23 Μαΐου 2016

Η Συμφωνία











... Κι όμως το βλέπω καθαρά. Υπάρχει πάντα μια μικρή δυσαρμονία στην ψυχή που προκαλεί έναν μικρό πονόδοντο. Είναι η παρόρμηση να τον εξαλείψεις, να τον σκεπάσεις, να τον αρνηθείς. Μα το βλέπω καθαρά πως μιλάει, θέλει να πει πολύ αναλώθηκες στην εξωστρέφεια, γύρνα λιγάκι πίσω, εξασκήσου στην υπομονή, θέλει ακόμα βαθύτερα να πει: φτιάξε μια ισόβια υπομονή.
 Κι όμως το βλέπω καθαρά πως είναι μια υπόθεση συμφωνίας κι όποτε παραβιαστεί η συμφωνία λαμβάνεις ένα μικρό σήμα απ’ το σώμα, ή ένα χαστούκι. Άλλοτε φωνάζει, θέλει να πει: άκουσέ με! Κι όμως το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον πυρετό, θέλει να σε ισορροπήσει, να σε γυρίσει λιγάκι πίσω, επειδή εύκολα φεύγουμε μακριά απ’ το παρόν μας, είναι απλώς ένα ζήτημα πειρασμού να το σκάσουμε για ένα όμορφο μέλλον.
Μα το μέλλον δεν υπάρχει παρά μέσα στο κεφάλι μας κι όποιος ονειρεύεται ένα ομορφότερο παρόν ονειρεύεται.

 Το ίδιο το σώμα θέλει να γυρίσει το βλέμμα μέσα. Κι όμως το βλέπω, πως δεν είσαι εκείνο που προσπαθεί να αποφύγει τον πόνο μα εκείνο που πονάει, και το ξέρω πως έτσι περνάει και τελειώνει ο πόνος, με αυτή τη συμμαχία που είναι μαζί και κατανόηση.
 Πως δεν είσαι εκείνο που προσπαθεί να σκεπάσει τον πονόδοντο μα ο πονόδοντος. Αν προχωρήσεις με το μέρος του πονόδοντου ο πονόδοντος χάνεται. Κι όμως το βλέπω καθαρά πως η αντίσταση πρέπει να χαθεί.
 Αυτή είναι μια εντελώς νέα οπτική μα χρειάζεται να περάσεις μια νύχτα πίσω απ’ τον εαυτό σου. Πίσω απ’ τη διαχωριστική κουρτίνα. Είναι ένα ζήτημα αποδοχής που διαλύει τη σύγκρουση και την ένταση. Τάσσεσαι με το μέρος σου. Τότε θα πεις: δεν είμαι αυτό που προσπαθεί ν’ αποφύγει αυτό που του συμβαίνει αλλά εκείνο που μου συμβαίνει. Τότε πλησίασες κοντά.

 Όμως είναι η πάλη τέτοια, μια πάλη να κρατηθεί κανείς ως την ύστατη στιγμή για να μην γεφυρώσει την απόσταση απ’ τον εαυτό του. Κι ενώ θα έπρεπε το αντίθετο να συμβαίνει, με κέφι να γεφυρώνει αυτή την απόσταση… είναι η πρώτη παρόρμηση να τρέξεις να φύγεις μακριά. Γι’ αυτό χρειάζεται κάποια φορά ο εαυτός μας να μας εξαναγκάσει. Να μας εξαναγκάσει ακόμα και σε παραίτηση.
 Μα κι αυτό περνά. Άλλωστε η παραίτηση ποτέ δεν είναι μια παραίτηση από τη ζωή, έτσι μόνο δείχνει. Είναι μια παραίτηση από έναν μάταιο αγώνα και μια προσπάθεια να κρατηθεί κανείς στις επάλξεις. Μα ο χρυσός στ’ αμπάρια κρύβεται.
  Όμως δεν έχει αλλού να προχωρήσεις και το κάλεσμα αργά γρήγορα το ακούς, άλλωστε ο εαυτός μας έχει αλάνθαστα επιχειρήματα να σε τραβήξει πίσω. Αν επιμένεις πολύ το κάνει με το σώμα. Επειδή όλη η ζωή που την αντιλαμβάνεται κανείς ως οριζόντια είναι κάθετη. Η μία μέρα κάτω απ΄την άλλη κρύβεται.

 Πρόκειται απλώς για ένα ζήτημα παράδοσης που πολλοί το συγχέουν μ’ εκείνο του ελέους. Κάτι δηλαδή σαν ν’ αφήνεσαι στο έλεός Του. Κι αντί αυτού, προσπαθούν να παραμείνουν τιμονιέρηδες της ζωής τους, κυβερνήτες. Μα σημασία έχει από πιο βάθος πιάνεις το τιμόνι, γιατί αν το πιάνεις απ’ τα μισά ούτε τη μισή ζωή σου κυβερνάς μα σε κυβερνά το άλλο μισό το ακυβέρνητο. Πέφτεις και πιάνεις το τιμόνι από βαθύτερα, αυτό είναι όλο. 

 Πρόκειται απλώς για μια συμφωνία, ανάμεσα σε σένα και σε σένα. Η ανάμεσα σε σένα και κάτι ανώτερο. Σ’ αυτό το σημείο κανείς δεν επεμβαίνει, αν θα είναι Θεός, Σύμπαν, Ανώτερος Εαυτός, κ.ο.κ. 
Το θέμα είναι να πιάσεις την αρμονία. Όλοι οι συνθέτες το ξέρουν πως την Αρμονία με Συμφωνία την πετυχαίνεις.  Άλλωστε ο Μαέστρος παραμένει πάντα στο βάθος και το παρασκήνιο, δεν τον φτάνεις να τον δεις όσο κι αν τανυστείς.

  

Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...