Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2016

Η Γυναίκα που δεν μπορούσε να το πει

Εικόνα
Δεν μπορούσε να εκφράσει αυτό που ένιωθε και το λύγιζε με τις καμπύλες της και τη λύγιζε με το βάρος του έβλεπες τον άνεμο στα μαλλιά της κι έλεγες έχει αέρα. Σκορπούσε το άρωμα μιας περιπέτειας αναζητούσε έναν ζωγράφο να τη ζωγραφίσει όπως είναι - μαζί με τον καημό της κι όχι χώρια απ' το παράπονό της - να μην είναι χωριστή απ’ τη νύχτα της επειδή ο καιρός της την έφερε όλη στο σώμα μα δεν ήθελε να χάσει τα μάτια της.
Πέρασε μια γυναίκα κι είχε στα στήθια της ένα καράβι λέξεις· παρακαλούσε έναν να βρει να τις μιλήσει όλες επειδή όλες τις ανείπωτες λέξεις τις φυλακίζει το σώμα και τις παραλαμβάνει μετά ο έρωτας και τις μοιράζει σε δεκάδες αχ ή σ' έναν μακρόσυρτο αναστεναγμό και γυρίζει ξανά το μυστήριο στο μυστήριο που είναι πάντα ένα νοητό τέλος

Νεφέλη η Ρομαντική

Εικόνα
 Η Νεφέλη ένιωθε ένα ρίγος. Όχι, λάθος, το σβήνω, δεν είναι τρόπος αυτός να ξεκινάς μια ιστορία.  Ένιωθε ένα ρίγος, τι θα πει αυτό? Το ρίγος χρειάζεται δύο.
 Η αλήθεια είναι πως τη Νεφέλη δεν την ένοιαζε το ρίγος της, δεν ήταν διόλου ένα κορίτσι απ’ αυτά που πιάνονται αιχμάλωτα απ’ τους πόθους τους και παραβλέπουν τη συμπεριφορά των συντρόφων τους σε σημεία. Αντίθετα ήταν μια ώριμη και κατασταλαγμένη γυναίκα που είχε φτιάξει τον "ανόητο κύκλο" της κι είχε μάθει αρκετά απ’ αυτόν. Επιπλέον ήταν μια γυναίκα κουρασμένη κι αρκετά αηδιασμένη, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή σκέφτονταν και καταλάβαινε, αυτό την έκανε να είναι κάπως μπερδεμένη με την εποχή της. Θα την έλεγες απροσάρμοστη, αν διέφερε.
 Τελευταία, αλήθεια είναι, πως δεν ήξερε τι ήθελε γύρω από την ερωτική ζωή της και περίμενε μέχρι να το μάθει. Όχι, δεν σκόπευε να "κλείσει" ερωτικά, ήταν νέα και το σώμα της γεμάτο συνθήματα. Όμως κάτι περίμενε, κάτι, κι είχε φτάσει να γίνει σαν εκείνες τις παλιές μελαγ…

Έλξη

Εικόνα
Ο χαμηλός φωτισμός ενός καλόγουστου μπαρ στο πατάρι - λίγο το δεύτερο ουίσκι δυο μάτια φλογισμένα στο ημίφως χέρια αμήχανα να πλέκουν τα δάχτυλα λέξεις χωρίς προφορά διάθεση να σου έρχεται να μιλήσεις σαν η απόρροια μιας μοναξιάς που καταστρέφεται εμπειρίες ν’ αναπηδούν στο τραπέζι σαν μπαλάκια του πινγκ πονγκ συγκρατημένη πρόκληση που όσο τη συγκρατεί πιο πρόκληση συμμαζεμένος έρωτας - ένα σώμα που θέλει να πει σώμα που αν ανοίξει αν - κατακλυσμός επίγειος πίσω από δύο μαύρα μάτια να γυρίζει ένας κύκλος ανίχνευσης ένας κυκλώνας να βρει την πόρτα - εσύ να ψάχνεις την κατάλληλη λέξη να ελευθερώσει. Αλίμονο! γυρίζει πίσω όλο αυτό από μια μόνο λάθος λέξη.
Κάτι να ξεχυθεί μπροστά. Διστακτικό. Βλέπει. Υπολογίζει. Μετρά. Αγρίμι είναι. Διαβάζει το εντός σύνθημα, τον κώδικα διψά για το πλησίον, ν' αφεθεί, μα σε χέρια τίνος.
Πόθος ολόγυρα κυκλώνει το μπαρ στάζουν οι τοίχοι ιδρώτα αρχαίες πέτρες αναδιπλώνονται και ξαναχτίζουν Παρθενώνα  είναι δεν είναι η συγκυρία τώρα. Ταιριάζουν δεν ταιριάζουν τα τι. Οι πόθοι …

Αγκάθι από Άρωμα

Εικόνα
 Αγαπημένη, τώρα που θα 'ρθει η άνοιξη σου έχω στρώσει έναν δρόμο σαν χαλί, μαζί να τον περπατήσουμε. Μαθαίνω πως απόκτησες αγανάχτηση κι αναζητάς κουράγιο. Μην τους επιτρέπεις να σε αγανακτούν και προπαντός να στέκεις λιγάκι στην άκρη των γεγονότων, ακόμα κι αυτών που άμεσα σε αφορούν, για να έχεις την πλήρη θέα τους, όπως στις κηδείες.
 Άφηνε τα βασανιστικά πράγματα απλώς να πεθαίνουν, αυτός είναι ο προορισμός τους. Άφησέ τον να υπάρχει αυτόν τον κόσμο, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτό, μα μην πηγαίνεις πολύ κοντά του, γιατί σε απορροφά και χάνεις τον ωραίο εαυτό σου, που τόσο μ’ αρέσει να τον βλέπω να μην υποφέρει άδικα.
 Θα χάσει πολύς κόσμος κι αυτή την Άνοιξη από λάθος υπολογισμό κι απ΄τη σιωπή των χελιδονιών στ' αυτιά τους. Λόγο λανθασμένης γλώσσας. Γι' αυτό σου λέω πήγαινε εσύ κοντά στην εποχή· ο καιρός είναι άλλο πράγμα. Τον καιρό τον φτιάχνουν οι άνθρωποι με τις προσδοκίες, τις επιθυμίες και τα συμφέροντά τους, ενώ την εποχή δεν μπορούν ακόμα να την αγγί…

Η Κατασκευή μιας Αλήθειας

Εικόνα
Τι ήθελε από μικρή να κάνει? Τώρα πια σχεδόν δεν ξεχώριζε μα κάποιες νύχτες την έπιανε μια αναίτια λύπη που εκείνη γύρευε να τη νιώσει μα δεν το ήθελε αυτή. Ίσως ήταν καλύτερα έτσι - ίσως σίγουρα να μένουν ωραία τα πράγματα σκεπασμένα στο βάθος. Και να ξύνεις κάποια νύχτα με τα νύχια λιγάκι την επιφάνεια. "Τι ωφελεί? τώρα είναι αργά", έλεγε.  Μ’ ακόμα κι αυτή η φράση έπαιρνε μια αναίρεση. Όμως από κάπου έπρεπε να ξεκινήσει κανείς και χρειάζονταν μια αρχή. Μια αρχή όμως για ποιο πράγμα? Κι αν ήταν έτσι θα έπρεπε να υπάρξει ένα τέλος.
Μα τόση ματαίωση, τόσοι συμβιβασμοί, τόσα πράγματα μισοαρχινισμένα
και μισοτελειωμένα. Που σχεδόν έχει χαθεί η βάση. Που πατάς? που πάντα πατάς? λένε στην αλήθεια σου. Στην αλήθεια σου λοιπόν πατάς? είναι αυτό αλήθεια? και μετά τι κάνεις? Μετά ξεκινάς.
Την αλήθεια, αχ, πως κατασκευάζει κανείς μια αλήθεια? γιατί δεν υπάρχει μέσα μας μια έτοιμη, κι αν υπάρχει γιατί χάνεται? νύχτες ολάκερες προσπαθούσε να φτιάξει μι’ αλήθεια. Μι’ αλήθεια συμμαχική, σαν φίλη που θα την …

Έτσι την Ήθελε τη Ζωή της

Εικόνα
Έτσι την ήθελε τη ζωή της: Ένα μικρό σπίτι, να 'χει και λίγη εξοχή ένα παράθυρο μπροστά της κι ένα στο πλάι για όταν λοξοκοιτά· να μην έχει στο βάθος αδιέξοδο.
Τις νύχτες ένα πολύφωτο κρεμασμένο απ’ το ταβάνι στη θέση του μέλλοντος - όσο βλέπει να είναι φως. Τα λόγια που εκφέρει να σέρνουν έξω σιωπή τα λόγια που αποσιωπά να τα γράφει ό,τι υπόλοιπο μένει δάκρυ αρκεί να μην πηγαίνει χαμένο στ’ όνομα κάποιου αγαπημένου που το άξιζε. Για να μην έχει την αίσθηση πως πληρώνει.
Έναν σκύλο με ανθρώπινο όνομα - κάποιον Αμερικάνο Τζάκ
μια γάτα με όνομα σκύλου - κάποια Γαλλίδα Ίρμα μια φίλη σε σχήμα λουλουδιού - κάποια μοσχοβολιά απ’ έξω μια σκεπή από άνεμο να την παίρνει ένα πάτωμα από θάλασσα που να μην βουλιάζει για να μην ολισθαίνει κι όσο πέφτει να συμβαίνει σε αιώρηση· να μπορεί να ισορροπεί πάνω στα δεύτερά της τακούνια κι όταν κινδυνεύει να πέσει να κρατιέται

Λάθος Κόσμος

Εικόνα
Πολλά τριαντάφυλλα περνούν απόψε μπροστά απ΄τα μάτια μου σαν στρατιώτες που κάπου πηγαίνουν κι αφήνουν  πίσω το άρωμά τους. Λευκά κρίνα και μερικές σταγόνες αίματος προχωρούν. Μυρουδιές του χθες. Δεν γνώριζα πως το παρελθόν έχει μυρουδιά τα παιδικά μας χρόνια έχουν μια μυρουδιά ξεχωριστή τα παιδικά μας χρόνια πάντα παραμένουν μια εικόνα μες τις εικόνες τονισμένη. Τα παιδικά μας χρόνια και το λιβάδι τους και το χρώμα που δεν σβήνει κι επιμένει κι ο ορίζοντας ο κυρτός που έρχεται από κάτω. Πάντα στ' όνειρο μια χωριάτικη σκάλα ουρανός γαλάζιος, ήλιος λαμπερός και πλατιά διάθεση. Η μυρουδιά της βροχής στο χώμα και το σκασιαρχείο μια ερωτική δασκάλα με την δαντέλα την πρόστυχη στο μπούτι και το πρώτο ξημέρωμα σ' έναν κόσμο που ποτέ δεν υποψιάζεσαι τί σου επιφυλάσσει.
Ο εδώ ερχομός - μια παρθένα εμφάνιση μια λευκή άδεια μνήμη κι ένας σύσσωμος ουρανός μια όλη φως διαύγεια, μια χωρίς σκέψη διάρκεια ένα του κόσμου συνεχές.  Και τα τσακάλια τα σκουρόχρωμα που παραμονεύουν τις αθωότητες κι ο κόσμος να χάνετ…