14 Ιουνίου 2016

Κοινωνία & Ύπαρξη








 Η Ν. είναι μια όμορφη νέα γυναίκα κι έχει φιλοσοφήσει αρκετά τη ζωή. Θέλει να τη ζει και να τη χαίρεται και για το σκοπό αυτό δεν αφήνει πόντο της ανεκμετάλλευτο. Για τους άντρες έχει την πεποίθηση πως είναι χαριτωμένα ζωάκια, καμιά φορά τα λυπάται, τα συμπονά, έχει δοθεί σε άντρα επειδή τον έχει λυπηθεί.
 Είναι μια γυναίκα με την ψυχολογία μιας καλόψυχης πόρνης. Που καμιά φορά λυπάται έναν πελάτη και του δίνεται χωρίς λεφτά, επειδή τον έχει καταλάβει πόσο τη θέλει και την ποθεί. Βλέπει συχνά τον εαυτό της ως δώρο και δεν της κάνει καρδιά να μην το χαρίζει. "Ένα δώρο να το κρατάς για τον εαυτό σου δεν έχει νόημα", συχνά λέει.

 Βέβαια, η πόρνη που χαρίστηκε σε κάποιον κι έσπασε τον κύκλο της σκέψης της και τη συμφωνία με τον εαυτό της... αναγκάστηκε, υποχρεώθηκε θα έλεγες, να το ζήσει. Αφού ανάμεσα απ’ αυτήν και τον άντρα έφυγε το χρήμα κι έμειναν σώμα με σώμα γυμνά.
Έλειψε ο ενδιάμεσος, ο μεσολαβητής, ο σύνδεσμος. Και μετά κάθεται και συλλογιέται αν πράγματι το έκανε ως δώρο σ’  εκείνον ή ως έμμεσο δώρο στον εαυτό της κι απλώς η απουσία των χρημάτων υπήρξε μια δικαιολογία.

 Μετά νιώθει ένα κενό. "Κάτι έπρεπε να πάρω ως αντάλλαγμα", σκέφτεται. Της το έδωσε ο εαυτός της, αυτό το κάτι, συχνά το εκτιμά. Όμως μετά πάλι κρύβεται και βάζει ανάμεσα στον εαυτό της και τους άλλους τα πράγματα. Τους κρυφοκοιτάζει πίσω απ’ τα πράγματα. Είναι καχύποπτη, δεν πιστεύει στους ανθρώπους κι ιδιαιτέρα στους άνδρες ανθρώπους, αυτά τα διαρκώς ζαλισμένα δίποδα. Έχει μακράν εμπειρία μαζί τους, τα ξέρει πως έχουν το μυαλό τους ανάμεσα στα σκέλια της και πως τα λόγια τους τα χρησιμοποιούν μόνο για να την ξεσκεπάσουν. Όμως η Ν. κρύφτηκε και γελάει κρυφά με τα καμώματά τους, πολύ το διασκεδάζει.

 Η ίδια, στο βάθος της αισθάνεται ασφαλής. Από κει και πέρα παίζει, φορεί μάσκες, αλλάζει ρόλους, κάνει χατίρια, υποχωρεί συχνά κι όλα αυτά με υπολογισμό.

 Απόψε έχει βγει πρώτο ραντεβού για δείπνο μ’ έναν διακεκριμένο επιστήμονα – γιατρό. Είναι ένας μέτριος άντρας, λιγάκι πλαδαρός μα δεν τη χαλάει πολύ, του πάει η κοιλίτσα. Προσπαθώντας να την κατακτήσει βγάζει λόγο. Τον γνώρισε σ’ ένα επιστημονικό συνέδριο όπου τον είχαν καταχειροκροτήσει. Εκείνος συμπέρανε πως τη μάγεψαν οι γνώσεις του κι η ευγλωττία του και συνεχίζει να βγάζει λόγο. Τώρα μιλά κατενθουσιασμένος για μια νέα μέθοδο αφαίρεσης της σκωληκοειδίτιδας. Η Ν. δεν έχει αγγίξει το φαγητό της.

 Μέσα της παίζει ένα παιγνίδι. Είναι μια δική της ανακάλυψη. Εδώ και χρόνια το κάνει, δίνει στους άντρες που βγαίνουν μαζί της πάντα μια κρυφή ευκαιρία να την κερδίσουν, και το κάνει με μια επινόησή της: τους πόντους. Κάθε φορά που ένας λέει κάτι ενδιαφέρον και της τραβά την προσοχή του δίνει έναν πόντο. Κάθε φορά που την ξενερώνει τον αφαιρεί. Με άριστα το δέκα στους έξι πόντους του κάθεται. Ο γιατρός βρίσκεται τώρα στο μείον πέντε.

 Μα ξαφνικά, σαν κάτι να θυμήθηκε, παύει το λογύδριό του και της προσφέρει ένα δαχτυλίδι σ' ένα μικρό κουτάκι. Η Ν. ενθουσιάζεται, θέλει σχεδόν να τον φιλήσει μα συγκρατιέται. Ο γιατρός έχει προβεί σε άλμα βαθμολογίας, άγγιξε με μια κίνηση το συν τέσσερα, αν τα πει καλά και στη συνέχεια η Ν. είναι δική του. Λίγο ακόμα θέλει και πλησιάζει τ’ όριο.

 Όμως ο γιατρός υποπίπτει πάλι σε σφάλμα κι η Ν. νιώθει να πλήττει. Ο δείκτης παίρνει την κατηφοριά κι αντιστέκεται στον ίδιο της το δείκτη γιατί τον συμπάθησε. Βγάζει τη μια γόβα και του τρίβει κάτω απ’ το τραπέζι με γυμνό πόδι τη γάμπα. Ο γιατρός αλλού αρμενίζει, κάτι του φαγουρίζει το πόδι και θέλει να το αποτινάξει, θαρρεί είναι μια γάτα. Η Ν. πηγαίνει στην τουαλέτα αποφασισμένη να χρησιμοποιήσει το μεγάλο της όπλο, το άρωμα. Αρωματίζεται με φρέσκο άρωμα κι επιστρέφει.

 Ο γιατρός πέφτει σε σύγχυση, έχει αρχίσει να χάνει τις λέξεις του αφού του ξεφεύγουν οι αισθήσεις, όμως καθώς αισθάνεται να χάνει τον έλεγχο, μαθημένος να τον έχει, προσπαθεί να συγκεντρώσει τις σκέψεις του αντί να αφεθεί στις αισθήσεις του. Έτσι απ΄το άρωμα και τον συμβολισμό του δεν παίρνει μυρουδιά.
 Η Ν. είναι έτοιμη να παραιτηθεί. Ρίχνει το βλέμμα δίπλα και κοιτάζει έναν νέο άντρα, έχει όμορφα περιποιημένα δάχτυλα κι είναι αισθησιακός. Κουνάει ακόμα το κεφάλι στον γιατρό για να μην τον προσβάλει, μα είναι εκεί που είναι η προσοχή της, στα δάχτυλα του άλλου άντρα.

 Το δείπνο τείνει να καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία, για τη Ν. Όμως τελευταία στιγμή γυρίζει το βλέμμα της στον γιατρό και τον κοιτάζει. Τον κοιτάζει πάνω απ’ τα λόγια του. Είναι ένας αθώος άνθρωπος που τον έχει κυριέψει κι απορροφήσει το πάθος του για την επιστήμη του. Έχει μεσάνυχτα από έρωτα κι επίσης μεσάνυχτα για την ψυχή μιας γυναίκας. Σκέπτεται πως θα ήταν αν τον παντρεύονταν και ζούσε μαζί του.  Αρκετά κοσμικά, αρκετά πλούσια και βαρετά. Θα είχε πάντα εραστές, θα τον συνόδευε σε δεξιώσεις, ένα δύο παιδιά, τα αυτοκίνητά της, τα ταξίδια της, τις συζυγικές της υποχρεώσεις. Γιατί ο γιατρός ψάχνει σύζυγο και το έχει απ’ την αρχή καταλάβει.
Και ξέρει πως του κάνει, γιατί μπορεί με αξιοπρέπεια δίπλα του να σταθεί και σε όλα να φανεί αντάξια.

 Γυρίζει πάλι και κοιτάζει τα δάχτυλα του νεαρού άντρα. Εκείνος ο άντρας είναι φωτιά, θα έμπλεκε μαζί του σ’ έρωτα δυνατό και σαρκοβόρο. Με πάθος, με σύγκρουση κι ίσως με συντριβή. Το δίλημμα στο μυαλό της παίρνει αυτή τη μορφή: κοινωνία ή ύπαρξη?
Ξέρει πως δεν μπορεί να τα έχει και τα δύο. Αν επιλέξει κοινωνία θα κλέβει σε όλη τη ζωή της ύπαρξη. Αν επιλέξει ύπαρξη μπορεί να την καταστρέψει.

 Η Ν. με όλο το μυαλό της και την εξυπνάδα της, επιλέγει κοινωνία και σκάει ένα πλατύ χαμόγελο στο γιατρό. Ίσως με αυτή την κίνηση να καταδίκασε την ψυχή της. Μα υπήρξε μεγάλο το βάρος της απόφασης και δεν ξέρει ακόμα, πως ίσως όλο αυτό το βάρος, το αποφάσισε ακριβώς για να την πιέσει κάτω, να την φτάσει μια μέρα στην ύπαρξή της. 





Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...