31 Ιουλίου 2016

Ο Πολιτισμός του Εμείς






Έχει διαφορά το να ζεις ΜΕ τους άλλους
και το να ζεις ΓΙΑ τους άλλους
το πρώτο είναι συνεργασία
το δεύτερο εγκατάλειψη.
Έχει διαφορά το να κάνεις πράγματα για τους άλλους
με το να κάνεις πράγματα για σένα χρησιμοποιώντας τους άλλους
είναι μια διαφορά ικανοποίησης
στη δεύτερη περίπτωση τη νιώθεις, τη νιώθει το εγώ
όσο υπάρχει εγώ δεν κάνει πράγματα για τους άλλους
αλλά για εκείνο κρυφά απ’ τον εαυτό του
επειδή είναι πάντα σε σχέση ύψους με τους άλλους
και μετρήσιμο.

Η ζωή με τους άλλους είναι δύσκολη
κι η ζωή χωρίς τους άλλους είναι δύσκολη
μα η ζωή χωρίς εμάς δεν είναι ζωή.
Μετά, οι άλλοι πολλές φορές ζουν για τους άλλους
αν ζούμε κι εμείς για τους άλλους
τότε κανείς δεν ζει για τον εαυτό του
και ζώντας όλοι για τους άλλους
ζούμε για κάτι που οι άλλοι δεν είναι
επειδή ζουν κι αυτοί για τους άλλους
και δεν είναι ο εαυτός τους
κι αυτό για τ' οποίο όλοι τελικά ζουν
φτάνει να μην υπάρχει
κι είναι πάντα κάτι για το οποίο ζεις
χωρίς ποτέ να είναι ακριβώς τίποτα κι όλα·
μα το κάνει κάτι η σύγκριση κι ο ανταγωνισμός. 

Ζωή ΜΕ τους άλλους σημαίνει
ζωή με τον εαυτό μας στη βάση του
και ζωή χωρίς τους άλλους σημαίνει
δυο φορές ζωή με τον εαυτό μας·
η μοναξιά είναι δύσκολη
μα η έλλειψη μοναξιάς δυσκολότερη
γι' εμάς οι άλλοι είναι εκείνοι
κι εμείς είμαστε εκείνοι για τους άλλους
κι ενώ λένε πως είναι και αισθάνονται καλά με τους άλλους
τους βλέπεις πως διαρκώς θέλουν να ξεχωρίσουν απ’ αυτούς
και δεν γίνεται να επιδιώκεις ξεχωριστότητα
χωρίς να είσαι βαθιά όμοιος - ειδάλλως δεν υπάρχει
ούτε το κίνητρο ούτε η ανάγκη
και την καταφέρνουν αλλάζοντας ρούχα
και χτενίσματα·
αλλά και με τον τονισμό
γράφοντας σε πρώτη ευκαιρία
με κεφαλαία τ’ όνομά τους.

Αυτή η ομοιότητα ευθύνεται για την κριτική
και την καταδίκη
χωρίς την ομοιότητα δεν υπάρχει δικαστήριο να κρίνει
επειδή δεν υπάρχει ένα μόνο δίκαιο.

Κι είναι που ο ένας πρέπει να πάρει πίσω
τον εαυτό του απ’ όλους τους άλλους
και να τον επιστρέψει πίσω στον κόσμο υγιή
γι’ αυτό το λόγο υπάρχει η εφεύρεση
κι η μισή σφαγή του κόσμου σ’ αυτό οφείλεται
σε μια τεράστια παγίδα που περιλαμβάνει ένα λεκανοπέδιο
και βλέπεις κεφαλάκια να βγαίνουν λιγάκι ψηλότερα
απ’ το βούρκο και να ξεχωρίζουν  
μα έχουν τα πόδια ακόμα στο βούρκο
και τις ρίζες.

Εν πάση περιπτώσει το εγώ μέσα στον κόσμο
είναι απομονωμένο
κι είτε θα το δυναμώσεις και θα το ενισχύσεις
έναντι όλων των άλλων εγώ ώστε να υπερΈχει…
είτε θα το χάσεις.
Μα αν δεν το δυναμώσεις αρκετά σε σχέση με τους άλλους
δεν θα το χάσεις ποτέ, γιατί αυτό είναι δικαίωμα που το αντλείς·
όμως υπάρχει κι η περίπτωση αφού το δυναμώσεις
να το κρατήσεις δυναμωμένο και φλεγόμενο
να σε βασανίζει λιγάκι, να σε πληγώνει
μα και να σε γλυκαίνει, να σ’ ευχαριστεί
έχοντας τον εαυτό σου στο πίσω μέρος του μυαλού σου
ως υπέρΕγώ και ζώντας σε ψηλότερο όροφο φυλακής·
ε, και μιλώντας μετά για ισότητες
και δικαιοσύνες
δημοκρατίες κι άλλα τέτοια
μ’ εσένα να ξεχωρίζεις μια σπιθαμή.

Όμως χωρίς το εγώ καταργείται
η έννοια της εξουσίας·
επειδή το εγώ την ανώτερη μορφή εξουσίας
την αντιλαμβάνεται ως ελευθερία
και την προσπαθεί και τη θέλει.  

Επειδή τίποτα πιο ύπουλο απ’ το εγώ
στο να ξεγελά τον εαυτό του·
επειδή το εγώ είναι δεύτερος άνθρωπος
μέσα στον άνθρωπο
που φροντίζει να μην χαθεί
άλλο τόσο όσο το θέλει. 
 
Μα αν χαθεί το εγώ χάθηκαν μαζί του
όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας
κι έχουμε περάσει στη ζωή του νέου ανθρώπου
και του νέου πολιτισμού          
που η αυγή του έχει αρχίσει να διαφαίνεται·

Χάνεται ο πολιτισμός του εγώ
και ξημερώνει ο πολιτισμός του Εμείς.
Αν το βλέπεις
πως η περιορισμένη θέα
δίνει τη θέση της στην ανοιχτωσιά.








Δημοσίευση σχολίου

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία

 Το βλοκγάκι μάλλον θα κλείσει, όμως μια τελευταία ιστορία προλαβαίνω να τη γράψω, για μια γυναίκα διαφορετική, διαφορετική ω...