06 Αυγούστου 2015

Η Βροχή






 Ξεκίνησα για τη θάλασσα με καιρό ανοιχτό, μα σαν έφτασα ο καιρός σκοτείνιασε, ο ουρανός αγρίεψε κι είδα απειλητικά τα σύννεφα. "Έφτασα ως την πηγή μα δεν θα πιω νερό", σκέφτηκα, "ό,τι συμβαίνει μέσα μου συμβαίνει κι έξω μου, μέσα το ζω έξω το βλέπω". 
 Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος φτάνει στην πηγή και δεν πίνει νερό μέσα του κι έξω του, ίσως μάλιστα αυτός να είναι ο κανόνας.
 Αποφάσισα να γυρίσω πίσω. Κάτι δηλαδή που συμβαίνει και στη ζωή, και μέσα μας κι έξω μας, το να γυρίζουμε πίσω μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια με σκοπό να συγκεντρώσουμε δυνάμεις.

 Ανέβηκα στο ποδήλατο. Ο καιρός αντίθετος. Ο άνεμος αντίθετος. Καμία πρωτοτυπία για μένα. Ότι και στη ζωή μου, το μέσα μου ήταν έξω, χειροπιαστό, τον άνεμο τον έβλεπες πως λύγιζε τις λεύκες, σκύλιαζε, λες να τις γκρεμίσει, να τις ξεριζώσει. Εκείνες αντιστέκονταν, ρίζες βαθιές. Ότι συμβαίνει και μέσα μας.
  
 Πήρα το δρόμο τον ανηφορικό ενάντια στον καιρό. Με πείσμα, με επιμονή, με προσπάθεια, έβαλα στόχο να φτάσω σπίτι. Μα εκεί κάπου στα μισά μια σκέψη με έκανε να αναρωτηθώ. Γιατί τόσο πείσμα; τόση επιμονή και προσπάθεια σε ετούτο το ενάντια; Είναι καλοκαίρι κι εγώ ρημαγμένος απ’ τη ζέστη τόσων ημερών.
 Θέλω να πω άλλαξα σκοπιά, είδα το πράγμα από άλλο πρίσμα. Μήπως θα ήταν προτιμότερο να χαλαρώσω, να αφεθώ σ’ αυτό που συνέβαινε; τι νόημα είχε ετούτο το αντίθετα; ποιον πήγαινα να νικήσω; υπήρχε πράγματι αντίπαλος κι εχθρός ή εγώ τον δημιουργούσα επειδή τον χρειαζόμουν;

  Αφέθηκα λοιπόν στον άνεμο κι αμέσως το πρώτο αίσθημα ήταν χαρά κι αγαλλίαση. Η αντίστασή μου δημιουργούσε ένα ολόκληρο σύμπλεγμα αρνητικών αισθημάτων. Δεν ήταν τίποτα άλλο από μερικές χοντρές σταγόνες βροχής κι άνεμος αψύς αυτό που με είχε αναστατώσει, που μπορούσες ωστόσο στο πρόσωπό σου ευχάριστα να τα δεχθείς, κατακαλόκαιρο που είναι κι άρχισα να τα απολαμβάνω.
«Κοίτα, κοίτα παιγνίδια που σου παίζει το μυαλό», σκέφτηκα. Την ίδια κατάσταση που πριν την έβλεπα δραματική και τραγική… τώρα με μια απλή μετατόπιση σκέψης την απολάμβανα, μόνο και μόνο επειδή της αφέθηκα και της αφαίρεσα έτσι την εξουσία να με καταδυναστεύει.

 Κάπου παρακάτω βρήκα μια μικρή αλάνα, ξεπέζεψα απ' το ποδήλατο και στάθηκα όρθιος στο κέντρο της. Η βροχή έπεφτε, ο άνεμος λυσσομανούσε. Πέταξα το μπλουζάκι και στάθηκα γυμνός, σήκωσα το κεφάλι κι είπα: τι θέλεις λοιπόν; να με γκρεμίσεις; έλα, ας παλέψουμε, ας αναμετρηθούμε!
  
 Ήρθα και σκέφτηκα το σώμα να το ελέγξω, δεν κρύωνα, η ταραχή με έκανε να κρυώνω και μια κεκτημένη συνήθεια να αποφεύγω τη βροχή. "Σίγουρα μέσα σε όλα όσα αποφεύγω πολλά καλά ελλοχεύουν», σκέφτηκα. 
 Η θερμοκρασία ήταν ιδανική. «Είσαι θυμωμένη αλλά μπορώ να σε απολαύσω», είπα στη βροχή. "...Κι εσύ είσαι ισχυρός και προσπαθείς να με ξεριζώσεις, ωστόσο μπορώ να σε δω κι ως ένα χάδι με λίγη μόνο περίσσια ένταση, σαν εκείνη του εραστή που τρέμει η καρδιά του μπρος το ρίγος μιας νιόφερτης ερωμένης", είπα στον άνεμο. Ενώ φώναζαν τα λυγισμένα πεύκα δίπλα μου: δεν είναι έτσι. Κι έλεγα εγώ: όπως αισθάνομαι είναι.





Δημοσίευση σχολίου

Ο Χώρος κι ο Χορός

Τελειώνουν τα ψέματα τώρα πρέπει να στρωθούμε στη δουλειά και να ζήσουμε για τον εαυτό μας αρκετά χάσαμε χρόνο ονει...