07 Νοεμβρίου 2015

Για αυτόν που Αναζητά








Εσύ που κάποτε βυθίστηκες στον εαυτό σου
εσύ που αισθάνεσαι καμιά φορά πως τα πράγματα
έχουν μια διπλή έννοια κι η επιλογή σε σώζει.
Εσύ που προχωράς για κάπου και φαντάζεσαι
ένα τέλος στο τώρα
εσύ που επιστρέφεις πάντα σε ένα σημείο αδίσταχτο
μα δεν παραδέχεσαι την ήττα ως φυσική
εσύ που μέσα σε όλα όσα αισθάνεσαι διακρίνεις τα δικά σου
και διακρίνεις τα ξένα
εσύ που βλέπεις στην ψυχή σου τον ουρανό
και στον ουρανό την ψυχή σου
εσύ που βλέπεις από  σένα όλα να παίρνουν
λιγάκι απ’ το χρώμα των ματιών σου
και να χάνουν όταν χάνεσαι
εσύ που πολεμάς χωρίς πάντα να ξέρεις το γιατί
είσαι εσύ που δίνεις στα πράγματα νόημα
γιατί εσύ το έχεις.

 Εσύ, σε σένα αναφέρομαι, σε σένα που ελπίζω
εσύ που δεν τα παρατάς
εσύ που δεν γονατίζεις
εσύ που καμιά φορά φωνάζεις δυνατά στο θεό
κι ο θυμός σου αντηχεί υπέροχα
εσύ που φοβάσαι μόνο για να γνωρίσεις το φόβο σου
εσύ που ερευνάς για να μάθεις τι είσαι
εσύ που κατανοείς πως η γνώση δεν σου μαθαίνει
τίποτα καινούργιο, μα σου θυμίζει κάτι που ξέχασες.

 Εσύ που δεν τρέχεις μακριά από τίποτα να ξεφύγεις
γιατί έχεις καταλάβει πως δεν έχει να πας πουθενά
επειδή έχεις μόνο μια αισθαντικότητα
κι έχεις κουραστεί να την παζαρεύεις.

 Εσύ που το να σέβεσαι τον εαυτό σου
έχει αρχίσει να παίρνει όλη της ζωής τη σημασία
κι ό,τι σε εξωθεί στην ασέβεια το κοιτάζεις με μισό μάτι
εσύ που το πρέπει δεν το συμπαθείς
και προτιμάς τους κανόνες σου
εσύ που ό,τι δεν είναι δικό σου κι από σένα δεν πηγάζει
το κοιτάζεις καχύποποπτα
σαν να σε εξανάγκασαν να δεχθείς
ξένους σπόρους στο χωράφι σου·
είσαι εσύ που τον εαυτό σου δεν τον νοικιάζεις
σε ξένες ιδέες και την ψυχή σου δεν την χαραμίζεις
σε ξένα συμφέροντα,
είσαι εσύ που απ’ την αλάνα σου διώχνεις
κάθε νύχτα τα σκιάχτρα και τους συμβιβασμούς
εσένα που ο συμβιβασμός σε ανατριχιάζει
και ως σκέψη και ως πράξη
είσαι εσύ που τις νύχτες κρυφά ραγίζεις το σώμα σου
και βγαίνεις στο υπέροχο άγνωστο·
εσύ που όλα τα υπομένεις γιατί όλα
πρέπει να τα αντέξεις για να τα ξεφορτωθείς
εσύ που αδειάζεις βάρος απ’ τη μια
και γεμίζεις απ’ την άλλη τρυφερότητα.

 Είσαι εσύ που τα πράγματα έχουν αρχίσει
να χάνουν την εξουσία τους στην ύπαρξή σου
είσαι εσύ που σκέφτηκες το θάνατο ως πρόβλημα κι ως λύση
εσύ που λυγίζεις κάθε φορά λιγάκι περισσότερο
για να μπορέσεις να εκτιναχθείς κάθε φορά λιγάκι ψηλότερα
είσαι εσύ που αναζητάς έναν καθαρό σκοπό
κι ένα τέλος στο αιώνιο της ύπαρξης βάσανο.
Είσαι εσύ που θα δεις τον εαυτό σου μια νύχτα
απ΄την άλλη γωνιά του δωματίου να κλαίει
και θα περιφρονήσεις τον πόνο σου
είσαι εσύ που τον φτιάχνεις συμπόνια. 

Είσαι εσύ που κάποιος πρέπει να σου πει
πως αυτό το ταξίδι που ξεκίνησες
αυτή η περιπέτεια που σε συναρπάζει και σε συνθλίβει
τα ξεκίνησες με έναν κρυφό σκοπό
είσαι εσύ που πόθησες το αιώνιο φως
γιατί είσαι φως σε κάθε κύτταρό σου
και κάποιος πρέπει να σου πει
πως αυτή η στιγμή της λύτρωσης που ονειρεύεσαι υπάρχει
μια στιγμή που όλα ησυχάζουν
και μια απέραντη γαλήνη απλώνεται σε όλη την πλάση·
πως ο προορισμός υπάρχει και φτάνεις
ζυγώνεις ολοένα και περισσότερο
σε μια στιγμή που όλα γίνονται ένα
κι είσαι εσύ προέκταση όλων των πραγμάτων
των υλικών, των στέρεων και των διάφανων.

Προσπάθησε λιγάκι ακόμα
κι είναι όλα πνεύμα, θα το δεις.




Δημοσίευση σχολίου

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία

 Το βλοκγάκι μάλλον θα κλείσει, όμως μια τελευταία ιστορία προλαβαίνω να τη γράψω, για μια γυναίκα διαφορετική, διαφορετική ω...