Της Ύπαρξης το Πικρό Αστείο







... Και μετά, αφού κυνήγησες επίμονα την εμπειρία
κι έφτιαξες μια ισχυρή προσωπικότητα
μια νύχτα καταλαβαίνεις πως
η προσωπικότητα σε πνίγει, σε φυλακίζει και πρέπει
να βγεις τώρα απ’ την προσωπικότητα.

... Και μετά, αφού φρόντισες και μερίμνησες όσο λίγοι
αδιάκοπα και με όλη την ύπαρξή σου το εγώ σου
καταλαβαίνεις πως φρόντιζες το πρόβλημά σου
και πρέπει τώρα ν' αποταυτιστείς απ’ το εγώ σου
για να χάσεις τη θλίψη και τον πόνο σου.

... Και μετά, αφού στη σκέψη σου ποντάρισες
επιτυχίες, χρήμα και δόξες
και σκέφτηκες πολύ
μαθαίνεις μια νύχτα πως μόνο δυστυχία σου φέρνει
και πρέπει ν’ αποταυτιστείς κι απ’ τη σκέψη σου.

… Και μετά, αφού αισθάνθηκες με όλους τους τρόπους
κι όλα τα αισθήματά σου για σένα αληθινά ήταν
- η απελπισία σου, η απόγνωση, ο φόβος -
μαθαίνεις μια νύχτα πως δεν είσαι ούτε τα συναισθήματά σου
μα κάτι άλλο πίσω σ’ ένα σημείο σταθερό
που ποτέ δεν κινδυνεύει, ποτέ δεν χάνεται
κι άλλη μια νύχτα μαθαίνεις
ως παρατηρητής τα συναισθήματά σου να τα παρακολουθείς,
ως τρίτος απ' έξω. 

... Και μετά από τόσες επιθυμίες
κατανοείς πως η επιθυμία είναι το πρόβλημα
και μετά από τόση αναζήτηση απόλαυσης κι ευχαρίστησης
αντιλαμβάνεσαι αμυδρά πως πονάς
και μετά τόσα όνειρα ανακαλύπτεις
πως δεν υπάρχει μέλλον.

 ... Και μετά, αφού μέσα στον κόσμο και την κοινωνία έζησες
και γνώρισες και έμαθες κι όσο κανείς άλλος πληροφορήθηκες…
μαθαίνεις μια νύχτα πως είσαι προγραμματισμένος
και πως κάποιος σε φτιάχνει κουμάντο
από χιλιάδες χιλιόμετρα απόσταση
κι όλο αυτό εσύ, όλη την πληροφόρηση και την αγωνία,
τα θέλησες για την ανεξαρτησία σου.

... Και μετά, αφού γιγάντωσες την ύπαρξή σου
γερά την έδεσες, τόνους τη φόρτωσες να πλατύνει
να πάρει όγκο ν' αυξηθεί
μαθαίνεις μια νύχτα πως αυτό που στ' αλήθεια είσαι
ούτε αυξάνεται ποτέ ούτε μειώνεται
ούτε ανεβαίνει ούτε πέφτει
και μαθαίνεις μια νύχτα πως η ύπαρξή σου
στο βάθος της ζυγίζει ένα γραμμάριο.
Κι αφού την ευτυχία κυνήγησες,
μαθαίνεις μια νύχτα πως η ευτυχία
ήταν από πάντα μέσα σου
κι αφού μακριά έφυγες επιστρέφεις.

…Κι αφού καλά τα λογάριασες και τα πρόσθεσες
το ένα πάνω στο άλλο
μαθαίνεις μια νύχτα πως ο τρόπος ήταν η αφαίρεση.

… Κι αφού κατάφερες με όλα αυτά την ύπαρξή σου
στο τσιμέντο να θάψεις...
αρχίζεις να σκάβεις να την ξεθάψεις
... κι αφού τη γέμισες ως απάνω μπάζα
με το βάρος της σε κατεδαφίζει
... κι αφού ένα καναρίνι ήταν όλο απ’ την αρχή
το έφτιαξες ελέφαντα που κάτω σε πατάει.

... Κι αφού την έδεσες τη ζωή, την κάρφωσες, την ασφάλισες
εδώ αιώνια να μείνει μη τη χάσεις, μη σου φύγει
μαθαίνεις πως ο τρόπος να ζεις
είναι να μην φοβάσαι το θάνατο
και μαθαίνεις πως ο τρόπος να πεθαίνεις
είναι να έχεις ζήσει.

 … Κι αφού την ύπαρξή σου τη διπλοκλείδωσες
και κλειδαριές σαν κοσμήματα της φόρεσες
αρχίζεις όλα να τα υπονομεύεις
και κάπου πάντα αργά ανακαλύπτεις
ένα φτερό μες στους ογκολίθους.

… Κι έχεις μετά φόβο, αλυσίδες να σπάσεις
και κάθεσαι ως αργά τη νύχτα και διαβάζεις ποίηση
να βρεις παρηγοριά.
… Κι ενώ ήταν πάντα απλό έγινε φοβερά πολύπλοκο
… Κι ενώ ήταν πάντα μέσα σου
σε όλον τον κόσμο χρειάστηκε
να το αναζητήσεις.

 … Και μετά από χιλιάδες φωτογραφίες
αργά επιστρέφεις στην πρωταρχική σου μορφή
και μπορείς, ως άνθρωπος πια, να μπορέσεις να πεθάνεις. 



 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία