Έτσι την Ήθελε τη Ζωή της





Έτσι την ήθελε τη ζωή της:
Ένα μικρό σπίτι, να 'χει και λίγη εξοχή
ένα παράθυρο μπροστά της κι ένα στο πλάι
για όταν λοξοκοιτά·
να μην έχει στο βάθος αδιέξοδο.

Τις νύχτες ένα πολύφωτο κρεμασμένο απ’ το ταβάνι
στη θέση του μέλλοντος - όσο βλέπει να είναι φως.
Τα λόγια που εκφέρει να σέρνουν έξω σιωπή
τα λόγια που αποσιωπά να τα γράφει
ό,τι υπόλοιπο μένει δάκρυ
αρκεί να μην πηγαίνει χαμένο
στ’ όνομα κάποιου αγαπημένου
που το άξιζε. Για να μην έχει την αίσθηση
πως πληρώνει.

Έναν σκύλο με ανθρώπινο όνομα - κάποιον Αμερικάνο Τζάκ
μια γάτα με όνομα σκύλου - κάποια Γαλλίδα Ίρμα
μια φίλη σε σχήμα λουλουδιού - κάποια μοσχοβολιά απ’ έξω
μια σκεπή από άνεμο να την παίρνει
ένα πάτωμα από θάλασσα που να μην βουλιάζει
για να μην ολισθαίνει
κι όσο πέφτει να συμβαίνει σε αιώρηση·
να μπορεί να ισορροπεί πάνω στα δεύτερά της τακούνια
κι όταν κινδυνεύει να πέσει να κρατιέται
από ένα περαστικό σύννεφο
να μην έχει από κάτω μαύρο
κι ούτε στη θέση της σκέψης καρφιά
τα κάδρα στη μνήμη της να είναι χαμογελαστά
κι όσα δεν είναι να χάνουν από μέσα τους το πρόσωπο.

Και μια κουρτίνα διάφανη στη θέση των τοίχων
να είναι μια εποχή χειμώνας καλοκαίρι 
για προστασία ένα δελφίνι άγρυπνο στα μάτια
και μια εγρήγορση από δημιουργία
αντί για φόβο έξαρση
αντί για πάθη λησμονιά
και τον πόθο της να τον κρατάει εκείνος στα χέρια του
που αγαπάει το σώμα της σε όλο του το βάθος
να της γυρίζει πίσω βαθιές ανάσες
με το γαλάζιο τους ως ένα τέρμα νοητό.

Έτσι την ήθελε τη ζωή της
και μια γιρλάντα στο μέτωπο για να την αναγνωρίζουν.

Υπήρξα μάρτυρας μιας ομολογίας. 
Απ’ την κουβέντα μας συμπέρανα
πως γύρευε να πεθάνει
σε μια στιγμή ευτυχίας.
Ίσως τη μόνη της ζωής της.

Υποκλίθηκα κι έφυγα.


Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία