26 Νοεμβρίου 2015

Μοιραία Γυναίκα








- Πως από δω Διονύση?
- Πέρασα να σε δω Μάρκο.
- Ευγενικό εκ μέρους σου, μερικές φορές σκέφτομαι πως θα πεθάνω μόνος και θα το καταλάβουν μετά από βδομάδες.
- Σε όλους μας συμβαίνει αυτό Μάρκο.
- Θα πιεις κάτι? Εγώ όπως βλέπεις πίνω μαρτίνι.
- Το φαντάστηκα κι έφερα κάτι πιο σκληρό.
- Α, μια μπουκάλα ουίσκι, ο θεός σε στέλνει Διονύση.
- Δεν είμαι σίγουρος για αυτό, θέλω να πω φέρνω δυσάρεστα νέα.
- Δεν υπάρχουν δυσάρεστα νέα στην κατάστασή μου φίλε μου, έχει περάσει καιρός από τότε που κάτι κατάφερε να με αναστατώσει ή να με συγκινήσει. Μα μίλα, και θα προσπαθήσω να μη φανώ αδιάφορος.
- Ο φίλος μας Μάρκο, ο Γιάννης πέθανε.
-  Πέθανε? Αυτό πράγματι με εκπλήσσει. Μα πως τα κατάφερε?
- Αυτοκτόνησε, έπεσε στις γραμμές του τρένου.
- Ώστε αυτοκτόνησε, τι βλάκας να μη το μαντέψω, πίστεψα για λίγο πως τον σκότωσαν, μα κατά μια άλλη έννοια τον σκότωσαν, οι τύψεις του Διονύση, ο Γιάννης δολοφονήθηκε.
- Δεν συμμερίζονται όλοι την άποψή σου Μάρκο και κυρίως η αστυνομία. Τον θεωρεί νεκρό και δεν κατηγορεί κανέναν.
- Λογικό είναι, πως θα μπορούσαν, αφού πέθαναν κι οι τύψεις μαζί του.
 
- Σκέφτομαι πως έχεις κάποιο μυστικό για να μιλάς με τόση ευκολία για τις τύψεις του. Τι ξέρεις? Θέλεις να μου πεις?
- Ίσως το κάνω μετά το τέταρτο ουίσκι, τότε συνήθως ανοίγει το στόμα μου. Άνοιξε τη μπουκάλα Διονύση και γέμισε τα ποτήρια μας, αν τα γεμίσεις αρκετά υπόσχομαι στο τρίτο να μιλήσω.
- Έχω ακούσει βέβαια πως κάτι συνέβαινε με τη γυναίκα του και κάτι άλλο επίσης με τη δουλειά του. Αυτά τα δύο τον σκότωσαν Μάρκο? Το συναισθηματικό και το οικονομικό ζήτημα?
- Βιάζεσαι φίλε μου, το ζήτημα είναι πιο βαθύ απ’ ότι φαντάζεσαι και πρέπει να το φτάσω για να το εξάγω, για αυτό βάλε να πιούμε, να κατέβουμε στα άδυτά μας κι ίσως το φέρω στην επιφάνεια και το μάθεις.

- Περίεργος είσαι απόψε φίλε μου, δηλαδή όπως πάντα.
- Αυτή η ζωή με έχει συνθλίψει Διονύση, φροντίζω να μη το δείχνω και παριστάνω τον σκληρό, ίσως τελικά αυτό είναι το πρόβλημά μου. Αν το έδειχνα, αν φρόντιζα λιγάκι να το φωνάζω, ίσως ετούτη η μέριμνα έπαιρνε λιγάκι φορτίο απ’ τους ώμους μου.
- Γιατί δεν βρίσκεις μια συντροφιά Μάρκο, μια γυναίκα, αυτή θα σε λυτρώσει, δόξα τω Θεώ χρήματα έχεις πολλά.
- Μου ζητάς να αγοράσω μία ή να πάρω μία σαν φάρμακο, δεν σε κατάλαβα.
- Όχι ανόητε, τίποτα απ’ τα δύο, σου δίνω απλώς την ιδέα να σχετισθείς.
- Α! Μα τι πρωτότυπη ιδέα, λες να μη το σκέφτηκα?
- Είμαι σίγουρος πως το σκέφτηκες, εγώ την αποτροπή σου προσπαθώ να γυρίσω πίσω.
- Είσαι έξυπνος Διονύση, όμως το κόλπο δεν πιάνει, όχι τουλάχιστον σε κάποιον σαν εμένα.
- Τι θέλεις να πεις?
- Πως η αρρώστια μου είναι βαθιά, δεν μπορεί να την γιατρέψει μια γυναίκα, ίσως μόνο να την ξεγελάσει.
- Περίεργο, μα σε καταλαβαίνω.
- Ετούτο εδώ το φάρμακο, ο Jack Daniels είναι το καλύτερο απ’ όλα, το πιο δοκιμασμένο. Γέμισε ξανά το ποτήρι φίλε μου, μοναδικέ μου φίλε. Και πες μου αν θέλεις, αν πεθάνω θα λυπηθείς, θα κλάψεις? Άσε, δεν χρειάζεται να απαντήσεις αφού το σκέφτεσαι. Κατανοώ πως τ' αισθήματά σου για μένα είναι μπερδεμένα, όπως κι εγώ άλλωστε. Όμως με αγαπάς με την ελπίδα. Με αγαπάς γιατί κάτω απ’ αυτό το άδειο κουφάρι κάτι βλέπεις· ίσως μόνο το φαντάζεσαι.
- Δεν ξέρω Μάρκο, δεν σ' έχω μελετήσει τόσο καλά, σκέφτομαι βέβαια για σένα μερικές φορές μα… μόνο εσύ μπορεί να μου πεις τι άνθρωπος είσαι και δεν το κάνεις ποτέ.
- Δεν το ξέρω φίλε μου για αυτό έχω στηρίξει τις ελπίδες μου σε όσα οι άλλοι καταλαβαίνουν. Την ελπίδα πως θα μου γυρίσουν κάποια πληροφορία για μένα.
- Είσαι δυστυχισμένος Μάρκο?
- Όχι, δεν υπάρχει λόγος, μα βάλε λιγάκι ποτό ακόμα, μην τσιγκουνεύεσαι.

- Την Μαρκέλλα δεν έπρεπε να την αφήσεις.
- Ανοίγεις πληγές.
- Το πιστεύω, είναι άποψή μου κι οφείλω να στην πω, μήπως και την τελευταία στιγμή σε συνεφέρω.
- Να με επαναφέρεις θέλεις να πεις. Ξέρεις Διονύση, στο θέμα μας... Τη Μαρκέλλα τελικά την κέρδισε ο Γιάννης και τώρα είναι νεκρός. Όχι, όχι, για να σε προλάβω δεν εννοώ πως εκείνη τον σκότωσε, ήταν ήδη νεκρός και θέλησε να τον αναστήσει, μα δεν τα κατάφερε. Πιάνεται αυτό για δολοφονία? Όχι, δεν νομίζω.
- Ξέρω πως η Μαρκέλλα μετά τον χωρισμό σας παντρεύτηκε τον Γιάννη, ως εκεί φτάνουν οι γνώσεις μου.
- Το ζουμί λοιπόν σ’ αυτήν την ιστορία φίλε μου, είναι πως ο κύκλος είχε έναν αδύναμο κρίκο κι έσπασε. Θα το πίστευες πως τώρα είμαστε πιο ελεύθεροι μετά το θάνατο του Γιάννη?
- Με κανέναν τρόπο.
- Κι όμως, για άνοιξέ το λιγάκι και κοίταξέ το, μας άνοιξε το δρόμο για τη ζωή.
- Δεν σε καταλαβαίνω.
- Είναι απλό, η Μαρκέλλα τώρα έχει δύο επιλογές: να προχωρήσει μπροστά ή να γυρίσει πίσω. Πράγμα φίλε μου που είναι ακριβώς το ίδιο επειδή σημασία έχει η κίνηση. Θα γυρίσει λοιπόν πίσω και θα το δεις, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσει μπροστά.
- Αν καταλαβαίνω καλά… θέλεις να πεις, πως ποτέ δεν κλείσατε τους λογαριασμούς σας.
- … Μα φίλε μου, κλείνουν ποτέ?
- Δεν ξέρω, ίσως.
- Κυριολεκτικά απάντησες.

- Η Μαρκέλλα τώρα πενθεί.
- Δεν πενθεί Διονύση, η Μαρκέλλα είναι απλώς θλιμμένος άνθρωπος.
- Πάλι δεν σε καταλαβαίνω.
- Θέλω να πω η Μαρκέλλα πενθεί διαρκώς τη ζωή κι απ’ τη ζωή της έτυχε να περάσει ο Γιάννης.
- Έχεις ένα τρόπο να τα βλέπεις…
- Μην ανησυχείς, είναι της μοναξιάς.
- Βάση των υπολογισμών σου δηλαδή η Μαρκέλλα θα επιδιώξει ξανά να σε συναντήσει.
- Όχι αμέσως, θα αφήσει να περάσει λίγος καιρός.
- Κι εσύ, τι λες για αυτό?
- Εγώ θα την δεχθώ πίσω, είναι μοίρα Διονύση, είναι πεπρωμένο.
- Δεν πιστεύω σ’ αυτά.
- Κι όμως είμαστε δεμένοι, δεν το βλέπεις?
- Όχι Μάρκο, μπορείς κάλλιστα να το αλλάξεις με μια απόφαση τώρα.
- Τι θέλεις να πεις?
- Να αποφασίσεις αυτή τη στιγμή να μη τη δεχθείς πίσω.
- Μου είναι τρομαχτικά δύσκολο. Σαν να λέω όχι σε ένα κομμάτι μου, το πιο σημαντικό, σε εκείνο που αισθάνομαι πως θα με κρατήσει στη ζωή. Καταλαβαίνεις τώρα?
- Έτσι που το θέτεις ναι.
      
- Η Μαρκέλλα είναι περίεργος άνθρωπος.
- Δεν έχω την ίδια άποψη, απλώς θεωρώ πως ερωτεύεται.
- Είναι κάτι περισσότερο που δεν το βλέπεις.
-  Τι θέλεις να πεις?
- Είναι κάτι περισσότερο, εκείνο που θα έλεγες: μοιραία γυναίκα.
- Για τη μοίρα της μοιραία?
- Όχι φίλε μου, ετούτες οι γυναίκες δεν εργάζονται μόνο για τη μοίρα τους, είναι συνδεδεμένος ο κόσμος τους με άλλους κόσμους. Αν πάρεις κάποια απόσταση απ’ τον εαυτό σου βλέπεις καθαρά το ρόλο που παίζουν οι άλλοι στη ζωή μας.

- Εγώ ξέρω πως η Μαρκέλλα είναι ένας ζεστός άνθρωπος, ερωτική και κάπου μέσα της αισθάνομαι πως υποφέρει. Δεν μπορώ να το κάνω λόγια μα το αισθάνομαι.
- Αυτά αρκούν. Μόλις περιέγραψες τη μοιραία γυναίκα.
 Αυτό το ποτό φίλε μου, έχει χάσει την ικανότητά του να με μεθά. Θα το πίστευες αν σου έλεγα πως αυτή τη στιγμή αισθάνομαι κάποια κρυφή χαρά με το θάνατο του Γιάννη?
- Με κανέναν τρόπο.
- Δεν θέλεις απλώς να το πιστέψεις. Μα αν σου έλεγα πως μια απ’ αυτές τις μέρες σχεδίαζα να πεθάνω και τώρα γυρίζω στη ζωή? Τι θα έλεγες τότε?
- Θα ξανασκεφτόμουν αυτό που είπα μα θα γύρευα αποδείξεις.
- Μισό λεπτό φίλε μου, με περιμένεις ε?
- Με αγωνία.

- Να λοιπόν, αυτό είναι το σχοινί που σχεδίαζα να περάσω στο λαιμό μου. Πως σου φαίνεται η θηλιά του? Ούτε αρκετά σφιχτή, ούτε χαλαρή, στο μέγεθος του λαιμού μου. Κι αυτό που βλέπεις να ασπρίζει είναι λιγάκι σαπούνι, το έβαλα για να γλιστρά και να σφίξει όμορφα το λαιμό μου.

- Είσαι απίστευτος Μάρκο, ώστε το σχεδίαζες λοιπόν.
- Μάλιστα φίλε μου, και τώρα άκου το πιο δυσάρεστο για σένα: στη διαθήκη μου μεταβιβάζω όλη την περιουσία μου σε σένα, ανάμεσά της κι ένα εκατομμύριο ευρώ σε μετρητά, όπως γνωρίζεις είμαι μόνος στον κόσμο και δεν έχω συγγενείς. Πως αισθάνεσαι τώρα?
  
- Δεν... δεν μπορώ να πω αυτή τη στιγμή. Όμως θα το προσπαθήσω γιατί είμαι φίλος σου αληθινός Μάρκο και ξέρω πως θέλεις μια ευθεία απάντηση. Χαίρομαι λοιπόν για σένα και λυπάμαι για τα λεφτά.
- Είσαι τίμιος και καθαρός άνθρωπος Διονύση. Θα σου άξιζαν τα λεφτά αν πέθαινα, κι αν πεθάνω τελικά πριν από σένα ίσως τα κερδίσεις με την αξία σου.
- Ας αφήσουμε αυτή την κουβέντα Μάρκο, με ανατριχιάζει.
- Εμένα καθόλου, αντίθετα ομολογώ πως ανάλογες συζητήσεις μόνο είναι ικανές να με κάνουν να αισθανθώ λιγάκι ζωντανός.
- Ώστε λοιπόν φαντάζεσαι τη συνέχεια της ζωής σου μαζί της.
- Εκείνη είναι ο μόνος λόγος να την φαντάζομαι.
- Αναρωτιέμαι: αν το ήξερε…?
- Θέλεις να πεις, φαντάζομαι, πως κάπου μέσα της θα κρύβει λιγάκι εκδίκηση για μένα.
- Πάντα δεν μένει λίγη εκδίκηση στις παθιασμένες σχέσεις? Της φέρθηκες απαίσια Μάρκο, μη το ξεχνάς. 
 - Ίσως να έχεις δίκιο και δεν γνωρίζω το βαθμό της εκδίκησής της.
 - … Και πως φαντάζεσαι πως θα κυλήσει η σχέση σας στο μέλλον?
 - Αποφασιστικά Διονύση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, έχουμε κάνει τους κύκλους μας, αυτή είναι για μένα κι εγώ για αυτή. Προσωπικά δεν βλέπω παραπέρα κι αν το καταλάβει και για αυτή θα κλείσει ο ορίζοντας.
- Ίσως έτσι είναι ο μόνος τρόπος… θέλω να πω… να ησυχάσετε κι οι δυο, απ’ τις αμφιβολίες και την αναζήτηση και να ζήσετε δυο στιγμές χαράς κι ευτυχίας.
- Ίσως φίλε μου, ίσως. Μα στο είπα, η Μαρκέλλα είναι μια θλιμμένη γυναίκα κι εγώ την αγαπώ ακριβώς για αυτή τη θλίψη της. Αν τη χάσει δεν ξέρω την αντίδρασή μου.
- Όλα αυτά έχουν κάτι χριστιανικό μέσα τους.
- Ναι, καλά το διέκρινες Διονύση, κάτι βαθιά χριστιανικό.
  
- Όμως και πάλι κάτι δεν μου κάθεται καλά. Θέλω να πω μοιάζει σαν παράδοση, σαν ήττα, σαν αποδοχή, ίσως αν προσπαθούσατε να το αλλάξετε?
- Φίλε μου, καλέ μου φίλε, δεν γίνεται να αλλάξεις τίποτα πριν το αποδεχθείς σε όλο του το βάθος ή τη συντριβή του. Δεν το καταλαβαίνεις πως ολόκληρη η κατάρα της ζωής μας υπήρξε ακριβώς αυτή η άρνησή μας να τη δεχθούμε όπως μας έρχονταν? Δεν το βλέπεις, σαν εμένα καθαρά πια, πως υπήρξαμε επαναστάτες χωρίς αιτία, και πως η Μαρκέλλα είναι ένα υπέροχο άτομο αν εξαιρέσεις την διάθεσή μου για αυτήν.
  
- Τον έρημο τον Γιάννη σκέφτομαι, πήδηξε στις γραμμές του τρένου, θα πάμε στην κηδεία?
- Φυσικά θα πάμε, ήταν φίλος μας και σπουδαίος άνθρωπος. Εκεί θα γίνουν γνωστές οι διαθέσεις μου στη Μαρκέλλα.
- Πως θα το κάνεις αυτό?
- Θα δείξω μετανιωμένος.
- Θέλεις να πεις θα το προσπαθήσεις?
- Όχι φίλε μου, έχω πράγματι μετανοήσει και θα το καταλάβει.
- Και θα είναι αυτό μια νέα αρχή?
- Οπωσδήποτε.

- Λιγάκι χριστιανικό κι αυτό. Δεν ξέρω τι άλλο να πω, το μπουκάλι τελειώνει κι εσύ είσαι εντελώς ξεμέθυστος. Φεύγω λιγάκι πιο σοφός απ’ τη συζήτησή μας ή λιγάκι πιο βλάκας. Καλή σου νύχτα.
- Καλή σου νύχτα Διονύση και μην ανησυχείς, το ίδιο είναι.








23 Νοεμβρίου 2015

Η Γυναίκα μέσα στη Γυναίκα






 Σε κάθε πόλη υπάρχουν όλα, υπάρχει εκείνος που κοπανάει στη μέση της πλατείας έναν άδειο τενεκέ κι εκείνος που παίζει σε μια μισοσκότεινη γωνιά της μια φυσαρμόνικα. Τα υπόλοιπα θα εξαρτηθούν απ’ την ποιότητα της ευαισθησίας σου.
  
 Σε κάθε πόλη υπάρχουν όλα, υπάρχει εκείνη που περιμένει, κάνει υπομονή κι ονειρεύεται. Το σώμα της είναι ένα ασημένιο όστρακο, ανοίγει τη νύχτα κι αναβλύζει φως. Η μυρουδιά της είναι ένα κάλεσμα, το να βρεθείς στην αγκαλιά της είναι παράδεισος, έχει θέση για έναν άντρα επειδή τον κλείνει μέσα της.
  
 Αυτή η γυναίκα παίρνει μέσα της έναν άντρα για να τον ζεστάνει, αλλιώς η ζεστασιά της την καταστρέφει. Η ζεστασιά της μπορεί να την πυρπολήσει. Τα μάτια της είναι από φώσφορο, είναι σαν φλογοβόλα. Το σώμα της διαλύεται στα χέρια σου. Αν υπάρχει κάτι θαυμάσιο στο να είσαι άντρας... είναι εκείνη.
  
 Αν υπάρχει κάτι θαυμάσιο στ’ αντρικά μάτια είναι που τη βλέπει. Αν υπάρχει κάτι θαυμάσιο στην όσφρησή του είναι που τη μυρίζει. Αν υπάρχει κάτι θαυμάσιο στη γεύση του είναι που τη γεύεται, αν υπάρχει κάτι θαυμάσιο στην αφή του είναι που την αγγίζει. Δεν θα είχαν άλλον λόγο ύπαρξης τ’ αυτιά του αν δεν αναστέναζε εκείνη.
  
 Αυτή η γυναίκα είναι μύθος, μπορείς να τη χαλάσεις και να την ξαναφτιάξεις απ’ την αρχή. Είναι μια αναδημιουργία, δεν έχει σύνθεση, γίνεται σκόνη και σου ταιριάζει, εισχωρεί μέσα απ’ τους πόρους σου, δεν φοράει άρωμα, είναι άρωμα.
  
 Όταν τη μυρίζεις παίρνεις μέσα σου την εικόνα της. Της κάνεις έρωτα με το αντρικό σου σώμα και το θηλυκό σου στοιχείο. Στον έρωτα εξαφανίζεται κάθε διαχωρισμός, μια σταγόνα ιδρώτας της μπορεί να σε πνίξει αν δεν ξέρεις να κολυμπάς.

 Η ηδονή της είναι ένα ζωντανό χέλι. Το σώμα της είναι ελαστικό, ο έρωτάς της δεν τελειώνει εκεί που τελειώνουν τ’ άκρα της. Μπορεί να σ ερωτεύεται κι απ’ την άλλη άκρη του δωματίου. Σ’ αγγίζει κι απ’ το τηλέφωνο κι απ’ το γράμμα. Την παίρνεις μαζί σου όπου πας.
  
 Σχεδόν δεν χρειάζεται το φυσικό σώμα· είναι παρουσία, κάτι που στερείται προσωπικότητας. Είναι αισθαντικότητα, δεν έχει εγώ και παρόμοιους περιορισμούς. Είναι πιο διάχυτη στον έρωτα, η ζωτική της υπόσταση αποχτάει απέραντη ακτίνα δράσης. Σε σκέφτεται και φωτίζει μια ολόκληρη νύχτα.

 Στον έρωτά της για σένα βλέπει σαν γάτα. Κι αλίμονό σου, νυχιάζει και σαν γάτα. Στον έρωτα δεν είναι γήινος άνθρωπος, αλλά οντότητα. Δεν την περιορίζουν οι αισθήσεις, τις ξεπερνά. Δεν φοβάται τον θάνατο επειδή ήδη τον ξέρει.
  
 Αν υπάρχει κάτι πανέμορφο στο να είσαι άντρας είναι η γυναίκα. Τίποτ’ άλλο το εξαιρετικό δεν έχει το αντρικό φύλο, πλην αυτής της τεράστιας λεπτομέρειας του να μπορείς να χαίρεσαι την ακρίβεια του θηλυκού. Αυτό είναι το φυσικό μεθύσι, δεν χρειάζεσαι επιπλέον κρασί. Μπορείς να μεθάς απ’ τα μάτια της, ένας ωκεανός κρασί είναι. Όμως θα χρειαστεί εσύ να τα φτιάξεις πρώτα μεθυστικά.

  Άκου αντράκι: Πρώτα φτιάχνεις τα μάτια της συντρόφου σου μεθυστικά και μετά βουτάς σε αυτά και ξεδιψάς τη δίψα σου. Είναι απ’ τα πριν μεθυστικά, εσύ πρέπει μόνο να το φέρεις στην επιφάνεια, να το αναδείξεις. Αυτός είναι ο ρόλος σου. Δεν μπορείς να χαρείς κάτι αν δεν το φέρεις πρώτα σε χαρά. Δεν μπορείς να εκστασιαστείς με κάτι αν δεν το φέρεις σε έκσταση. Δεν γίνεται να απολαύσεις εκείνο που δεν είναι απολαυστικό. Αυτά δεν σημαίνουν κάτι άλλο απ’ το να είσαι δημιουργός και δεν μπορείς να πάρεις από κει που δεν υπάρχει. Ενώ παντού έχει και πρέπει εσύ να το βρεις. Η γυναίκα είναι πάντα μέσα στη γυναίκα. Εκεί θα τη βρεις.

 Η γυναίκα ξεδιπλώνει μυστικά τον άντρα, οι αντρικές αισθήσεις επαναστατούν προκειμένου να αντιληφθούν τη θηλυκότητα. Οι αντρικές αισθήσεις σπάνε και συντρίβονται προκειμένου να γίνουν λεπτές και να πλησιάσουν τη γυναίκα. Η γυναίκα είναι η οδηγός των αισθήσεων.
  
 Η λεπτότητά της, η χάρις, είναι τόσο σημαντικές επειδή στη ζωή είναι σημαντική η λεπτομέρεια. Η ζωή δεν είναι κάτι το χοντρικό, δεν μπορείς να πεις: χοντρικά, αν το δεις, έζησα. Δεν μπορείς να πεις: χοντρικά ερωτεύτηκα. 

 Όταν ο Αλ Πατσίνο χόρευε εκείνο το ταγκό στο Άρωμα Γυναίκας... ένιωθε σ’ ολάκερη την αντρική του υπόσταση έναν υπόκωφο τριγμό, κι ας ήταν ρόλος. Γύρευε όλη η μοριακή του σύνθεση να σπάσει, να διαλυθεί, για να μπορέσει να την πλησιάσει. Γιατί δεν μπορεί να πλησιάσει ένας άντρας μια γυναίκα αν πρώτα δεν διαλυθεί, ενώ η γυναίκα είναι ήδη σκόνη. 
  
 Υπάρχει το θηλυκό στοιχείο, το αρσενικό, κι αυτά που μπαίνουν ανάμεσα. Αν τα αφαιρέσεις υπάρχει μόνο το θηλυκό και το αρσενικό στοιχείο και κάτι άλλο σαν κίνηση, σαν χορός. Που δεν είναι σκέψη μα κάτι άλλο σαν αίσθηση που σμίγει. Έρχεται πολύ κοντά, πλησιάζει κοντύτερα ξεπερνώντας τον τρόμο και γίνεται ένα. 

 Αν αφαιρέσεις όλα τα εμπόδια ανάμεσα σε έναν αρσενικό κι έναν θηλυκό άνθρωπο απομένει κάτι σαν αδιόρατη κίνηση. Κι ο έρωτας σ’ αυτή την υπόθεση είναι χέρι. Παίρνει τις απόψεις, τις γνώμες, τις προκαταλήψεις, όλα μακριά. Τα παίρνει όλα μακριά κι αφήνει δύο γυμνές οντότητες να χορεύουν ειδυλλιακά στο σεληνόφως. Με κίνδυνο να καταστραφούν ή να περάσουν στην αθανασία. Το ίδιο είναι.







07 Νοεμβρίου 2015

Για αυτόν που Αναζητά








Εσύ που κάποτε βυθίστηκες στον εαυτό σου
εσύ που αισθάνεσαι καμιά φορά πως τα πράγματα
έχουν μια διπλή έννοια κι η επιλογή σε σώζει.
Εσύ που προχωράς για κάπου και φαντάζεσαι
ένα τέλος στο τώρα
εσύ που επιστρέφεις πάντα σε ένα σημείο αδίσταχτο
μα δεν παραδέχεσαι την ήττα ως φυσική
εσύ που μέσα σε όλα όσα αισθάνεσαι διακρίνεις τα δικά σου
και διακρίνεις τα ξένα
εσύ που βλέπεις στην ψυχή σου τον ουρανό
και στον ουρανό την ψυχή σου
εσύ που βλέπεις από  σένα όλα να παίρνουν
λιγάκι απ’ το χρώμα των ματιών σου
και να χάνουν όταν χάνεσαι
εσύ που πολεμάς χωρίς πάντα να ξέρεις το γιατί
είσαι εσύ που δίνεις στα πράγματα νόημα
γιατί εσύ το έχεις.

 Εσύ, σε σένα αναφέρομαι, σε σένα που ελπίζω
εσύ που δεν τα παρατάς
εσύ που δεν γονατίζεις
εσύ που καμιά φορά φωνάζεις δυνατά στο θεό
κι ο θυμός σου αντηχεί υπέροχα
εσύ που φοβάσαι μόνο για να γνωρίσεις το φόβο σου
εσύ που ερευνάς για να μάθεις τι είσαι
εσύ που κατανοείς πως η γνώση δεν σου μαθαίνει
τίποτα καινούργιο, μα σου θυμίζει κάτι που ξέχασες.

 Εσύ που δεν τρέχεις μακριά από τίποτα να ξεφύγεις
γιατί έχεις καταλάβει πως δεν έχει να πας πουθενά
επειδή έχεις μόνο μια αισθαντικότητα
κι έχεις κουραστεί να την παζαρεύεις.

 Εσύ που το να σέβεσαι τον εαυτό σου
έχει αρχίσει να παίρνει όλη της ζωής τη σημασία
κι ό,τι σε εξωθεί στην ασέβεια το κοιτάζεις με μισό μάτι
εσύ που το πρέπει δεν το συμπαθείς
και προτιμάς τους κανόνες σου
εσύ που ό,τι δεν είναι δικό σου κι από σένα δεν πηγάζει
το κοιτάζεις καχύποποπτα
σαν να σε εξανάγκασαν να δεχθείς
ξένους σπόρους στο χωράφι σου·
είσαι εσύ που τον εαυτό σου δεν τον νοικιάζεις
σε ξένες ιδέες και την ψυχή σου δεν την χαραμίζεις
σε ξένα συμφέροντα,
είσαι εσύ που απ’ την αλάνα σου διώχνεις
κάθε νύχτα τα σκιάχτρα και τους συμβιβασμούς
εσένα που ο συμβιβασμός σε ανατριχιάζει
και ως σκέψη και ως πράξη
είσαι εσύ που τις νύχτες κρυφά ραγίζεις το σώμα σου
και βγαίνεις στο υπέροχο άγνωστο·
εσύ που όλα τα υπομένεις γιατί όλα
πρέπει να τα αντέξεις για να τα ξεφορτωθείς
εσύ που αδειάζεις βάρος απ’ τη μια
και γεμίζεις απ’ την άλλη τρυφερότητα.

 Είσαι εσύ που τα πράγματα έχουν αρχίσει
να χάνουν την εξουσία τους στην ύπαρξή σου
είσαι εσύ που σκέφτηκες το θάνατο ως πρόβλημα κι ως λύση
εσύ που λυγίζεις κάθε φορά λιγάκι περισσότερο
για να μπορέσεις να εκτιναχθείς κάθε φορά λιγάκι ψηλότερα
είσαι εσύ που αναζητάς έναν καθαρό σκοπό
κι ένα τέλος στο αιώνιο της ύπαρξης βάσανο.
Είσαι εσύ που θα δεις τον εαυτό σου μια νύχτα
απ΄την άλλη γωνιά του δωματίου να κλαίει
και θα περιφρονήσεις τον πόνο σου
είσαι εσύ που τον φτιάχνεις συμπόνια. 

Είσαι εσύ που κάποιος πρέπει να σου πει
πως αυτό το ταξίδι που ξεκίνησες
αυτή η περιπέτεια που σε συναρπάζει και σε συνθλίβει
τα ξεκίνησες με έναν κρυφό σκοπό
είσαι εσύ που πόθησες το αιώνιο φως
γιατί είσαι φως σε κάθε κύτταρό σου
και κάποιος πρέπει να σου πει
πως αυτή η στιγμή της λύτρωσης που ονειρεύεσαι υπάρχει
μια στιγμή που όλα ησυχάζουν
και μια απέραντη γαλήνη απλώνεται σε όλη την πλάση·
πως ο προορισμός υπάρχει και φτάνεις
ζυγώνεις ολοένα και περισσότερο
σε μια στιγμή που όλα γίνονται ένα
κι είσαι εσύ προέκταση όλων των πραγμάτων
των υλικών, των στέρεων και των διάφανων.

Προσπάθησε λιγάκι ακόμα
κι είναι όλα πνεύμα, θα το δεις.




Εσωτερικός Δάσκαλος

     Αγαπητέ φίλε, ξέρω πως περνάς μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τη διάρκειά της, μπορε...