Τα Μάτια της Γερακίνας







Έχει κάτι αλλόκοτο η ζωή, κάτι διεστραμμένο
μη νοιάζεσαι μάτια μου για δεύτερα πράγματα
και μη χαλιέσαι με τα οτιδήποτε, αυτά ισχύουν για όλους.
Έχει κάτι παράξενο ο κλειστός των ανθρώπων κόσμος
μην πιάνεσαι από λέξεις μάτια μου, ελάχιστα αξίζουν τη σημασία σου.
Τη ζήλια, το φθόνο, την κακία, ξέχνα αυτά τα μικροπράγματα
εσένα δεν σου αξίζουν, μα είναι μοιραίο να τα συναντάς
γιατί σου αξίζουν απ’ την άλλη, επειδή ο κόσμος έτσι μόνο
βρίσκει έναν τρόπο για σένα.                     
Μα εσύ ξύπνα με την ανατολή και διαπίστωνε
αληθινότερα τον ήλιο.
Πες: φύσα ψυχή να καθαρίσει η ομίχλη
να μείνουν τα μετρημένα σωστά
κι άσε τα υπόλοιπα στους υπόλοιπους.
Μη νοιάζεσαι καρδιά μου για τ’ αρχαία γκρίζα χρώματα
και πιάσε τα γαλαζοπράσινα να ζεσταθείς
τα πράγματα παίρνουν πάντα τη σωστή τους θέση
ξεκινώντας απ' την καρδιά μας 
κι ο καθένας ότι του αξίζει, ακόμα κι αν αυτό δεν φαίνεται·
μα μην σε παρηγορεί αυτό, μόνο λυπήσου.
Μα να αισθάνεσαι καλά τις ώρες της μοναξιάς σου
θα σήμαινε μια ανυπολόγιστη επιτυχία.
Άφησέ τα καρδιά μου εσύ τα ξέφτια τους
ασχολήσου με τα υπέροχα μαλλιά σου και τους κρίνους σου
κι αγαπήσου βαθιά, όπου να ‘ναι έρχομαι κι εγώ.

Και μη μου παραπονιέσαι και μην μου στεναχωριέσαι
για τα δεύτερα πράγματα
βασίλισσα εσύ, γέννημα θρέμμα των πελαργών
δεν έχεις καμιά δουλειά με πράγματα
που δεν έχουν θέση σ’ ένα καμπαναριό.

Άσε τις σπηλιές κι απομακρύνσου
έρχομαι μαζί σου κι εγώ·
και θα το δεις, μια μέρα ο έρωτά μας
θα σώσει τον κόσμο. 



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία