31 Ιουλίου 2016

Ο Πολιτισμός του Εμείς






Έχει διαφορά το να ζεις ΜΕ τους άλλους
και το να ζεις ΓΙΑ τους άλλους
το πρώτο είναι συνεργασία
το δεύτερο εγκατάλειψη.
Έχει διαφορά το να κάνεις πράγματα για τους άλλους
με το να κάνεις πράγματα για σένα χρησιμοποιώντας τους άλλους
είναι μια διαφορά ικανοποίησης
στη δεύτερη περίπτωση τη νιώθεις, τη νιώθει το εγώ
όσο υπάρχει εγώ δεν κάνει πράγματα για τους άλλους
αλλά για εκείνο κρυφά απ’ τον εαυτό του
επειδή είναι πάντα σε σχέση ύψους με τους άλλους
και μετρήσιμο.

Η ζωή με τους άλλους είναι δύσκολη
κι η ζωή χωρίς τους άλλους είναι δύσκολη
μα η ζωή χωρίς εμάς δεν είναι ζωή.
Μετά, οι άλλοι πολλές φορές ζουν για τους άλλους
αν ζούμε κι εμείς για τους άλλους
τότε κανείς δεν ζει για τον εαυτό του
και ζώντας όλοι για τους άλλους
ζούμε για κάτι που οι άλλοι δεν είναι
επειδή ζουν κι αυτοί για τους άλλους
και δεν είναι ο εαυτός τους
κι αυτό για τ' οποίο όλοι τελικά ζουν
φτάνει να μην υπάρχει
κι είναι πάντα κάτι για το οποίο ζεις
χωρίς ποτέ να είναι ακριβώς τίποτα κι όλα·
μα το κάνει κάτι η σύγκριση κι ο ανταγωνισμός. 

Ζωή ΜΕ τους άλλους σημαίνει
ζωή με τον εαυτό μας στη βάση του
και ζωή χωρίς τους άλλους σημαίνει
δυο φορές ζωή με τον εαυτό μας·
η μοναξιά είναι δύσκολη
μα η έλλειψη μοναξιάς δυσκολότερη
γι' εμάς οι άλλοι είναι εκείνοι
κι εμείς είμαστε εκείνοι για τους άλλους
κι ενώ λένε πως είναι και αισθάνονται καλά με τους άλλους
τους βλέπεις πως διαρκώς θέλουν να ξεχωρίσουν απ’ αυτούς
και δεν γίνεται να επιδιώκεις ξεχωριστότητα
χωρίς να είσαι βαθιά όμοιος - ειδάλλως δεν υπάρχει
ούτε το κίνητρο ούτε η ανάγκη
και την καταφέρνουν αλλάζοντας ρούχα
και χτενίσματα·
αλλά και με τον τονισμό
γράφοντας σε πρώτη ευκαιρία
με κεφαλαία τ’ όνομά τους.

Αυτή η ομοιότητα ευθύνεται για την κριτική
και την καταδίκη
χωρίς την ομοιότητα δεν υπάρχει δικαστήριο να κρίνει
επειδή δεν υπάρχει ένα μόνο δίκαιο.

Κι είναι που ο ένας πρέπει να πάρει πίσω
τον εαυτό του απ’ όλους τους άλλους
και να τον επιστρέψει πίσω στον κόσμο υγιή
γι’ αυτό το λόγο υπάρχει η εφεύρεση
κι η μισή σφαγή του κόσμου σ’ αυτό οφείλεται
σε μια τεράστια παγίδα που περιλαμβάνει ένα λεκανοπέδιο
και βλέπεις κεφαλάκια να βγαίνουν λιγάκι ψηλότερα
απ’ το βούρκο και να ξεχωρίζουν  
μα έχουν τα πόδια ακόμα στο βούρκο
και τις ρίζες.

Εν πάση περιπτώσει το εγώ μέσα στον κόσμο
είναι απομονωμένο
κι είτε θα το δυναμώσεις και θα το ενισχύσεις
έναντι όλων των άλλων εγώ ώστε να υπερΈχει…
είτε θα το χάσεις.
Μα αν δεν το δυναμώσεις αρκετά σε σχέση με τους άλλους
δεν θα το χάσεις ποτέ, γιατί αυτό είναι δικαίωμα που το αντλείς·
όμως υπάρχει κι η περίπτωση αφού το δυναμώσεις
να το κρατήσεις δυναμωμένο και φλεγόμενο
να σε βασανίζει λιγάκι, να σε πληγώνει
μα και να σε γλυκαίνει, να σ’ ευχαριστεί
έχοντας τον εαυτό σου στο πίσω μέρος του μυαλού σου
ως υπέρΕγώ και ζώντας σε ψηλότερο όροφο φυλακής·
ε, και μιλώντας μετά για ισότητες
και δικαιοσύνες
δημοκρατίες κι άλλα τέτοια
μ’ εσένα να ξεχωρίζεις μια σπιθαμή.

Όμως χωρίς το εγώ καταργείται
η έννοια της εξουσίας·
επειδή το εγώ την ανώτερη μορφή εξουσίας
την αντιλαμβάνεται ως ελευθερία
και την προσπαθεί και τη θέλει.  

Επειδή τίποτα πιο ύπουλο απ’ το εγώ
στο να ξεγελά τον εαυτό του·
επειδή το εγώ είναι δεύτερος άνθρωπος
μέσα στον άνθρωπο
που φροντίζει να μην χαθεί
άλλο τόσο όσο το θέλει. 
 
Μα αν χαθεί το εγώ χάθηκαν μαζί του
όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας
κι έχουμε περάσει στη ζωή του νέου ανθρώπου
και του νέου πολιτισμού          
που η αυγή του έχει αρχίσει να διαφαίνεται·

Χάνεται ο πολιτισμός του εγώ
και ξημερώνει ο πολιτισμός του Εμείς.
Αν το βλέπεις
πως η περιορισμένη θέα
δίνει τη θέση της στην ανοιχτωσιά.








29 Ιουλίου 2016

Τα Μάτια








Τα μάτια τα φανερώνουν όλα
στα μάτια μέσα θα δεις κηλίδες
κόσμους μάταιους, αργοπορημένους·
καταστροφές.
Μια απλή ανάγνωση των ματιών αρκεί
για να μην θέλεις να καταλάβεις
σε συνδυασμό με τους εκφερόμενους ήχους
για να διακρίνεις την κούραση
την έλλειψη μεταμέλειας·
τότε όλες οι λέξεις περνούν στο πλάι
δεν σου λένε ποτέ τίποτα
όσο οι ήχοι τους
όσο τα χρώματα·
άνθρωπος που μαρτυρά διαρκώς τον εαυτό του
που τον σκεπάζει κάτω απ’ τις λέξεις
όμως τα μάτια, το βλέμμα, πως να τα κρύψεις
τους ήχους κι ό,τι άλλο κυκλοφορεί στον αέρα
και πως να εμπιστευτείς τις λέξεις
κι όχι αυτό που αισθάνεσαι απ’ την αμεσότητα
που πολλές φορές δεν έχει καμιά επιείκεια
κι είναι όλο - ο ήχος, το βλέμμα κι ο αέρας
γύρω απ’ τον άνθρωπο...
μια μόνο κραυγή
σ’ ένα χρώμα γκρίζο που το λένε κι αύρα

Κάτι τόσο ξεκάθαρο και σίγουρο όπως η ύλη.
Τότε, για τη σκέψη έχεις μια αίσθηση παραισθησιογόνα
πως πρόκειται μόνο για μια μεταβλητή διάθεση
που δεν μπορεί να κόψει τον αέρα

Τα μάτια, ο θολωμένος αυτός καθρέφτης του αισθήματος
ετούτος ο διαρκής μάρτυρας
που συχνά περνά απαρατήρητος
σε μια ζωή μνήμης

Μα τα μάτια - τι φταίνε κι αυτά
τόσα που είδαν
άλλο τόσο που θαρρούν κρύφτηκαν
άλλο τόσο ο κόσμος ολόγυρά τους που τα μοιάζει

Τι τύχη! Να μη μιλάς και να τα λες όλα
Τι τύχη! Να το δεις, να το ζήσεις
να το πετύχεις στο κέντρο του·
Τι τύχη, να μην είσαι άνθρωπος της διασποράς

Να έχεις την απόλυτη αυτή ευλογία να καθρεφτιστής
σε δυο υπέροχα ανθισμένα μάτια·
Τι τύχη! διαρκώς να μην ζαρώνεις
απ’ των ψυχών το ζάρωμα
και την κούφια υπόθεση ενός κρησφύγετου

Τι τύχη! Να μην θέλεις να πετύχεις κάτι
να ζεις χωρίς λαβύρινθο
και τι όμορφα θα ήταν
να γέμιζε ο κόσμος δροσερά ανθισμένα μάτια
να ρίχνεις διαρκώς τους διψασμένους κουβάδες σου
σε θαλασσινά πηγάδια

Το θολό νερό να χαθεί
ο πόνος να ξεκαρφωθεί απ’ τα βλέμματα·
ένας κόσμος χωρίς εσταυρωμένους ό,τι λείπει
απ’ τον κόσμο μας

Τα μάτια μας - αυτοί οι πρόσφυγες
χωρίς πατρίδα
που αρχίζουν να σου λένε τόσα
χωρίς να υπάρχει μέρος να κρυφτείς
παρά μόνο μέσα στη σιωπή σου

Τα μάτια - αυτός ο μάρτυρας 
σ' ένα ανυπόστατο δικαστήριο
σ' ένα δικαστήριο που δεν υπάρχει
γι' αυτό και δεν υπάρχει ο λόγος τους
να λένε ψέματα. 



Εσωτερικός Δάσκαλος

     Αγαπητέ φίλε, ξέρω πως περνάς μια δύσκολη περίοδο και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για τη διάρκειά της, μπορε...