12 Μαρτίου 2016

Κατά το Μη Πρότυπο











Είμαι παράξενος τύπος
κάνω πάντα το δικό μου
ακόμα κι αν πρόκειται για κάποιου το κέφι
το αποφασίζω πρώτα. Λέω, έλα μωρέ
φτιάξε το κέφι του ανθρώπου,
φτιάξε του τη μέρα, αφού το θέλει
το χρειάζεται, το έχει ανάγκη
δεν είν’ κακό.

Δεκάρα δεν δίνω για τους υπαινιγμούς
κάνω πάντα αυτό που θέλω, κι όταν υπάρχει ανάγκη να κάνω
κάτι που δεν θέλω… φροντίζω πρώτα να το θέλω.
Είμαι έτσι που η μάνα μου με κοίταζε παράξενα
έλεγε, κάτι έχει αυτό το παιδί
μα δεν πρόλαβα να της το μαρτυρήσω
γιατί ποτέ δεν το κατάλαβα.

Μα κάτι έχει - μονολογούσε διαρκώς
κάτι που… και μόλις πήγαινε να το συλλάβει
της ξέφευγε.
Έψαχνε να δει αν είναι καλό ή κακό
αν θα προκόψω στη ζωή μου ή θα καταστραφώ
δεν το βρήκε – ούτε εγώ
μα ήταν κάτι που την έβαζε σε σκέψεις
σε συλλογισμούς για το μέλλον και την ευτυχία μου
με ήθελε άνθρωπο οικογενειάρχη, σωστό
παντρεμένο, ήσυχο, ασφαλισμένο
με μια δουλειά σταθερή
που θα μ’ εξασφάλιζε σύνταξη κι όμορφα γηρατειά
απ’ τα παιδικά μου χρόνια ακόμα·
μα εγώ έλεγα μέσα μου,
καλά, λέγε, λέγε εσύ.  

Μεριμνούσε για πιθανές επιτυχίες ή αποτυχίες μου
να διακρίνει αν είχα χάρισμα ή καταστροφή
αν είχα δώρο ή αντίδωρο
σε όλα την διέψευσα.
Μετά, έλεγε στον πατέρα
τι θα κάνουμε με αυτό το παιδί, κάτι έχει
ξέρω κι εγώ - απαντούσε εκείνος προβληματισμένος
ίσως θα πρέπει κάποια στιγμή να το πάρουμε απόφαση
πως κάτι έχει
ναι, αλλά τί, έλεγε η μάνα
τελικά το αποφάσισαν πως κάτι έχω κι ησύχασαν
χωρίς το τί.

Αυτό που έχω είναι ταλέντο στη διάψευση
προλαβαίνω τον υπολογισμό
αν πεις με ξέρεις το γυρίζω
αν πεις μ' έπιασες κι αυτό με περιμένει
τ' αλλάζω και με περιμένει κάτι άλλο
συνήθως με περιμένει το αντίθετο μιας εντύπωσης
που δίνω στους άλλους
και το αντίθετο άλλης μιας για τον εαυτό μου. 

 Σύμφωνα μ' εκείνη ανησυχούσε για μένα
όλοι τους σύμφωνα μ' εκείνους ανησυχούσαν
 – όχι πως τα είχαν καταφέρει ιδιαίτερα καλά στη ζωή τους
ταλαιπωρημένοι άνθρωποι ήταν -
όμως ανησυχούσαν μη δεν τους μοιάσω·
ίσως τελικά ανησυχούσαν μη τα καταφέρω καλύτερα
γιατί αν τα κατάφερνα θα κατέρριπτα το δίκιο τους
μετά θα έπρεπε να μου μοιάσουν
και πώς να μοιάσουν κάποιον που ακόμα
αρκούδιζε στη ζωή.

Η μάνα μου ήθελε να με σπουδάσει
ο πατέρας να με κάνει ψαρά
οι γείτονες να τους μοιάσω 
η κοινωνία για παιδί της
η εκκλησία για τέκνο της
το κράτος για παραγιό
η γκόμενα για ιδιοκτησία
οι φίλοι να τους εξυπηρετώ·
έμαθα από μικρός να τους απογοητεύω
και συνεχίζω να είμαι εγώ. 

Μια μέρα κατάλαβα
πως όλοι οι ευτυχισμένοι κατά το πρότυπο της μάνας
ήταν δυστυχισμένοι
όλοι οι επιτυχημένοι κατά το πρότυπο του πατέρα
αποτυχημένοι·
και τότε έμεινα χωρίς πρότυπο.

Η μάνα μου με ήξερε – ή νόμιζε πως με ήξερε
απ’ τη μάνα της και τον εαυτό της
εγώ νόμιζα πως από μένα την ήξερα
- ίσως όμως να ήταν απ’ τον πατέρα μου όσο νόμιζα -
τέλος πάντων, άγνωστοι δεν ήμασταν
απλώς πέφταμε έξω στις προβλέψεις
και συνεχίζουμε.




Δημοσίευση σχολίου

Ανάταση Πτώσεως

Μη μου πέφτεις τώρα επιστράτευσε όλες τις ζωγραφιές κοντά είναι ο κήπος με τα κυπαρίσσια Λύγισε αν θες, άφησε να ...