρήνα σου, είναι σαν να αγγίζεις ένα πυρωμένο κάρβουνο. Η ψυχή είναι ένα πράγμα που στο βάθος της διαρκώς τρέμει. Κάτι πολύ λεπτό, κάτι που το παραμικρό άγγιγμα το διαταράσσει και προβαίνει σε κυματισμούς. Ο άνθρωπος ζει πάντα πάνω απ’ την ψυχή του, εκεί λαμβάνουν χώρα τα χοντρά, τα χοντροκομμένα γεγονότα.

 Όμως η ψυχή ως ουσία είναι τρομαχτικά εύθραυστη κιι η επαφή της ζωής μαζί της τρομαχτικά επικίνδυνη, για αυτό φοράς γάντια. Επειδή αυτό που ονομάζουμε έκθεση δεν είναι τίποτα άλλο απ’ το να είσαι κάθε δευτερόλεπτο κοντά, πάρα πολύ κοντά στο θάνατο. Ο θάνατος απ’ τη ζωή είναι σε απόσταση αναπνοής. Η ζωή είναι ταυτόχρονα και μια γεύση θανάτου.

 Το να φέρεις σε επαφή την ψυχή σου με τη ζωή θα σήμαινε να είναι όλα φτιαγμένα από συστατικά αγάπης και φιλίας. Για να πλησιάσεις τη ζωή θα πρέπει να τη φτιάξεις σε κάτι που μπορείς να το πλησιάσεις, αν είναι άγριο δεν πηγαίνεις κοντά. Αν δεν το εξημερώσεις δεν το φτιάχνεις παρέα. Αν δεν ομορφύνεις τη μοναξιά σου δεν σε χωράει. Αν δεν χαϊδέψεις το χέρι σου γυρίζει και σε χαστουκίζει. 

 Η μοναξιά δεν είναι τρομαχτική. Μπορεί ενίοτε να δίνει την εντύπωση του αναγκαίου κακού, μετά της προϋπόθεσης. Όμως η μοναξιά δεν είναι τίποτα άλλο απ’ τη μόνη λύση, δηλαδή την κατάληξη. Δηλαδή την αρχή, πιο συγκεκριμένα την αγάπη, το σημείο που όλα ξεκίνησαν και διαρκώς ξεκινούν. Δηλαδή το μηδέν, το τίποτα, που απ’ αυτό όλα αποχτούν τη σύγκριση και τον ορισμό τους, ως προς τι είναι τελικά. Γιατί δίχως το τίποτα στη μια όχθη όλα λιγάκι χάνουν αν δεν συγκριθούν μαζί του.
 Δίχως το τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει αξιολόγηση. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι αδικία.


Εσωτερικός Δάσκαλος

     Αγαπητέ φίλε, ξέρω πως περνάς μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τη διάρκειά της, μπορε...