24 Μαΐου 2016

Της Τύχης το Κλειδί






Δεν μπορεί, λέω, θα βρω μια θέση σ’ αυτόν τον κόσμο
αρκεί να καταλάβω ποιος απ’ τους δυό μας ζει στην εξορία.
Δεν μπορεί, λέω, θα βρω δυό τρεις φίλους να μην λαδώνονται
κι ίσως ακόμα μια γυναίκα χωρίς περούκα.
Δεν μπορεί, λέω, δεν είναι δυνατόν, αφού οι σκύλοι
με αναγνωρίζουν για καλό άνθρωπο. Κάποτε, λέω, κι οι άνθρωποι
μπορεί να μ’ εκτιμήσου, εκτός κι αν εξαρτηθεί απ’ τα περιστατικά.
Δεν μπορεί, λέω, να έπεσα τόσο έξω απ’ τον κόσμο
αφού στο σημάδι είμαι καλός. Και δεν μπορεί, μια γωνιά
πάντα υπάρχει για τους απόκληρους, ακόμα και για τους
απροσάρμοστους, γιατί και την εφαρμογή την ξέρω
πως άλλοτε τη φέρνεις στα μέτρα σου κι άλλοτε σε φέρνει
στα δικά της. Και δεν μπορεί, φύση και πόλη το ίδιο θα είναι,
ούτε μπορεί, παρά η θάλασσα να ‘χει και λίγο βουνό
Και δεν μπορεί, λέω, ο δεξιοτέχνης άνθρωπος
ποτέ να χαθεί.
Δεν μπορεί, και τη συγκυρία την ξέρω πως δουλεύει
και το ρολόι.
Και το ξέρω, πως κάθε ζωή μ’ ένα κλειδί ανοίγει,
της τύχης το κλειδί. 









Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...