19 Ιουνίου 2016

Ευλογημένο Αγκάθι







Σπασμένα κουπιά, μια ματαιότητα, μια δυστυχία
είναι ωραία πράγματα
όπως το να κατηγορείς τον εαυτό σου
και να καταδικάζεις.
Τύψεις, ενοχές, αναπαραστάσεις θρήνων
ακόμα κι η σπουδαιότητα·
αναποδογυρισμένες εικόνες μ' ένα βγαλμένο χέρι
λίγος ήλιος από μια χαραμάδα, αράχνες
μισοκοιμισμένος πάντα δράκος
φαγωμένα αυτιά από περήφανα λόγια
προδομένοι έρωτες, τρύπια παπούτσια
σανδάλια μη φτερωτά
και τα μυστικά των θεών.

Όλα αυτά έχουν μεγάλη αξία
είναι σχεδόν όλο το ανθρώπινο λεξιλόγιο
μια διάλεκτος, οργανώνουν μια φυλή
γύρω από ένα τοτέμ κι έναν μάγο·
πότε θα βρέξει? Mα γιατί βρέχει?
Αυτά τα λόγια δεν είναι ανοησίες
χωρίς τον κακό πολιτικό, χωρίς τον απεχθή γείτονα
χωρίς το λιμασμένο κράτος
και τους τυράννους μας
τι θα φτιάχναμε?

Χωρίς μια σαραβαλιασμένη μέρα
κι ένα φτερό να σέρνεται στο δρόμο
δεν θα ακούγαμε την καρδιά μας·
η εκδρομή μας θα έχανε το νόημά της
χωρίς όλη αυτήν την ταλαιπωρία·
σιγά μην καταλαβαίναμε πως υπάρχουμε
και σιγά μη ξέρουμε άλλο τρόπο να υπάρχουμε
παρά μ’ ένα αγκάθι βαθιά χωμένο στα πλευρά μας
και σιγά, που χωρίς την διαφήμισή του
θα βρίσκαμε άλλο τρόπο να περάσουμε την ώρα μας.
                                                  
Νά γιατί διαρκώς το ευλογούμε! 






Δημοσίευση σχολίου

Σχέση με το Δάσκαλο

     Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος ...