14 Φεβρουαρίου 2016

Αγκάθι από Άρωμα







 Αγαπημένη, τώρα που θα 'ρθει η άνοιξη σου έχω στρώσει έναν δρόμο σαν χαλί, μαζί να τον περπατήσουμε. Μαθαίνω πως απόκτησες αγανάχτηση κι αναζητάς κουράγιο. Μην τους επιτρέπεις να σε αγανακτούν και προπαντός να στέκεις λιγάκι στην άκρη των γεγονότων, ακόμα κι αυτών που άμεσα σε αφορούν, για να έχεις την πλήρη θέα τους, όπως στις κηδείες.

 Άφηνε τα βασανιστικά πράγματα απλώς να πεθαίνουν, αυτός είναι ο προορισμός τους. Άφησέ τον να υπάρχει αυτόν τον κόσμο, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτό, μα μην πηγαίνεις πολύ κοντά του, γιατί σε απορροφά και χάνεις τον ωραίο εαυτό σου, που τόσο μ’ αρέσει να τον βλέπω να μην υποφέρει άδικα.

 Θα χάσει πολύς κόσμος κι αυτή την Άνοιξη από λάθος υπολογισμό κι απ΄τη σιωπή των χελιδονιών στ' αυτιά τους. Λόγο λανθασμένης γλώσσας. Γι' αυτό σου λέω πήγαινε εσύ κοντά στην εποχή· ο καιρός είναι άλλο πράγμα. Τον καιρό τον φτιάχνουν οι άνθρωποι με τις προσδοκίες, τις επιθυμίες και τα συμφέροντά τους, ενώ την εποχή δεν μπορούν ακόμα να την αγγίξουν. Μείνε κοντά στο αγνό, δέξου και δεήσου τη βροχή και τη σιωπή, όταν κρατάς ένα χέρι μην επιτρέπεις τίποτα ανάμεσα, αλλά και γενικότερα μην επιτρέπεις τίποτα ανάμεσα σ’ εσένα κι εσένα να πέφτει.

 Είναι δικιά μας η υπόθεση να παραμείνουμε ή να χαθούμε, πρόσεχε σου λέω τη διαίρεση, είναι άλλο πράγμα να μοιραστείς κι άλλο να σκορπίσεις. Όταν μοιράζεσαι γίνεσαι χίλιοι, όταν σκορπίζεσαι δεν σου μένει τίποτα για σένα. Άσε αγαπημένη το βάρος σου που σ’ εξαναγκάζει σε αποφάσεις χωρίς περιεχόμενο κι ό,τι θέλεις να μοιραστείς απάλλαξέ το απ΄ την ανάγκη σου.
 Μην το κάνεις επειδή πρέπει ούτε επειδή θέλεις, ας απλώς φύγει και μην σε μέλει το αποτέλεσμα.

 Σκέφτονται πολύ οι άνθρωποι, προσέχουν πολύ γι' αυτό πάντα χάνουν. Προσέχουν μη χάσουν και παίρνει ο χαμός όλη τη σημασία τους. Ρίχνουν διαρκώς το νου τους στο λάθος και δεν γίνεται να το αποφύγουν. Στο λέω, με περίσσια επιμέλεια φροντίζουν εκείνο που τους πληγώνει και τους πονά. Στο λέω, χωρίς το βάσανό τους λεπτό δεν θα ζούσαν, επειδή χωρίς το βάσανο ανοίγει ένας απέραντος άγνωστος κόσμος που δεν τον αντέχουν. Στο λέω, σ΄ αυτό οφείλεται η συντήρηση της δυστυχίας: στο ότι αν την εξαφανίσει κάποιος απομένει μόνος και γυμνός κάτω απ' τ' αστέρια, κι είναι πολύ αυτό ακόμα για έναν άνθρωπο, ακόμα και γενναίο.

 Στο λέω, έχει η ύπαρξη αγκάθι καλά κρυμμένο που το 'χει συνηθίσει ο άνθρωπος και δεν νοιάζεται να το βγάλει. Στο λέω, με τη φλυαρία δεν βγαίνει, το δοκίμασα. Στο λέω, πως μόνο έν' αγκάθι κρύβει μα φανερώνει χιλιάδες παραλλαγές κι ανάρμοστες συμπεριφορές, ένα μόνο αγκάθι κι όλη η κοσμική φασαρία κι ο θόρυβός της, έν' αγκάθι στη ρίζα τους είναι.
 Στο λέω, χωρίς το αγκάθι θ' άνοιγαν όλα τα μάτια και τα τοπία με μιας σε μια διάφανη αποκάλυψη, και θα χοροπηδούσαν ανάσκελα στο πέλαγος όλες οι καρδιές.

 Μα στο λέω, πως το μοίρασμα στο βάθος του έχει πολύ σκουριά ακόμα, και μοιράζονται ακόμα οι άνθρωποι κάτι μόνο λοξές και πλάγιες απάτες της καρδιάς τους. Στο λέω, πως όταν σε δω θα σε φιλήσω ευθύς στα χείλη και στο μέτωπο και το φιλί μου θα παραμείνει εκεί για εκατό χρόνια. Στο λέω, πως τις νύχτες θα σου καίει τα χείλη και το μέτωπο και δεν θα μπορείς να το βγάλεις. Στο λέω, πως εκεί που φιλούμε σημαδεύουμε για πάντα, μα να μην λείπει απ’ το φιλί μας η αλήθεια.

 Στο λέω, πως απ’ τα φιλιά μας λείπει σήμερα η αλήθεια κι αυτό μόνο είναι που τα κάνει εφήμερα, κι απ’ αυτό μόνο καταλαβαίνεις την πλάνη του κόσμου που ζει, επειδή ζει πάντα σ' ένα περιβάλλον μ' εφήμερα φιλιά. Στο λέω, πως η ζωή τους δεν έχει διάρκεια και πως μόνο η άλλη μας ζωή, εκείνη που 'χει τη ζωντανή φλόγα στο βάθος της, είναι σε όλο της το μήκος και το πλάτος της διάρκεια.
 Στο λέω, καθαγίασε το χρόνο σου και τη ζωή σου, σώσε την απ’ τα μικρά φιλιά τα δανεισμένα, στο λέω, μπορείς να πάρεις στα χέρια σου μια σφραγίδα και να σφραγίσεις το πεπρωμένο. 
 Μα στάσου λιγάκι μόνο στην άκρη του θορύβου κι αφουγκράσου την ωραία σιωπή και θα δεις μ' έναν άλλο τρόπο, και θα δεις μ' έναν άλλο τρόπο τον ίδιο άνθρωπο και διαφορετικά θα τον ακούσεις, επειδή όλοι οι άνθρωποι έχουν μουσικότητα κάτω απ’ την κραυγή τους.
 Φτάσε στην μουσικότητά σου και θ' ακούσεις του κάθε ανθρώπου τη μουσικότητα, πέρνα κάτω απ’ το καλό και το κακό και φτάσε στων πραγμάτων το χρώμα. Τα πράγματα απ’ το χρώμα τους ξεχωρίζουν και διαφέρουν, δεν έχουν άλλο μέτρο. 
 Μα πρώτα άφησε όλο το μαύρο απ’ την καρδιά σου να διαλυθεί και σαν μαύρο πουλί μακριά σου να πετάξει.
 Στο λέω, βυθίσου στον γαλάζιο εαυτό σου, ένα μαύρο σύννεφο μόνο μας σκεπάζει, τα μάτια μας και τον κόσμο. Μα υπάρχει ήλιος πεσμένος μέσα μας, ακλόνητος, βαθύς, ισχυρός.

  Μα υπάρχει ηλιοβασίλεμα μέσα μας, στο λέω, οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν στη δύση τους, άσχετα ηλικίας. Μα στο λέω, ένα γύρισμα υπόθεση είναι η ανατολή, μα να πηγαίνεις με τη στροφή της γης κι όχι αντίθετα. Στο λέω, οι περισσότεροι άνθρωποι πάνε με τη γη αντίθετα, με την τροχιά της αντίθετα και με την ψυχή τους κόντρα. 
 Μα στο λέω, οι ίδιοι επιμελώς σκεπάζουν τον ήλιο τους με μικρές χούφτες χώμα, τον θάβουν. Μα στο λέω, πως ολάκερος ο πόνος της ανθρωπότητας είναι ο σκεπασμένος ήλιος ενός μόνο ανθρώπου. Στο λέω, μείνε λιγάκι μόνη σου στο σκοτάδι να δεις πως τρίζει ο ήλιος σου τις σιδερένιες πύλες

 Μα στο λέω, μαθαίνω απ΄τους φίλους μου τα πουλιά, πως είσαι έτοιμη να καλπάσεις και φτιάχνεις τις νύχτες έν' άλογο.  Μα στο λέω, και πολύ το θέλω, και διαρκώς το σκέφτομαι, να με πάρεις μαζί σου. Κι επιλέγω ένα ένα τα λόγια μου και μία μία τις λέξεις για να με αναγνωρίσεις, πως είμαι εγώ ο συνεπιβάτης σου. 








Δημοσίευση σχολίου

Ανάταση Πτώσεως

Μη μου πέφτεις τώρα επιστράτευσε όλες τις ζωγραφιές κοντά είναι ο κήπος με τα κυπαρίσσια Λύγισε αν θες, άφησε να ...