Η Υπόθεση ενός Αστραγάλου






Είμαι εγώ, αυτή κι ανάμεσά μας μια απόσταση
ή καλή πρόθεση υπάρχει να τη γεφυρώσουμε
όμως κοιταζόμαστε καχύποπτα.
Πρόκειται για ερωτική απόπειρα
- περίπου σαν της αυτοκτονίας -
στέλνουμε πρώτα τα σκυλιά μας στον άλλον να τον μυρίσουν
και μας επιστρέφουν ένα χμ
και λιγάκι γάβγισμα
θα το έλεγες χημεία - υπάρχει έλξη
τη νιώθει ο καθένας απ’ το σώμα του
λίγη αναστάτωση - κάποια διέγερση
και σε όλα αυτά ανάμεσα κυκλοφορεί ένα χμ
το χμ της σκέψης
αν το αφήναμε χωρίς χμ
θα ορμούσαμε ο ένας στον άλλον.

Όμως το πιάνουμε απ’ τον πολιτισμό και την καλαισθησία του
το υποτάσσουμε λιγάκι το ζώο
πιάνουμε την κουβέντα για τον καιρό
κατά βάθος θέλουμε να χιμήξουμε ο ένας στον άλλον
και ν’ αρχίσουμε ληστρικά να τον φιλούμε
όμως είπαμε, είμαστε πολιτισμένοι και δείχνει τη γόβα της
σήμερα την αγόρασα, λέει. Τη μία? απαντώ
γελάει - δεν της άρεσε το αστείο.
Απεναντίας το πόδι της μου άρεσε
εκεί που το έσφιγγε το λουράκι της γόβας
κι έχει αφήσει ένα κοκκινωπό σημάδι
σκέφτηκα να το φιλήσω να περάσει
και τα δάχτυλα μετά, και τα πέλματα
ν’ ασχοληθώ ένα μήνα με κάθε πόδι
αν είναι δυνατόν να γεράσω εκεί.

Τώρα το σκυλί της έγινε γάτα
κουλουριάστηκε στην πολυθρόνα
μαζεύτηκε γύρω απ’ την ύπαρξή της
σημάδι πως αποζητά να την πλησιάσω
- ποτέ δεν θα ειπωθεί αυτό -
ουσιαστικά η γλώσσα είναι κίνηση κι αισθαντικότητα
τα λόγια πάντα περισσεύουν - καμιά φορά ανοίγουν δρόμο
ανάμεσα στις σκέψεις
μα χωρίς σκέψεις είναι μόνο μια γάτα
που φτιάχνει κλίμα ερωτικό μ’ έναν γάτο
σηκώνεται και βάζει δύο ποτά
προσφέρει το ένα και κάθεται ξανά στην πολυθρόνα της
ενώ της ξεφεύγει ένα αχ που αποζητά ερώτηση.
Δεν είναι τίποτα άλλο παρά λίγος καημός
κι έχει λυγμό που θέλει να μιλήσει
μα δεν μπορεί να το κάνει αυθαίρετα
κι αποζητά το ενδιαφέρον·
αυτό που λέει είναι ρώτησέ με
εκείνο που θέλει η ψυχή μου ν’ απαντήσω.

Νά, για κείνο το αχ
κι είναι σαν να βάζει στοίχημα
το συμμερίζεσαι? Από δω θα φανεί η μετάγγιση
αν το αχ της θα γίνει και λιγάκι δικό σου
αλλιώς δεν υπάρχει σχέση αν δεν σμίξουν τα αχ
αν έχει ο καθένας το δικό του αχ
τότε του αρκεί και το δικό του σώμα
και τα δικά του μάτια
κι όταν θέλει να πιάσει ένα χέρι
πιάνει με το ένα του το άλλο.

Θέλει πάντως απ’ την αρχή να δηλώσει
πως αυτό το λαμπερό και κομψό που βλέπεις
το προσεγμένο στην εμφάνιση που τρίχα δεν πετάει...
αν το ανοίξεις, αν το ξετυλίξεις, κρύβει αχ.
Θέλει να πει, αν καταφέρεις ν’ ανοίξεις το σώμα μου
- ίσως με την τρυφερή σου γλώσσα ή άλλα μέσα
που δεν θέλω να τα ξέρω και ποτέ δεν θα τα αναφέρουμε... -
ίσως βρεις κρεμασμένη ανάποδα μια νυχτερίδα
και μην εκπλαγείς αν σε βρίσω μια νύχτα άσχημα
επειδή ανακάτωσες τα πουλιά
και γύρισε τώρα το κάτω πάνω κι αποζητά διαχείριση.
Να ξέρεις, λέει, μια νύχτα τρομερή…
Θα σου φωνάξω, θα σου ουρλιάξω: ΦΤΑΙΣ! 
Και θα προσθέσω: Κακούργε! 

Που ενώ ήμουν ήσυχη και κάτι ήθελα
τόλμησες να μου το δώσεις
γι’ αυτό και μόνο είσαι υπαίτιος!
Δολοφόνε, θα πει
που με κάνεις να
και μετά δεν.

Μα ένα αχ κάθε φορά
τώρα είναι ώρα για το δικό της αχ
αν φτάσει η ώρα για το δικό σου
και πει: Α, σε παρακαλώ,
το αχ σου δεν με αφορά
εγώ είμαι μαζί σου για το χα χα σου
μα το μανίκι που έπεσε στη σούπα
δεν το γλύφω.

Τότε θα σηκώσεις το τσεκούρι
θα την χαϊδέψεις τρυφερά ανάμεσα στα φρύδια
γλυκιά μου αγάπη, θα της πεις
μόλις έχασες.

Κι αν σαν κακομαθημένη εκπλαγεί
σαν κάποια που έμαθε μόνο να παίρνει
κι ασυγκίνητη, κι αλύπητη στο πρόβλημά σου μείνει
κι απ’ την καρδιά σου αποστασιοποιηθεί…

Τότε τρέξε
τρέξε μια νύχτα μακριά της να φύγεις
και διέσχισε με μιας
όσο σκοτάδι μπορέσεις.








Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία