Μοιραία Γυναίκα








- Πως από δω Διονύση?
- Πέρασα να σε δω Μάρκο.
- Ευγενικό εκ μέρους σου, μερικές φορές σκέφτομαι πως θα πεθάνω μόνος και θα το καταλάβουν μετά από βδομάδες.
- Σε όλους μας συμβαίνει αυτό Μάρκο.
- Θα πιεις κάτι? Εγώ όπως βλέπεις πίνω μαρτίνι.
- Το φαντάστηκα κι έφερα κάτι πιο σκληρό.
- Α, μια μπουκάλα ουίσκι, ο θεός σε στέλνει Διονύση.
- Δεν είμαι σίγουρος για αυτό, θέλω να πω φέρνω δυσάρεστα νέα.
- Δεν υπάρχουν δυσάρεστα νέα στην κατάστασή μου φίλε μου, έχει περάσει καιρός από τότε που κάτι κατάφερε να με αναστατώσει ή να με συγκινήσει. Μα μίλα, και θα προσπαθήσω να μη φανώ αδιάφορος.
- Ο φίλος μας Μάρκο, ο Γιάννης πέθανε.
-  Πέθανε? Αυτό πράγματι με εκπλήσσει. Μα πως τα κατάφερε?
- Αυτοκτόνησε, έπεσε στις γραμμές του τρένου.
- Ώστε αυτοκτόνησε, τι βλάκας να μη το μαντέψω, πίστεψα για λίγο πως τον σκότωσαν, μα κατά μια άλλη έννοια τον σκότωσαν, οι τύψεις του Διονύση, ο Γιάννης δολοφονήθηκε.
- Δεν συμμερίζονται όλοι την άποψή σου Μάρκο και κυρίως η αστυνομία. Τον θεωρεί νεκρό και δεν κατηγορεί κανέναν.
- Λογικό είναι, πως θα μπορούσαν, αφού πέθαναν κι οι τύψεις μαζί του.
 
- Σκέφτομαι πως έχεις κάποιο μυστικό για να μιλάς με τόση ευκολία για τις τύψεις του. Τι ξέρεις? Θέλεις να μου πεις?
- Ίσως το κάνω μετά το τέταρτο ουίσκι, τότε συνήθως ανοίγει το στόμα μου. Άνοιξε τη μπουκάλα Διονύση και γέμισε τα ποτήρια μας, αν τα γεμίσεις αρκετά υπόσχομαι στο τρίτο να μιλήσω.
- Έχω ακούσει βέβαια πως κάτι συνέβαινε με τη γυναίκα του και κάτι άλλο επίσης με τη δουλειά του. Αυτά τα δύο τον σκότωσαν Μάρκο? Το συναισθηματικό και το οικονομικό ζήτημα?
- Βιάζεσαι φίλε μου, το ζήτημα είναι πιο βαθύ απ’ ότι φαντάζεσαι και πρέπει να το φτάσω για να το εξάγω, για αυτό βάλε να πιούμε, να κατέβουμε στα άδυτά μας κι ίσως το φέρω στην επιφάνεια και το μάθεις.

- Περίεργος είσαι απόψε φίλε μου, δηλαδή όπως πάντα.
- Αυτή η ζωή με έχει συνθλίψει Διονύση, φροντίζω να μη το δείχνω και παριστάνω τον σκληρό, ίσως τελικά αυτό είναι το πρόβλημά μου. Αν το έδειχνα, αν φρόντιζα λιγάκι να το φωνάζω, ίσως ετούτη η μέριμνα έπαιρνε λιγάκι φορτίο απ’ τους ώμους μου.
- Γιατί δεν βρίσκεις μια συντροφιά Μάρκο, μια γυναίκα, αυτή θα σε λυτρώσει, δόξα τω Θεώ χρήματα έχεις πολλά.
- Μου ζητάς να αγοράσω μία ή να πάρω μία σαν φάρμακο, δεν σε κατάλαβα.
- Όχι ανόητε, τίποτα απ’ τα δύο, σου δίνω απλώς την ιδέα να σχετισθείς.
- Α! Μα τι πρωτότυπη ιδέα, λες να μη το σκέφτηκα?
- Είμαι σίγουρος πως το σκέφτηκες, εγώ την αποτροπή σου προσπαθώ να γυρίσω πίσω.
- Είσαι έξυπνος Διονύση, όμως το κόλπο δεν πιάνει, όχι τουλάχιστον σε κάποιον σαν εμένα.
- Τι θέλεις να πεις?
- Πως η αρρώστια μου είναι βαθιά, δεν μπορεί να την γιατρέψει μια γυναίκα, ίσως μόνο να την ξεγελάσει.
- Περίεργο, μα σε καταλαβαίνω.
- Ετούτο εδώ το φάρμακο, ο Jack Daniels είναι το καλύτερο απ’ όλα, το πιο δοκιμασμένο. Γέμισε ξανά το ποτήρι φίλε μου, μοναδικέ μου φίλε. Και πες μου αν θέλεις, αν πεθάνω θα λυπηθείς, θα κλάψεις? Άσε, δεν χρειάζεται να απαντήσεις αφού το σκέφτεσαι. Κατανοώ πως τ' αισθήματά σου για μένα είναι μπερδεμένα, όπως κι εγώ άλλωστε. Όμως με αγαπάς με την ελπίδα. Με αγαπάς γιατί κάτω απ’ αυτό το άδειο κουφάρι κάτι βλέπεις· ίσως μόνο το φαντάζεσαι.
- Δεν ξέρω Μάρκο, δεν σ' έχω μελετήσει τόσο καλά, σκέφτομαι βέβαια για σένα μερικές φορές μα… μόνο εσύ μπορεί να μου πεις τι άνθρωπος είσαι και δεν το κάνεις ποτέ.
- Δεν το ξέρω φίλε μου για αυτό έχω στηρίξει τις ελπίδες μου σε όσα οι άλλοι καταλαβαίνουν. Την ελπίδα πως θα μου γυρίσουν κάποια πληροφορία για μένα.
- Είσαι δυστυχισμένος Μάρκο?
- Όχι, δεν υπάρχει λόγος, μα βάλε λιγάκι ποτό ακόμα, μην τσιγκουνεύεσαι.

- Την Μαρκέλλα δεν έπρεπε να την αφήσεις.
- Ανοίγεις πληγές.
- Το πιστεύω, είναι άποψή μου κι οφείλω να στην πω, μήπως και την τελευταία στιγμή σε συνεφέρω.
- Να με επαναφέρεις θέλεις να πεις. Ξέρεις Διονύση, στο θέμα μας... Τη Μαρκέλλα τελικά την κέρδισε ο Γιάννης και τώρα είναι νεκρός. Όχι, όχι, για να σε προλάβω δεν εννοώ πως εκείνη τον σκότωσε, ήταν ήδη νεκρός και θέλησε να τον αναστήσει, μα δεν τα κατάφερε. Πιάνεται αυτό για δολοφονία? Όχι, δεν νομίζω.
- Ξέρω πως η Μαρκέλλα μετά τον χωρισμό σας παντρεύτηκε τον Γιάννη, ως εκεί φτάνουν οι γνώσεις μου.
- Το ζουμί λοιπόν σ’ αυτήν την ιστορία φίλε μου, είναι πως ο κύκλος είχε έναν αδύναμο κρίκο κι έσπασε. Θα το πίστευες πως τώρα είμαστε πιο ελεύθεροι μετά το θάνατο του Γιάννη?
- Με κανέναν τρόπο.
- Κι όμως, για άνοιξέ το λιγάκι και κοίταξέ το, μας άνοιξε το δρόμο για τη ζωή.
- Δεν σε καταλαβαίνω.
- Είναι απλό, η Μαρκέλλα τώρα έχει δύο επιλογές: να προχωρήσει μπροστά ή να γυρίσει πίσω. Πράγμα φίλε μου που είναι ακριβώς το ίδιο επειδή σημασία έχει η κίνηση. Θα γυρίσει λοιπόν πίσω και θα το δεις, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσει μπροστά.
- Αν καταλαβαίνω καλά… θέλεις να πεις, πως ποτέ δεν κλείσατε τους λογαριασμούς σας.
- … Μα φίλε μου, κλείνουν ποτέ?
- Δεν ξέρω, ίσως.
- Κυριολεκτικά απάντησες.

- Η Μαρκέλλα τώρα πενθεί.
- Δεν πενθεί Διονύση, η Μαρκέλλα είναι απλώς θλιμμένος άνθρωπος.
- Πάλι δεν σε καταλαβαίνω.
- Θέλω να πω η Μαρκέλλα πενθεί διαρκώς τη ζωή κι απ’ τη ζωή της έτυχε να περάσει ο Γιάννης.
- Έχεις ένα τρόπο να τα βλέπεις…
- Μην ανησυχείς, είναι της μοναξιάς.
- Βάση των υπολογισμών σου δηλαδή η Μαρκέλλα θα επιδιώξει ξανά να σε συναντήσει.
- Όχι αμέσως, θα αφήσει να περάσει λίγος καιρός.
- Κι εσύ, τι λες για αυτό?
- Εγώ θα την δεχθώ πίσω, είναι μοίρα Διονύση, είναι πεπρωμένο.
- Δεν πιστεύω σ’ αυτά.
- Κι όμως είμαστε δεμένοι, δεν το βλέπεις?
- Όχι Μάρκο, μπορείς κάλλιστα να το αλλάξεις με μια απόφαση τώρα.
- Τι θέλεις να πεις?
- Να αποφασίσεις αυτή τη στιγμή να μη τη δεχθείς πίσω.
- Μου είναι τρομαχτικά δύσκολο. Σαν να λέω όχι σε ένα κομμάτι μου, το πιο σημαντικό, σε εκείνο που αισθάνομαι πως θα με κρατήσει στη ζωή. Καταλαβαίνεις τώρα?
- Έτσι που το θέτεις ναι.
      
- Η Μαρκέλλα είναι περίεργος άνθρωπος.
- Δεν έχω την ίδια άποψη, απλώς θεωρώ πως ερωτεύεται.
- Είναι κάτι περισσότερο που δεν το βλέπεις.
-  Τι θέλεις να πεις?
- Είναι κάτι περισσότερο, εκείνο που θα έλεγες: μοιραία γυναίκα.
- Για τη μοίρα της μοιραία?
- Όχι φίλε μου, ετούτες οι γυναίκες δεν εργάζονται μόνο για τη μοίρα τους, είναι συνδεδεμένος ο κόσμος τους με άλλους κόσμους. Αν πάρεις κάποια απόσταση απ’ τον εαυτό σου βλέπεις καθαρά το ρόλο που παίζουν οι άλλοι στη ζωή μας.

- Εγώ ξέρω πως η Μαρκέλλα είναι ένας ζεστός άνθρωπος, ερωτική και κάπου μέσα της αισθάνομαι πως υποφέρει. Δεν μπορώ να το κάνω λόγια μα το αισθάνομαι.
- Αυτά αρκούν. Μόλις περιέγραψες τη μοιραία γυναίκα.
 Αυτό το ποτό φίλε μου, έχει χάσει την ικανότητά του να με μεθά. Θα το πίστευες αν σου έλεγα πως αυτή τη στιγμή αισθάνομαι κάποια κρυφή χαρά με το θάνατο του Γιάννη?
- Με κανέναν τρόπο.
- Δεν θέλεις απλώς να το πιστέψεις. Μα αν σου έλεγα πως μια απ’ αυτές τις μέρες σχεδίαζα να πεθάνω και τώρα γυρίζω στη ζωή? Τι θα έλεγες τότε?
- Θα ξανασκεφτόμουν αυτό που είπα μα θα γύρευα αποδείξεις.
- Μισό λεπτό φίλε μου, με περιμένεις ε?
- Με αγωνία.

- Να λοιπόν, αυτό είναι το σχοινί που σχεδίαζα να περάσω στο λαιμό μου. Πως σου φαίνεται η θηλιά του? Ούτε αρκετά σφιχτή, ούτε χαλαρή, στο μέγεθος του λαιμού μου. Κι αυτό που βλέπεις να ασπρίζει είναι λιγάκι σαπούνι, το έβαλα για να γλιστρά και να σφίξει όμορφα το λαιμό μου.

- Είσαι απίστευτος Μάρκο, ώστε το σχεδίαζες λοιπόν.
- Μάλιστα φίλε μου, και τώρα άκου το πιο δυσάρεστο για σένα: στη διαθήκη μου μεταβιβάζω όλη την περιουσία μου σε σένα, ανάμεσά της κι ένα εκατομμύριο ευρώ σε μετρητά, όπως γνωρίζεις είμαι μόνος στον κόσμο και δεν έχω συγγενείς. Πως αισθάνεσαι τώρα?
  
- Δεν... δεν μπορώ να πω αυτή τη στιγμή. Όμως θα το προσπαθήσω γιατί είμαι φίλος σου αληθινός Μάρκο και ξέρω πως θέλεις μια ευθεία απάντηση. Χαίρομαι λοιπόν για σένα και λυπάμαι για τα λεφτά.
- Είσαι τίμιος και καθαρός άνθρωπος Διονύση. Θα σου άξιζαν τα λεφτά αν πέθαινα, κι αν πεθάνω τελικά πριν από σένα ίσως τα κερδίσεις με την αξία σου.
- Ας αφήσουμε αυτή την κουβέντα Μάρκο, με ανατριχιάζει.
- Εμένα καθόλου, αντίθετα ομολογώ πως ανάλογες συζητήσεις μόνο είναι ικανές να με κάνουν να αισθανθώ λιγάκι ζωντανός.
- Ώστε λοιπόν φαντάζεσαι τη συνέχεια της ζωής σου μαζί της.
- Εκείνη είναι ο μόνος λόγος να την φαντάζομαι.
- Αναρωτιέμαι: αν το ήξερε…?
- Θέλεις να πεις, φαντάζομαι, πως κάπου μέσα της θα κρύβει λιγάκι εκδίκηση για μένα.
- Πάντα δεν μένει λίγη εκδίκηση στις παθιασμένες σχέσεις? Της φέρθηκες απαίσια Μάρκο, μη το ξεχνάς. 
 - Ίσως να έχεις δίκιο και δεν γνωρίζω το βαθμό της εκδίκησής της.
 - … Και πως φαντάζεσαι πως θα κυλήσει η σχέση σας στο μέλλον?
 - Αποφασιστικά Διονύση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, έχουμε κάνει τους κύκλους μας, αυτή είναι για μένα κι εγώ για αυτή. Προσωπικά δεν βλέπω παραπέρα κι αν το καταλάβει και για αυτή θα κλείσει ο ορίζοντας.
- Ίσως έτσι είναι ο μόνος τρόπος… θέλω να πω… να ησυχάσετε κι οι δυο, απ’ τις αμφιβολίες και την αναζήτηση και να ζήσετε δυο στιγμές χαράς κι ευτυχίας.
- Ίσως φίλε μου, ίσως. Μα στο είπα, η Μαρκέλλα είναι μια θλιμμένη γυναίκα κι εγώ την αγαπώ ακριβώς για αυτή τη θλίψη της. Αν τη χάσει δεν ξέρω την αντίδρασή μου.
- Όλα αυτά έχουν κάτι χριστιανικό μέσα τους.
- Ναι, καλά το διέκρινες Διονύση, κάτι βαθιά χριστιανικό.
  
- Όμως και πάλι κάτι δεν μου κάθεται καλά. Θέλω να πω μοιάζει σαν παράδοση, σαν ήττα, σαν αποδοχή, ίσως αν προσπαθούσατε να το αλλάξετε?
- Φίλε μου, καλέ μου φίλε, δεν γίνεται να αλλάξεις τίποτα πριν το αποδεχθείς σε όλο του το βάθος ή τη συντριβή του. Δεν το καταλαβαίνεις πως ολόκληρη η κατάρα της ζωής μας υπήρξε ακριβώς αυτή η άρνησή μας να τη δεχθούμε όπως μας έρχονταν? Δεν το βλέπεις, σαν εμένα καθαρά πια, πως υπήρξαμε επαναστάτες χωρίς αιτία, και πως η Μαρκέλλα είναι ένα υπέροχο άτομο αν εξαιρέσεις την διάθεσή μου για αυτήν.
  
- Τον έρημο τον Γιάννη σκέφτομαι, πήδηξε στις γραμμές του τρένου, θα πάμε στην κηδεία?
- Φυσικά θα πάμε, ήταν φίλος μας και σπουδαίος άνθρωπος. Εκεί θα γίνουν γνωστές οι διαθέσεις μου στη Μαρκέλλα.
- Πως θα το κάνεις αυτό?
- Θα δείξω μετανιωμένος.
- Θέλεις να πεις θα το προσπαθήσεις?
- Όχι φίλε μου, έχω πράγματι μετανοήσει και θα το καταλάβει.
- Και θα είναι αυτό μια νέα αρχή?
- Οπωσδήποτε.

- Λιγάκι χριστιανικό κι αυτό. Δεν ξέρω τι άλλο να πω, το μπουκάλι τελειώνει κι εσύ είσαι εντελώς ξεμέθυστος. Φεύγω λιγάκι πιο σοφός απ’ τη συζήτησή μας ή λιγάκι πιο βλάκας. Καλή σου νύχτα.
- Καλή σου νύχτα Διονύση και μην ανησυχείς, το ίδιο είναι.








Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία