18 Ιουνίου 2016

To Όραμα



  





 Έχω ένα μικρό όραμα. Όχι μεγάλο, ας πούμε σαν να προσπαθήσω να σώσω τον κόσμο. Αν και ποτέ δεν ξέρεις. Θα μου πεις τώρα χρειάζεται σωτηρία ο κόσμος? Εσύ τι λες? Πως τον «κόβεις?» Δεν τη χρειάζεται?
 Όμως εγώ έχω ένα μικρό όραμα κι είμαι χαρούμενος που το έχω, ένα όραμα δικό μου, και ξέρω να πω, πως τα οράματά μας αφορούν όλους τους άλλους κι έχουν εμάς στο κέντρο τους.
Θέλω να πω κάτι ξέρω για τα οράματα, για το πως φτιάχνει κανείς ένα όραμα και τώρα, καθώς συνειδητοποιώ περισσότερο αυτά που γράφω, ξέρω πως το όραμα χωρίζεται σε δύο μέρη: τη δημιουργία του και την εφαρμογή του.

 Επίσης ξέρω και κάτι άλλο, πως υπάρχουν δύο ειδών οράματα, τ’ ασυνείδητα και τα συνειδητά. Είμαστε έτσι φτιαγμένοι οι άνθρωποι που να λειτουργούμε με οράματα.
 Για τ’ ασυνείδητα οράματα, έχω την εμπειρία, πως κάποτε δούλεψα σκληρά και κόπιασα να τελειώσω ένα σπίτι. Μια μέρα κάθισα από μακριά μ’ έναν καφέ στο ένα χέρι κι ένα τσιγάρο στο άλλο και το κοίταζα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα, μα κάπου το ξέρω αυτό το σπίτι. Τότε γύρισα πίσω, αρκετά χρόνια πίσω, ένα άλλο περασμένο απόγευμα, είχα καθίσει σ’ εκείνο πάλι το σημείο και το είχα οραματιστεί. Τότε κατάλαβα την κινητήρια δύναμη που με ωθούσε επί πολλά χρόνια χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει. Το φαντάζεσαι?

 Το συνειδητό όραμα έχει κάποιες διαφορές με το ασυνείδητο. Το συνειδητό το φτιάχνεις στο χέρι, είναι πάντα χειροποίητο. Το ασυνείδητο μπορεί να το συλλάβεις σε μια στιγμή. Πέρασε μέσα σου, εγκαταστάθηκε κι ορίζει τη ζωή σου, σε καθοδηγεί. Το συνειδητό είναι και κάπως μπελάς, συχνά το ζώνουν ζιζάνια, χρειάζεται να πλαγιάσεις πολλά μεσημέρια σε μια γωνιά του σπιτιού σου, και πάντα στο ίδιο μέρος, για να φτιάξεις ένα συνειδητό όραμα. Το συνειδητό όραμα έχει δύο πλευρές. Απ’ τη μια το φτιάχνεις κι απ’ την άλλη σε φτιάχνει. Θέλω να πω απ΄τη μια το φτιάχνεις απ΄την άλλη σε φτιάχνει ικανό γι' αυτό. Η σύλληψή του μπορεί κι αυτού να είναι ακαριαία. Εννοώ η γενική του εικόνα, το περίγραμμά του. Αλλά μετά θέλει πολύ δουλειά στη λεπτομέρεια, είναι σαν το κέντημα που φτιάχνουν οι γυναίκες, πρέπει να το κεντήσεις όλο ψιλοβελονιά. Όμως τώρα, θα έλεγα για τη ζωή, κάπως έτσι γενικά, χωρίς όραμα που πας!

 Το όραμα. Τι είναι το όραμα παρά η μεγάλη έξοδος απ’ τον εαυτό μας. Για να φτιάξεις ένα συνειδητό όραμα κλείνεσαι στον εαυτό σου. Η έχεις κλειστεί στον εαυτό σου και το φτιάχνεις, το ίδιο είναι όπως κι αν το δεις. Το όραμα είναι η σημαία σου, πίσω απ’ το όραμά σου προχωράς. Το όραμα κάποια στιγμή θα σε βγάλει στη δράση της υλοποίησής του. Το όραμα έχει ως σκοπό να βγάλει το μέσα έξω και να φέρει το έξω μέσα. Το όραμα έχει εσένα ως σημείο συνάντησης. Το όραμά σου είσαι εσύ.

 Δεν είναι τόσο πολύπλοκο και μπερδεμένο όσο ακούγεται. Αντίθετα είναι απλό και φυσιολογικό να έχεις όραμα. Εμείς το έχουμε συγχύσει λιγάκι, με όσα θέλουμε, νομίζουμε πως θέλουμε, μπορούμε δεν μπορούμε κι όλα αυτά. Όμως το όραμα, ως όραμα, είναι φύση μας. Όλα τα παιδιά λειτουργούν με μια απλή διαδικασία: Φαντάζονται, οραματίζονται, προσπαθούν, επιδιώκουν, το καταφέρνουν, το ζουν. Το όραμα έχει κανόνες, αν δεν εμποδίσουμε εμείς τη φύση μας και δεν της βάλουμε τρικλοποδιές με τις σκέψεις μας το όραμα προκύπτει ως φυσικό. Μας περιλαμβάνει, περιλαμβάνει τις δυνάμεις μας, τις ικανότητές μας, τα ταλέντα μας. Όμως όλα αυτά χωρίς κανείς να τα νομίζει, επειδή ένα παιδί δεν θα νόμιζε ποτέ κάτι περισσότερο από εκείνο που μπορεί, το έμφυτο,  κι αυτό είναι το ανώτερο ανθρώπινο σημείο κάθε φορά που αυξάνεται. 

 Το να μπορείς μπορεί να είναι άθλος, μπορεί και παιγνιδάκι. Άλλωστε τι σημαίνει να μπορείς? Απλώς σηκώνεσαι το πρωί, ζεις τη μέρα σου κι έχεις ήδη μπορέσει. Κι η προσπάθεια? Το πετάλι? Δεν σου μένει στο τέλος καμία προσπάθεια, δεν είσαι ένας υπεράνθρωπος. Σηκώνεσαι το πρωί, ζεις τη μέρα σου και πλησιάζεις το στόχο σου, και σε πλησιάζει ο στόχος. Ναι, μα, λιγάκι να έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο, να έχουν φύγει οι ομίχλες, να έχουν διαφανεί τα πράγματα, να μην χτυπάς στα τυφλά. Να έχεις ανοίξει την πόρτα να μην φτιάχνεις κύκλους και ζαλίζεις τη μέρα σου. Ο κύκλος δεν είναι κατεύθυνση.

 Εκείνο το σημείο του μεσημεριού, εκεί που πλαγιάζεις πάντα σε ένα ίδιο μέρος, και χτυπάς με το σφυρί το αμόνι, ή καθαρίζεις σαν αρχαιολόγος με το πινέλο την άμμο απ’ το άγαλμα, εκείνο το σημείο είναι σημαντικό. Έτσι, να πλαγιάζεις λιγάκι σαν να ονειροπολείς μα να μην ονειροπολείς, να σμιλεύεις, να δημιουργείς, να έχεις πάντα ανοιχτό ένα εργαστήριο, σαν τον επιστήμονα. Χωρίς μεγέθυνση και σμίκρυνση των πραγμάτων, να τα φέρνεις στο σήμερα, στην πραγματικότητα, να τα καθορίζεις με όρια, να τα ορίζεις. Να φτιάχνεις τη μέρα σου.

 Έχω ένα μικρό όραμα και ξέρω αυτό τι σημαίνει: η άλλη του όψη είναι η εκπλήρωσή μας.
 Και ξέρω αυτό τι ακριβώς σημαίνει: Έχει την ίδια ακριβώς σημασία που έχει για μια γυναίκα να γεννήσει παιδιά.



Δημοσίευση σχολίου

Σχέση με το Δάσκαλο

     Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος ...