15 Αυγούστου 2015

Καρδιογράφημα







 Λένε πως για να συνεχίσεις καλά θα πρέπει να βρεις τη δύναμη να τα συγχωρέσεις και να τα ευχαριστήσεις όλα όσα προηγήθηκαν στην ζωή σου, μα ΌΛΑ. Γιατί όλα κάτι σου δίδαξαν, κάτι σου έμαθαν, κάτι σου άφησαν και με τον τρόπο αυτό δεν κρατάς στην ψυχή σου τίποτα το βλαβερό, τίποτα απ’ τις εμπειρίες σου το δυσοίωνο για το μέλλον.

 Λένε, πως μόνο έτσι επέρχεται κάθαρση κι είναι όλα δώρα, όλα μα ΌΛΑ δώρα. Λένε κι ακούγεται καλό, θετικό, θελκτικό. Μα κάπου στο βάθος μια φωνούλα σου λέει: έλα τώρα, παραμύθια, γίνεται ποτέ να δοξολογήσεις όλη τη ζωή σου; να την ευλογήσεις; έλα τώρα, αυτά δεν συμβαίνουν. Άλλωστε πέρασαν δέκα χρόνια από τότε που, κι άλλα πέντε από τότε που, κι υπήρξε εκείνο το συμβάν τόσο σκληρό κι άδικο για μένα που, κι εκείνος ο άνθρωπος τόσο, μα τόσο άδικος μαζί μου, που θα χρειάζονταν μια ολόκληρη μεταστροφή της γης για να μπορέσω να το δω με άλλα μάτια.

 Εκείνο, εκείνο που με πλήγωσε ζητάς τώρα εσύ να το ευλογήσω; έλα τώρα, σταμάτα, κόψε τις σάλτσες, είν' ο άνθρωπος αδύναμος, δεν τα καταφέρνει κάτι τέτοια, θα σέρνει πάντα πίσω του φορτωμένο το κάρο του χρόνου, δεν γίνεται να αθωώσω το παρελθόν μου, δεν γίνεται να το λευκάνω, ακόμα και τώρα, σαν σκεφτώ εκείνο το γεγονός κι εκείνο τον άνθρωπο, μου έρχεται να.

 Κι όμως αυτό είναι κάτι που γίνεται, κάτι που συμβαίνει, κάτι που είναι μέσα στο πρόγραμμα του χρόνου, κάτι που υπήρξε απλώς λάθος χειρισμός και διαχείρηση μιας εμπειρίας, κάτι που σε έπιασε απροετοίμαστο κι αδιάβαστο, κάτι που δεν μπόρεσες να μάθεις και να διδαχθείς απ’ αυτό και το κράτησες σαν κακιά προίκα, μόνο για να το βρεις ξανά μπροστά σου, να το λύσεις σε μια δεύτερη ευκαιρία με άλλα πρόσωπα πρωταγωνιστές, σε άλλες συνθήκες αιχμαλωσίας, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο παρά κάτι που το σέρνεις και σε κρατάει αιχμάλωτο και όμηρο στο χρόνο. 

 Κάτι που δεν μπόρεσες έγκαιρα να το ανοίξεις να κοιτάξεις μέσα του το δώρο που έκρυβε, γιατί υπήρξε ένα δώρο σε ατσάλινο περιτύλιγμα. Κι υπήρξε η αντίδραση, η συνήθεια, η παρόρμηση κι ο θυμός τόσο έντονα που σε τύφλωσαν και δεν μπόρεσες να μελετήσεις την εμπειρία με τέτοιο τρόπο, ώστε να την πετάξεις όλη στα σκουπίδια και να κρατήσεις απ’ αυτήν, μόνο ένα άρωμα και μια γνώση, να την ευχαριστήσεις και να την δοξολογήσεις στην ώρα της, ώστε να προχωρήσεις παρακάτω πιο σοφός κι ελαφρύτερος κατά πέντε δράμια.

 Μα έλα τώρα, ας σοβαρευτούμε παρακαλώ, μπορώ να ευχαριστήσω και να αθωώσω όλο το παρελθόν μου, καθώς κι όλα τα πρόσωπα που συμπεριλαμβάνει; την ξέρεις τη ζωή μου; πως τότε μιλάς; Ξέρεις τί δράκοι, τί καθάρματα πέρασαν απ’ αυτήν; τι άνθρωποι περίεργοι και τι συνθήκες τρομερές; σε τι καταστάσεις με έριξαν και πόσο υπόφερα; το τονίζω: άδικα, χωρίς εγώ να φταίω.

 Μα πως θα μπορούσε να φταις εσύ; γεννήθηκες χωρίς να φταις και μπορείς να επιστρέψεις σε μια κατάσταση που δεν φταις.

 Έλα τώρα, μεταξύ μας, υπήρξα μεγάλο θύμα και δεν την ξαναπατώ, οι εμπειρίες μου αυτές είναι όλες ζωντανές, πάντα ζωντανές κι είναι αυτό που με προφυλάσσει στον δρόμο μου. Οι εμπειρίες μου είναι η κρίση μου, κρατώ αυτήν την γκρίζα προίκα ως οδηγό, κρατώ το στραβοπάτημά μου για να μην στραβοπατήσω.

 Αυτό λέω κι εγώ: πως κρατάς το στραβοπάτημά σου για να μην στραβοπατήσεις. Κρατάς το πόδι σου κουτσό για να μην κουτσαθείς. 

 Δεν ξέρω γιατί ο δημιουργός μας έφτιαξε τόσο δύσχρηστους και πολύπλοκους, δίχως να έχουμε οδηγίες χρήσης - μάλλον οφείλεται στο μυαλό. Μα και πάλι, και δίχως αυτό το ‘χει η μνήμη να καρφώνεται στο δυσάρεστο, να ερωτοτροπεί μαζί του. Είναι σαν να γεννιέσαι σε ένα βαρέλι γάλα με ένα μόνο μέσα του μαύρο στίγμα, μα το κοιτάζεις τόσο πολύ αυτό το μαύρο στίγμα που έρχεται όλο το γάλα και μαυρίζει.

  Λένε, πως μπορείς να αθωώσεις όλη τη ζωή σου, να βρεις τη δύναμη να τη συγχωρέσεις, να την ευχαριστήσεις και να την ευλογήσεις, εγώ δεν τα πιστεύω αυτά. Όλη, μα όλη; θα νιώσω τότε μεγάλη έλλειψη, ίσως μού λείψουν ολάκερα κομμάτια απ΄τη ζωή μου. Ολάκερα κομμάτια που τα συνήθισα κι είμαι μαζί τους δύσκολα μεν, αλλά βολικά και καλά, φιλικά κι οικεία. 

 Μα να την ευχαριστήσω όλη; να την ευλογήσω όλη; κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτό της; α, όχι, αυτό είναι πράγμα αδύνατον! θα ήταν σαν να γίνονταν πίσω μου ο χρόνος μια στιγμή από λευκή ευθεία γραμμή, και μπροστά μου ο χρόνος μια ίδια στιγμή από λευκή ευθεία γραμμή. 

 Καταλαβαίνεις τι μου ζητάς; να ζήσω μια ζωή χωρίς πόνο, χωρίς βάσανα κι εμπόδια. Α όχι, μου είναι αδύνατον αυτό.

 Κοίτα φίλε μου πως ανατρέπεται ο κόσμος: το κάθε δύσκολο της ζωής, το κάθε εμπόδιο, βάσανο κι ο πόνος της, είναι μόνο μια ελάχιστη δυσκολία μπροστά στην σκέψη να ζήσεις χωρίς αυτά.
Δημοσίευση σχολίου

Σχέση με το Δάσκαλο

     Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος ...