01 Ιουλίου 2016

Το Ξεκαθάρισμα μιας Θέσης






  
 Όλοι, αφού κουραστούν θα έρθουν και θα διαβάσουν εμένα. Κι ήδη όλοι, όταν κουράζονται και θέλουν κάπου ν' ακουμπήσουν και να ξεκουραστούν έρχονται και διαβάζουν εμένα. Είμαι φίλος αυτών των ανθρώπων, είναι δικοί μου άνθρωποι κι είμαι δικός τους. Είμαι μια καλή μνήμη για αυτούς, κάτι που δεν γίνεται να ξεχαστεί ακόμα και μετά από μεγάλη προσπάθεια ν’ αγνοηθεί. 

 Είμαι γι' αυτούς κάτι σαν όαση, σαν για ένα λεπτό να επιστρέφουν στο σπίτι τους αισθάνονται. Κι αφού τρις με απαρνηθούν όπου κι αν πάνε επιστρέφουν και ξέρουν πως θα με βρουν πάντα εδώ. Να είμαι εγώ εδώ για αυτούς κι αυτοί εδώ για μένα. Ανάμεσά μας η γραφή κι εμείς τα δύο άκρα της.
  
 Όλοι, αφού περιπλανηθούν πάλι με τον καιρό μ’ επισκέπτονται. Είμαι κάτι σαν ο παλιός και πιστός τους φίλος. Όλοι αφού πολύ αναλωθούν θ’ ανακαλύψουν εμένα, ή κάποιον σαν εμένα. Μετά από έναν μάταιο κύκλο κι αφού μείνει το στόμα τους στεγνό και χωρίς γεύση... θα έρθουν να πάρουν μια γεύση μου. Με όλους, κι αυτούς που μακριά μου είναι και τους κοντινούς μου, μια μέρα σ’ ένα κοινό μας σημείο θα συναντηθούμε. Επειδή έτσι πάντα συμβαίνει και φτάνει πάντα η κατάλληλη ώρα. Κι εγώ κάποτε έναν σαν εμένα δεν τον διάβαζα, κι εγώ κάποτε δεν ήμουν εγώ. Όπως κι εσείς, όλοι του κόσμου οι εσείς, δεν είστε πάντα ακριβώς εσείς κι έτσι δεν ανταμώνουμε πάντα και τα λόγια μας με την ακοή μας δεν θηλυκώνουν. Και τότε γινόμαστε για λίγο άγνωστοι.

 Και κάποιοι από εμάς, επιμένουν καιρό στην απόλαυση να μην είναι αυτοί. Άλλοι βρίσκονται στα μισά να είναι αυτοί, κι άλλοι είναι αυτοί που είναι και κανέναν δεν ακούν. 

 Υπάρχουν άλλοι που αμφισβητούν διαρκώς αυτό που είναι, αυτούς μπορεί αν τύχει και με διαβάσουν λιγάκι να τους το βεβαιώσω, πως δεν είναι πράγματι αυτοί που είναι και σε μερικά χρόνια θα είναι κάποιοι άλλοι που ίσως κι εκείνο το αμφισβητούν. Και μπορεί για λίγο να νομίσουν το ένα ή το άλλο πως είναι, όμως κι αυτό χρειάζεται. Ή να νομίσουν για όλη τη ζωή τους κάτι, αυτό ίσως είναι πιο σίγουρο, αρκεί να πεθάνουν την κατάλληλη ώρα και πριν διαψευστούν. Άλλοι πάλι μπορεί ν’ αναζητούν την αλήθεια, και μ’ αυτούς έχω κάτι να πω. Όμως οι περισσότεροι έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύουν, οπότε πάμε ξανά απ’ την αρχή.

  Κάποιος μπορεί να με διαβάσει και να πει κάτι λέει αυτός. Κάποιος άλλος να πει, αυτός δεν λέει τίποτα απολύτως, όμως συνήθως με μηδενίζουν κι ησυχάζουν, κι αυτοί κι εγώ απ’ αυτούς. Συνήθως είμαι ένας κουρασμένος γέρος και κάτι τέτοιοι με διαβάζουν. Όμως επίσης συνήθως είμαι γεμάτος με σφρίγος από ζωή και έρωτα, και κάτι τέτοιοι με διαβάζουν. Όμως και κάτι άλλοι που είναι πάντα ανάμεσα σε όλα, απ’ αυτούς έχω πολλούς αναγνώστες.
  
 Έχω μεγάλη αναγνωσιμότητα κι ας μη φαίνεται, την έχω κρύψει, όχι εγώ αλλά κατά την επιθυμία των αναγνωστών, επειδή οι αναγνώστες μου είναι και θέλουν να παραμείνουν κρυφοί. Θέλω να πω υπάρχει κρυφή και μυστική συμφωνία μεταξύ μας. Διόλου δεν με πειράζει. Μπορούν να έρχονται κρυφά να με διαβάζουν, να κρατούν κάτι αν τους κάνει, ή ακόμα και τίποτα και να φεύγουν.

 Συνήθως με διαβάζουν στο τρεχαλητό, στο ιπτάμενο όπως συνηθίζεται σε χώρους του ιντερνέτ, συμπεραίνουν γοργά πως και πάλι δεν γράφω τίποτα και εξαφανίζονται. Όμως πάλι επιστρέφουν, είμαι γι’ αυτούς κάτι σαν φαγούρα στον κόρφο τους. Οπωσδήποτε κάτι γνωστό τους δεν γράφω για να με καταλάβουν, αλλά κάτι πιο δικό τους απ' τα γνωστά τους. Τους υπόσχομαι όμως μια μέρα μια γραφή που θα την πάρουν μαζί τους στο προσκεφάλι τους και την ησυχία της κλίνης τους, τότε μόνο θ’ αγαπηθούμε. Ως τότε ανάμεσα σ’ εμένα κι αυτούς θα υπάρχει ένα κενό, ένα δυσπρόσιτο κενό κι η επαφή μας θα είναι κάπως αδύνατη. Πλην πάντα μερικών.

 Όμως βαθιά μέσα μου, βαθύτατα μέσα μου, πέραν της συννεφιάς των κειμένων μου, αυτό που θέλω να πω και πάντα δεν το λέω, είναι μια δυνατή κραυγή ζωής και φωτός. Τίποτα άλλο στα σπλάχνα μου δεν υπάρχει εκτός από ατόφια ζωή και φως, κι ίσως μια σκιά περιπλανώμενη μερικές φορές. Αν αυτά τους κάνουν, αν αυτά είναι ο ζωτικός τους στόχος όπως κι ο δικός μου είναι...τότε ας συνεχίσουν να με διαβάζουν. Επειδή ο δικός μου στόχος, ο δικός μου αγώνας κι η προσπάθεια όλη, είναι για μια ζωή στη χαρά, την ευτυχία και το φως. Και δεν χρειάζεται τώρα ν’ απολογούμαι για τη δυσκολία αυτού του εγχειρήματος. Όμως προχωρώ, επειδή αισθάνομαι και κάτι παραπάνω, το πιστεύω και κάτι παραπάνω: το ξέρω. Πως εκεί έξω υπάρχουν πολλοί μαζί μου σύμφωνοι και με τους οποίους κι εγώ απόλυτα συμφωνώ. 

 Εμένα αυτός είναι ο στόχος μου. Δεν έχω καμία απολύτως βοήθεια σ’ αυτόν και προχωρώ το δρόμο μόνος. Δεν γκρινιάζω, δεν παραπονιέμαι, επειδή ξέρω πως ο δρόμος μας είναι μοναχικός. Κι αντί βοήθειας ή υποστήριξης συχνά συναντώ πόλεμο κι αμφισβήτηση. Όμως και πάλι δεν γκρινιάζω και δεν παραπονιέμαι επειδή ξέρω, πως αυτά τα πράγματα είναι αναπόφευκτα και σχεδόν κανόνας σε ετούτου του είδους τα εγχειρήματα. Είμαι στωικός, υπομονετικός, αντέχω τα χτυπήματα, μαθαίνω και προχωρώ.  ( Τι ωραία λέξη η προχωρώ! Προ - Χωρώ ).
  
 Κι όποιος σαν εμένα αισθάνεται κι έχει πάρει τον ίδιο δρόμο τα ίδια θα συναντήσει.

Υστερόγραφο: λυπούμαι που δεν έχω βιογραφικό, μα δεν έχω.  Πράγμα  χρήσιμο μα δεν μου χρειάζεται. Πες πως είμαι εσύ, το ίδιο μου κάνει. 



Δημοσίευση σχολίου

Σχέση με το Δάσκαλο

     Με ταχτοποιείς μέσα μου, και ξέρω πως το κάνεις, είναι που ζύγισες πρωτύτερα της ψυχής τα ζητούμενα. Είσαι ο πρωτοπόρος ...