29 Ιουνίου 2016

Τα Μάτια της Γερακίνας







Έχει κάτι αλλόκοτο η ζωή, κάτι διεστραμμένο
μη νοιάζεσαι μάτια μου για δεύτερα πράγματα
και μη χαλιέσαι με τα οτιδήποτε, αυτά ισχύουν για όλους.
Έχει κάτι παράξενο ο κλειστός των ανθρώπων κόσμος
μην πιάνεσαι από λέξεις μάτια μου, ελάχιστα αξίζουν τη σημασία σου.
Τη ζήλια, το φθόνο, την κακία, ξέχνα αυτά τα μικροπράγματα
εσένα δεν σου αξίζουν, μα είναι μοιραίο να τα συναντάς
γιατί σου αξίζουν απ’ την άλλη, επειδή ο κόσμος έτσι μόνο
βρίσκει έναν τρόπο για σένα.                     
Μα εσύ ξύπνα με την ανατολή και διαπίστωνε
αληθινότερα τον ήλιο.
Πες: φύσα ψυχή να καθαρίσει η ομίχλη
να μείνουν τα μετρημένα σωστά
κι άσε τα υπόλοιπα στους υπόλοιπους.
Μη νοιάζεσαι καρδιά μου για τ’ αρχαία γκρίζα χρώματα
και πιάσε τα γαλαζοπράσινα να ζεσταθείς
τα πράγματα παίρνουν πάντα τη σωστή τους θέση
ξεκινώντας απ' την καρδιά μας 
κι ο καθένας ότι του αξίζει, ακόμα κι αν αυτό δεν φαίνεται·
μα μην σε παρηγορεί αυτό, μόνο λυπήσου.
Μα να αισθάνεσαι καλά τις ώρες της μοναξιάς σου
θα σήμαινε μια ανυπολόγιστη επιτυχία.
Άφησέ τα καρδιά μου εσύ τα ξέφτια τους
ασχολήσου με τα υπέροχα μαλλιά σου και τους κρίνους σου
κι αγαπήσου βαθιά, όπου να ‘ναι έρχομαι κι εγώ.

Και μη μου παραπονιέσαι και μην μου στεναχωριέσαι
για τα δεύτερα πράγματα
βασίλισσα εσύ, γέννημα θρέμμα των πελαργών
δεν έχεις καμιά δουλειά με πράγματα
που δεν έχουν θέση σ’ ένα καμπαναριό.

Άσε τις σπηλιές κι απομακρύνσου
έρχομαι μαζί σου κι εγώ·
και θα το δεις, μια μέρα ο έρωτά μας
θα σώσει τον κόσμο. 



27 Ιουνίου 2016

Αξίες







Μόλις φτάσω σπίτι με περιμένει η γραφή
τώρα είναι η δικιά μου η ώρα
κατεβασμένα τα παράθυρα, κλειστά τα παντζούρια
κι όσο φως υπάρχει από μέσα.
Τη μισώ τη γραφή, όμως μ’ έχει χαρίσει μια μεγάλη περιπέτεια
τη μισώ, γιατί με φέρνει σ’ επαφή με την ελευθερία
και θέλω κι άλλη, κι άλλη, διαρκώς περισσότερη ελευθερία.
Τώρα ξέρω γιατί κατέφυγα σ’ αυτήν, μα δεν ξέρω ακόμα
γιατί είμαι έτσι όπως είμαι.
Κι ενώ λέμε καμιά φορά πως σε όλους μοιάζουμε
όλοι μας μοιάζουν κι όλοι όλα τα μπορούμε...
επιτρέψτέ μου να διακρίνω μόνο μερικούς
που τους έχει αρπάξει ένα βαθύ βαθύ ανελέητο
και φλεγόμενο χέρι
και γυρίζουν σαν λιοντάρια γύρω απ’ τον ίδιο τους
τον σκαμμένο λάκκο.
Επιτρέψτέ μου απόψε να βρίσκω
λιγάκι τον κόσμο ξινό, επιτρέψτέ μου, έχω να θαυμάσω
καιρό άνθρωπο και δεν έχω πια τί να προσκυνήσω.

Επιτρέψτέ μου, κυκλοφορώ ολημερίς μέσα στον κόσμο μεταμφιεσμένος άνθρωπος - ίσως και να με καταλαβαίνετε. Επιτρέψτέ μου, έχω χάσει τις αξίες μου και ψάχνω να τις βρω, κι αλίμονο! Τις βρίσκω και τις κρατώ! Συγχωρέστέ με που έχω χάσει τις αξίες μου, άθελά μου έγινε, κι επίσης συγχωρέστέ με επειδή εγώ συγχωρώ ήδη τον εαυτό μου.

Χάνω έναν κόσμο απ’ τη μία κερδίζω έναν άλλον απ’ την άλλη. Χωρίς καθαρογραμμένες τις αξίες μας ξέρω τώρα πια πως είμαστε χαμένοι, και συγχωρέστέ με αν μια μέρα πεθάνω για τις αξίες μου, μα επιστρέφω στα ιερά. Κι είναι μια γεύση ζωής αυτήν που δεν μπορείς εύκολα να την περιγράψεις ούτε να τη δώσεις σε κάποιον να την καταλάβει, είναι ένα αίσθημα ακέραιο, που δίχως αυτό είμαστε κιόλας νεκροί.

Και ζητώ συγνώμη, από κάτι εκπτώσεις κι απ' όλου του κόσμου τους δοσίλογους, μα κάποτε φτάνει η ψυχή μας να μας κυβερνά, και τότε, μ’ ένα περιεχόμενο ανέπαφο απ’ τη φθορά του χρόνου, και δίχως ίλιγγο κανένα για την επιβίωσή μας... ίσως φτάσουμε μια μέρα να πάρουμε μια γεύση αυθεντικής ζωής.

Οι αξίες μας, που να ήταν τόσο καιρό, και πόσο έχασαν στη ζυγαριά και την εκτίμηση, και πόσο χάσαμε εμείς απ’ τη ζωή μας στη ζυγαριά, μα μόλις σήμερα, η ψυχή μου φώναξε ένα τρομερό όχι ενάντια στο ίδιο μου το συμφέρον, και τη θαύμασα! Ίσως αυτή να ξέρει καλύτερα και την ακολουθώ, γιατί με τις σκέψεις στη ζωή μου, δεν τα πήγα και τόσο καλά.

Έχουμε μια έξυπνη ψυχή, της βγάζω το καπέλο. Μα τι λέω, εκείνη το καπέλο μάς το παίρνει!




Εσωτερικός Δάσκαλος

     Αγαπητέ φίλε, ξέρω πως περνάς μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τη διάρκειά της, μπορε...