Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2016

Ένας Σοφός Υπάλληλος

Εικόνα
Κάποτε, κάποιος, πήγε σ' ένα πολυκατάστημα. Εκεί τον υποδέχτηκε εγκάρδια ένας υπάλληλος, αφού διέκρινε την καλή του πρόθεση ν' αγοράσει.  "Πως θα μπορούσα να σας εξυπηρετήσω", είπε ο υπάλληλος. "Ξέρετε, θα ήθελα ν' αγοράσω έναν άνθρωπο", είπε ο τύπος.
 Ο υπάλληλος δεν τον κατάλαβε, τον ξανακοίταξε με απορία σαν να είχε ακούσει λάθος. Μετά χαμογέλασε αμυδρά θεωρώντας πως αστειεύονταν μαζί του, όμως δεν είχε ακούσει λάθος κι είπε: "Δεν πουλάμε εδώ ανθρώπους κύριε".
"Είστε σίγουρος για αυτό?" είπε εκείνος. "Απολύτως σίγουρος". "Μα, σε μια εποχή που όλα πουλιούνται κι αγοράζονται, είναι τόσο δύσκολο ν' αγοράσω έναν άνθρωπο?".
 Ο υπάλληλος τον κοίταξε λιγάκι πονηρά, του άρεσε κι αυτού καμιά φορά να φιλοσοφεί. "Ίσως συμβαίνει αυτό που λέτε αλλά μ' έμμεσο τρόπο. Ίσως μέσα από τις αδυναμίες ή τις ανάγκες κάποιος να υποχωρεί, να κάνει παραχωρήσεις, ή να ενδίδει κι αυτό σε μια κοινή γλώσσα το λέμε πως "πουλήθηκε&…

Η Υπόθεση ενός Αστραγάλου

Εικόνα
Είμαι εγώ, αυτή κι ανάμεσά μας μια απόσταση ή καλή πρόθεση υπάρχει να τη γεφυρώσουμε όμως κοιταζόμαστε καχύποπτα. Πρόκειται για ερωτική απόπειρα - περίπου σαν της αυτοκτονίας - στέλνουμε πρώτα τα σκυλιά μας στον άλλον να τον μυρίσουν και μας επιστρέφουν ένα χμ και λιγάκι γάβγισμα θα το έλεγες χημεία - υπάρχει έλξη τη νιώθει ο καθένας απ’ το σώμα του λίγη αναστάτωση - κάποια διέγερση και σε όλα αυτά ανάμεσα κυκλοφορεί ένα χμ το χμ της σκέψης αν το αφήναμε χωρίς χμ θα ορμούσαμε ο ένας στον άλλον.
Όμως το πιάνουμε απ’ τον πολιτισμό και την καλαισθησία του το υποτάσσουμε λιγάκι το ζώο πιάνουμε την κουβέντα για τον καιρό κατά βάθος θέλουμε να χιμήξουμε ο ένας στον άλλον και ν’ αρχίσουμε ληστρικά να τον φιλούμε όμως είπαμε, είμαστε πολιτισμένοι και δείχνει τη γόβα της σήμερα την αγόρασα, λέει. Τη μία? απαντώ γελάει - δεν της άρεσε το αστείο. Απεναντίας το πόδι της μου άρεσε εκεί που το έσφιγγε το λουράκι της γόβας κι έχει αφήσει ένα κοκκινωπό σημάδι σκέφτηκα να το φιλήσω να περάσει και τα δάχτυλα μετά, και τα πέλμα…

Κατά το Μη Πρότυπο

Εικόνα
Είμαι παράξενος τύπος κάνω πάντα το δικό μου ακόμα κι αν πρόκειται για κάποιου το κέφι το αποφασίζω πρώτα. Λέω, έλα μωρέ φτιάξε το κέφι του ανθρώπου, φτιάξε του τη μέρα, αφού το θέλει το χρειάζεται, το έχει ανάγκη δεν είν’ κακό.
Δεκάρα δεν δίνω για τους υπαινιγμούς
κάνω πάντα αυτό που θέλω, κι όταν υπάρχει ανάγκη να κάνω κάτι που δεν θέλω… φροντίζω πρώτα να το θέλω. Είμαι έτσι που η μάνα μου με κοίταζε παράξενα έλεγε, κάτι έχει αυτό το παιδί μα δεν πρόλαβα να της το μαρτυρήσω γιατί ποτέ δεν το κατάλαβα.
Μα κάτι έχει - μονολογούσε διαρκώς κάτι που… και μόλις πήγαινε να το συλλάβει της ξέφευγε. Έψαχνε να δει αν είναι καλό ή κακό αν θα προκόψω στη ζωή μου ή θα καταστραφώ
δεν το βρήκε – ούτε εγώ
μα ήταν κάτι που την έβαζε σε σκέψεις σε συλλογισμούς για το μέλλον και την ευτυχία μου με ήθελε άνθρωπο οικογενειάρχη, σωστό παντρεμένο, ήσυχο, ασφαλισμένο με μια δουλειά σταθερή που θα μ’ εξασφάλιζε σύνταξη κι όμορφα γηρατειά απ’ τα παιδικά μου χρόνια ακόμα· μα εγώ έλεγα μέσα μου, καλά, λέγε, λέγε εσύ.  
Μεριμνούσε γι…

Ο Κόσμος κι ο Κόσμος μας

Εικόνα
Ο κόσμος όπως τον ξέρουμε έχει καταρρεύσει χτίζεται μονάχος του σε άλλη μεριά
καινούργιος κόσμος απ’ τον παλιό, απ’ τα παλιά υλικά
όλες οι νύχτες μας μετακινούν κι ένα λιθαράκι.
Τραβήξαμε μέσα απ’ τον κόσμο τον κόσμο μας με την πρόθεση να τον κερδίσουμε πίσω. Ο κόσμος, όπως τον γνωρίσαμε, έχει πια καταρρεύσει μόνο στην άκρη της μνήμης μας ζει να επιστρέφουμε στον παλιό κόσμο είναι πόνος σημαίνει να γυρίζουμε πίσω μέσα στις στάχτες και τ’ αποκαΐδια του, σαν κάτι γνωστό ακόμα να ψάχνουμε έναν σύντροφο που ξεχάσαμε, ή τα νέα μιας περασμένης βδομάδας ή ακόμα και τα νέα ενός μέλλοντος που δεν μας αφορά ή να δούμε τη συνέχεια μιας γυναίκας που γι' αυτήν ο κόσμος είναι ακόμα μπλεγμένος στα πόδια της.
Ο κόσμος, όπως τον μάθαμε, έχει πια καταρρεύσει εμείς τον γκρεμίσαμε, με τις άκρες των δαχτύλων μας με τις αναπνοές μας, προσπαθήσαμε να τον ανοίξουμε ο κόσμος, όπως μας τον έμαθαν, δεν ζει πια στην καρδιά μας ποτέ άλλωστε δεν ζούσε.