15 Μαΐου 2016

Όταν διαφωνούν οι σταγόνες για το νερό









Είσαι άδειος
ωστόσο με άδειο βλέμμα δεν κοιτάζεις
παρά με το ενδιαφέρον ενός ερευνητή που έχει καταλάβει
τον άλλον και τον εαυτό του στον άλλον
δεν είσαι ούτε πιο πάνω ούτε πιο κάτω, αλλά σε μια ευθεία
όμως έχει χαθεί η σύνδεση κι ακούς με αδιαφορία
σαν να φτάνουν τα λόγια από μεγάλη απόσταση.
Ένα τελευταίο άγγιγμα μόνο ανθρώπινης περιέργειας
τίποτα δεν μπορεί να σε προσβάλει, να σε μειώσει, να σε υποτιμήσει
έχει χαθεί ο σεβασμός, όχι προς τον βαθύ άνθρωπο
μα προς την persona
με μια απλή κατανόηση, του τί είναι άνθρωπος και τί
λάθος αθεράπευτο στον άνθρωπο. Τον διαχωρίζεις 
απ’ το ρόλο του, επειδή αυτός δεν μπορεί να το κάνει,
ταυτίστηκε μαζί του και τον καταστρέφει.

Είσαι αδύναμος μπροστά σ’ αυτή τη δεύτερη υπόσταση
και τις ιδιότητές της να την αποκαθηλώσεις
εκτός απ’ το πρόσωπό σου.
Είσαι άδειος, ωστόσο με άδειο βλέμμα δεν κοιτάζεις
επειδή ο πλούτος σου δεν σ' εγκατέλειψε 
ξέρεις πρώτος πότε αποχωρείς
αφού κι η τελευταία ευκαιρία κυλίσει στο βούρκο
ενός αποχωρητηρίου
με λίγη λύπη, με λίγη βαθύτερη μοναξιά, μα χωρίς απογοήτευση
φεύγεις
ολόκληρος και προχωράς προς τον εαυτό σου
ξέρεις, όταν δεν έχεις καμία απολύτως σκέψη
και κάτι έχει γίνει απ’ τα πριν παρελθόν.

Έχει έναν παράξενο τρόπο η ψυχή σου να κλείνει μια πόρτα
μα αν η ψυχή σου υπερβεί όλες τις σκέψεις σου
και κλείσει πίσω της την πόρτα...
αυτή η πόρτα έκλεισε οριστικά.

Το ξέρεις, πως τα ποτάμια πίσω δεν γυρίζουν
και το ξέρεις, πως τα ποτάμια με τα λάθος νερά
σαν σμίξουν φέρνουν ένα θολό αποτέλεσμα
και το ξέρεις, πως κάθε ποτάμι μαζεύει
τις σταγόνες του σε νέο ποτάμι
κι ένα ποτάμι πεντακάθαρο κατηφορίζει
ξανά προς τη θάλασσα.

Τα ξέρεις όλα αυτά, απ’ αυτό το κείμενο
δεν τα έμαθες. 



Δημοσίευση σχολίου

Θερινό Ηλιοστάσιο

Μεγάλη μέρα και στο βίωμά της ακόμα, ατέλειωτη μήτε θυμάμαι το πρωί φαντάσου, λέει, μια τόσο μεγάλη μέρα σαν τη σημερ...