24 Μαρτίου 2016

Ένας Σοφός Υπάλληλος









 Κάποτε, κάποιος, πήγε σ' ένα πολυκατάστημα. Εκεί τον υποδέχτηκε εγκάρδια ένας υπάλληλος, αφού διέκρινε την καλή του πρόθεση ν' αγοράσει. 
"Πως θα μπορούσα να σας εξυπηρετήσω", είπε ο υπάλληλος.
"Ξέρετε, θα ήθελα ν' αγοράσω έναν άνθρωπο", είπε ο τύπος.

 Ο υπάλληλος δεν τον κατάλαβε, τον ξανακοίταξε με απορία σαν να είχε ακούσει λάθος. Μετά χαμογέλασε αμυδρά θεωρώντας πως αστειεύονταν μαζί του, όμως δεν είχε ακούσει λάθος κι είπε: "Δεν πουλάμε εδώ ανθρώπους κύριε".

"Είστε σίγουρος για αυτό?" είπε εκείνος.
"Απολύτως σίγουρος".
"Μα, σε μια εποχή που όλα πουλιούνται κι αγοράζονται, είναι τόσο δύσκολο ν' αγοράσω έναν άνθρωπο?".

 Ο υπάλληλος τον κοίταξε λιγάκι πονηρά, του άρεσε κι αυτού καμιά φορά να φιλοσοφεί.
"Ίσως συμβαίνει αυτό που λέτε αλλά μ' έμμεσο τρόπο. Ίσως μέσα από τις αδυναμίες ή τις ανάγκες κάποιος να υποχωρεί, να κάνει παραχωρήσεις, ή να ενδίδει κι αυτό σε μια κοινή γλώσσα το λέμε πως "πουλήθηκε". Όμως άμεσα, είναι αλήθεια κύριε, πως δεν μπορείτε - τουλάχιστον όχι ακόμα – ν’ αγοράσετε άνθρωπο. Θέλω να πω, μπορείτε ν' αγοράσετε τις υπηρεσίες του, καθώς και τις δικές μου, μα εγώ πάντα θα ξεγλιστρώ και θα σας ξεφεύγω. Δεν γίνεται ν' ανήκω σε άλλον πλην του εαυτού μου. Μπορείτε, λέω, ν' αγοράσετε το δέρμα μου - ίσως ούτε αυτό. Ή λίγη απ’ τη σκέψη μου, να τη βάλω να δουλέψει για εσάς και τα συμφέροντά σας. Μα άνθρωπο? Όχι κύριε, αυτό είναι αδύνατον".

 "Μα αν μπορώ ν’ αγοράσω τη σκέψη σας - έστω για λίγο - και τ' αισθήματά σας, τότε τί σε εσάς απομένει που δεν μου πουλήσατε?"
 "Εγώ κύριε, εγώ πίσω στο παρασκήνιο απομένω", είπε ο υπάλληλος.

 Ο πελάτης τον κοίταξε κάπως καχύποπτα χωρίς να έχει πεισθεί. "Μήπως αυτά τα λέτε επειδή χρειάζεται να παραγγείλω έναν?", είπε.
"Δεν σας καταλαβαίνω".

 "Πως δεν με καταλαβαίνετε, θαρρώ μιλώ ξεκάθαρα. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου λειτουργούμε με παραγγελίες. Δεν είναι λίγες οι φορές που μια γυναίκα θέλει έναν ψηλό, μελαχρινό, με καστανά μάτια και το τάδε πτυχίο. Ακόμα και τις λεπτομέρειες καθορίζουν, το αμάξι, το σπίτι, το βήχα, την αναπνοή. Κι άλλωστε, δεν είναι ούτε λίγες εκείνες οι φορές, που μυριάδες άνθρωποι προσπαθούν να διαμορφώσουν τους άλλους, θα έλεγες θέλουν να τους φέρουν στα μέτρα τους, λιγάκι πάνω λιγάκι κάτω, λιγάκι δεξιά κι αριστερά, στάσου εκεί, καλά είσαι. Σαν να πρόκειται απλώς για το καλούπωμα μιας φωτογραφίας. Και τα περισσότερα παιδιά μοιάζουν στους γονείς τους, έτσι δεν είναι?".

 "Κι αν ακόμα αυτά συμβαίνουν - που συμβαίνουν - πάλι δεν μπορείτε να παραγγείλετε άνθρωπο, θα σας ξεφύγει ο χαρακτήρας",  συμπλήρωσε κάπως έξυπνα ο υπάλληλος, "ή θα πέσει έξω μια νύχτα σας και θα τον δείτε τότε διαφορετικό".

 Κάπως απελπισμένος ο πελάτης είπε: "Ώστε δεν μπορώ να έχω έναν άνθρωπο". 
"Όσους θέλετε, μέσα από υγιείς σχέσεις, μα ιδιόκτητο κάπως δύσκολο. Όχι, κύριε, δεν μπορείτε, ίσως μόνο έναν ρόλο".
"…Και πόσο κοστίζει αυτός ο ρόλος?".
"Σύμφωνα με τις απαιτήσεις σας. Μπορείτε, ας πούμε, να τον έχετε δικό σας για ένα οχτάωρο. Μα και πάλι, να ξέρετε, πως κι οι ρόλοι, κατά βάθος, στον εαυτό τους ανήκουν. Άνθρωπος και ρόλος όμως γίνεται να συγγενεύουν, αρκεί να έχει επιλέξει ο άνθρωπος το ρόλο κι όχι ο ρόλος τον άνθρωπο".

 Αποκαρδιωμένος ο πελάτης κίνησε να φύγει.
"Πόσο παράξενα είναι όλα αυτά", είπε, "ισχύει λοιπόν η ατομικότητα κι ο καθένας ανήκει στον εαυτό του?".
 Ο υπάλληλος με μια κίνηση τράβηξε τη μάσκα του. "Φυσικά  κύριε", του είπε και του χαμογέλασε αλλιώς. "Μα μην θεωρείτε τον εαυτό σας άτυχο. Νά, πάρτε αυτό το κατσαβίδι, δώρο από μένα και ρυθμίστε λιγάκι τη βίδα σας".

 "Είμαι μόνος κι έρημος", είπε εκείνος, "κι ήλπιζα πως..."…
"Κύριε, ένας άνθρωπος, στο βάθος του, μπορεί μόνο απ’ τον εαυτό του να θελήσει να έρθει κοντά σας. Με κανέναν μα κανέναν άλλο τρόπο δεν γίνεται εφικτό. Τα δέλεάρ σας φυσικά μπορούν να τον φέρουν κοντά σας, ή να του κινήσουν την περιέργεια, ή να τον καλύψουν σ' έναν βαθμό, ή μόνο ν’ απατηθεί. Όμως ανάμεσα στο δέλεαρ και την καρδιά απομένει απόσταση. Ανάμεσα σε όλα τα κίνητρα κι όλες τις προθέσεις και την καρδιά… πάλι απομένει απόσταση. Η καρδιά, μπορεί να πλησιάσει μόνο καρδιά, όλα τ' άλλα - ό,τι κι αν είναι αυτά - μένουν πάντα μακριά απ’ τις καρδιές και παίζουν το δικό τους ρόλο και παιγνίδι. Καμιά φορά φτάνουν ως την καρδιά και φέρνουν λίγη καρδιά στην επιφάνεια. Όμως η ένωση, δεν είναι μια υπόθεση της σκέψης, η ένωση των ψυχών είναι αυτόνομη. Δεν ερωτάσαι καν".

 "Κι όμως, θα έβαζα στοίχημα πως τα περισσότερα ζευγάρια κι οι περισσότεροι γάμοι στην εποχή μας είναι συμβάσεις". 
 "Οι λόγοι κύριε είναι προσωπικοί, δύο άνθρωποι πλησιάζονται πάντα απ΄το λόγο και μπορούν πράγματι με χρόνο και καλή πρόθεση να φτάσουν στην καρδιά τους. Άσχετα αν ελάχιστοι τα καταφέρνουν και παραμένουν μαζί δια το λόγο. Κι όλη αυτή η φασαρία της εποχής μας κύριε, γίνεται δια το λόγο. Οι λόγοι στο βάθος δεν συμφωνούν, επειδή οι λόγοι είναι συμφεροντο-λόγοι. 
 Οι λόγοι είναι σκέψη κύριε κι οι σκέψεις ζευγαρώνουν πάνω απ΄τις καρδιές, θηλυκώνουν, προσαρμόζονται , οι σκέψεις γλύφονται, γεμίζουν μικρά κενά σκέψεων και φτιάχνουν το συναίσθημα πρόσκαιρα να ησυχάζει. Μα κι όλες τις σκέψεις σας να βρεθεί κάποιος να τις καλύψει... μια ήσυχη καρδιά δεν φτιάχνετε κύριε.  Επειδή η καρδιά, μπορεί μόνο απ΄την καρδιά της να ησυχάσει". 

 Αυτά είπε ο υπάλληλος και προχώρησε προς το βάθος του καταστήματος, λιγάκι κορδωμένος και κουνώντας την ουρά του σαν παγόνι.








Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...