Η Γυναίκα μέσα στη Γυναίκα






 Σε κάθε πόλη υπάρχουν όλα, υπάρχει εκείνος που κοπανάει στη μέση της πλατείας έναν άδειο τενεκέ κι εκείνος που παίζει σε μια μισοσκότεινη γωνιά της μια φυσαρμόνικα. Τα υπόλοιπα θα εξαρτηθούν απ’ την ποιότητα της ευαισθησίας σου.
  
 Σε κάθε πόλη υπάρχουν όλα, υπάρχει εκείνη που περιμένει, κάνει υπομονή κι ονειρεύεται. Το σώμα της είναι ένα ασημένιο όστρακο, ανοίγει τη νύχτα κι αναβλύζει φως. Η μυρουδιά της είναι ένα κάλεσμα, το να βρεθείς στην αγκαλιά της είναι παράδεισος, έχει θέση για έναν άντρα επειδή τον κλείνει μέσα της.
  
 Αυτή η γυναίκα παίρνει μέσα της έναν άντρα για να τον ζεστάνει, αλλιώς η ζεστασιά της την καταστρέφει. Η ζεστασιά της μπορεί να την πυρπολήσει. Τα μάτια της είναι από φώσφορο, είναι σαν φλογοβόλα. Το σώμα της διαλύεται στα χέρια σου. Αν υπάρχει κάτι θαυμάσιο στο να είσαι άντρας... είναι εκείνη.
  
 Αν υπάρχει κάτι θαυμάσιο στ’ αντρικά μάτια είναι που τη βλέπει. Αν υπάρχει κάτι θαυμάσιο στην όσφρησή του είναι που τη μυρίζει. Αν υπάρχει κάτι θαυμάσιο στη γεύση του είναι που τη γεύεται, αν υπάρχει κάτι θαυμάσιο στην αφή του είναι που την αγγίζει. Δεν θα είχαν άλλον λόγο ύπαρξης τ’ αυτιά του αν δεν αναστέναζε εκείνη.
  
 Αυτή η γυναίκα είναι μύθος, μπορείς να τη χαλάσεις και να την ξαναφτιάξεις απ’ την αρχή. Είναι μια αναδημιουργία, δεν έχει σύνθεση, γίνεται σκόνη και σου ταιριάζει, εισχωρεί μέσα απ’ τους πόρους σου, δεν φοράει άρωμα, είναι άρωμα.
  
 Όταν τη μυρίζεις παίρνεις μέσα σου την εικόνα της. Της κάνεις έρωτα με το αντρικό σου σώμα και το θηλυκό σου στοιχείο. Στον έρωτα εξαφανίζεται κάθε διαχωρισμός, μια σταγόνα ιδρώτας της μπορεί να σε πνίξει αν δεν ξέρεις να κολυμπάς.

 Η ηδονή της είναι ένα ζωντανό χέλι. Το σώμα της είναι ελαστικό, ο έρωτάς της δεν τελειώνει εκεί που τελειώνουν τ’ άκρα της. Μπορεί να σ ερωτεύεται κι απ’ την άλλη άκρη του δωματίου. Σ’ αγγίζει κι απ’ το τηλέφωνο κι απ’ το γράμμα. Την παίρνεις μαζί σου όπου πας.
  
 Σχεδόν δεν χρειάζεται το φυσικό σώμα· είναι παρουσία, κάτι που στερείται προσωπικότητας. Είναι αισθαντικότητα, δεν έχει εγώ και παρόμοιους περιορισμούς. Είναι πιο διάχυτη στον έρωτα, η ζωτική της υπόσταση αποχτάει απέραντη ακτίνα δράσης. Σε σκέφτεται και φωτίζει μια ολόκληρη νύχτα.

 Στον έρωτά της για σένα βλέπει σαν γάτα. Κι αλίμονό σου, νυχιάζει και σαν γάτα. Στον έρωτα δεν είναι γήινος άνθρωπος, αλλά οντότητα. Δεν την περιορίζουν οι αισθήσεις, τις ξεπερνά. Δεν φοβάται τον θάνατο επειδή ήδη τον ξέρει.
  
 Αν υπάρχει κάτι πανέμορφο στο να είσαι άντρας είναι η γυναίκα. Τίποτ’ άλλο το εξαιρετικό δεν έχει το αντρικό φύλο, πλην αυτής της τεράστιας λεπτομέρειας του να μπορείς να χαίρεσαι την ακρίβεια του θηλυκού. Αυτό είναι το φυσικό μεθύσι, δεν χρειάζεσαι επιπλέον κρασί. Μπορείς να μεθάς απ’ τα μάτια της, ένας ωκεανός κρασί είναι. Όμως θα χρειαστεί εσύ να τα φτιάξεις πρώτα μεθυστικά.

  Άκου αντράκι: Πρώτα φτιάχνεις τα μάτια της συντρόφου σου μεθυστικά και μετά βουτάς σε αυτά και ξεδιψάς τη δίψα σου. Είναι απ’ τα πριν μεθυστικά, εσύ πρέπει μόνο να το φέρεις στην επιφάνεια, να το αναδείξεις. Αυτός είναι ο ρόλος σου. Δεν μπορείς να χαρείς κάτι αν δεν το φέρεις πρώτα σε χαρά. Δεν μπορείς να εκστασιαστείς με κάτι αν δεν το φέρεις σε έκσταση. Δεν γίνεται να απολαύσεις εκείνο που δεν είναι απολαυστικό. Αυτά δεν σημαίνουν κάτι άλλο απ’ το να είσαι δημιουργός και δεν μπορείς να πάρεις από κει που δεν υπάρχει. Ενώ παντού έχει και πρέπει εσύ να το βρεις. Η γυναίκα είναι πάντα μέσα στη γυναίκα. Εκεί θα τη βρεις.

 Η γυναίκα ξεδιπλώνει μυστικά τον άντρα, οι αντρικές αισθήσεις επαναστατούν προκειμένου να αντιληφθούν τη θηλυκότητα. Οι αντρικές αισθήσεις σπάνε και συντρίβονται προκειμένου να γίνουν λεπτές και να πλησιάσουν τη γυναίκα. Η γυναίκα είναι η οδηγός των αισθήσεων.
  
 Η λεπτότητά της, η χάρις, είναι τόσο σημαντικές επειδή στη ζωή είναι σημαντική η λεπτομέρεια. Η ζωή δεν είναι κάτι το χοντρικό, δεν μπορείς να πεις: χοντρικά, αν το δεις, έζησα. Δεν μπορείς να πεις: χοντρικά ερωτεύτηκα. 

 Όταν ο Αλ Πατσίνο χόρευε εκείνο το ταγκό στο Άρωμα Γυναίκας... ένιωθε σ’ ολάκερη την αντρική του υπόσταση έναν υπόκωφο τριγμό, κι ας ήταν ρόλος. Γύρευε όλη η μοριακή του σύνθεση να σπάσει, να διαλυθεί, για να μπορέσει να την πλησιάσει. Γιατί δεν μπορεί να πλησιάσει ένας άντρας μια γυναίκα αν πρώτα δεν διαλυθεί, ενώ η γυναίκα είναι ήδη σκόνη. 
  
 Υπάρχει το θηλυκό στοιχείο, το αρσενικό, κι αυτά που μπαίνουν ανάμεσα. Αν τα αφαιρέσεις υπάρχει μόνο το θηλυκό και το αρσενικό στοιχείο και κάτι άλλο σαν κίνηση, σαν χορός. Που δεν είναι σκέψη μα κάτι άλλο σαν αίσθηση που σμίγει. Έρχεται πολύ κοντά, πλησιάζει κοντύτερα ξεπερνώντας τον τρόμο και γίνεται ένα. 

 Αν αφαιρέσεις όλα τα εμπόδια ανάμεσα σε έναν αρσενικό κι έναν θηλυκό άνθρωπο απομένει κάτι σαν αδιόρατη κίνηση. Κι ο έρωτας σ’ αυτή την υπόθεση είναι χέρι. Παίρνει τις απόψεις, τις γνώμες, τις προκαταλήψεις, όλα μακριά. Τα παίρνει όλα μακριά κι αφήνει δύο γυμνές οντότητες να χορεύουν ειδυλλιακά στο σεληνόφως. Με κίνδυνο να καταστραφούν ή να περάσουν στην αθανασία. Το ίδιο είναι.







Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία