Χωρίς Τίτλο






Θερμό καλοκαίρι παράξενο
έρπει μια φαντασία
ξεγλιστρά                  
που μας πηγαίνει έν αεράκι μες στις φωνές

καταδύεται μισοφέγγαρο
αναδύεται πανσέληνος
φωνές φίλων ακούγονται μακρινές
η αγάπη ξυπνά

σημάδεψε τη χαρά
κάτω απ΄τα σαράντα κύματα
να την ξεσκεπάσεις
περνούν πάνω απ΄την ψυχή μας
μανιασμένα όλα σαν ανεμοστρόβιλος

μα κάτω, εκεί βαθιά, που το βλέμμα πολλές φορές δεν φτάνει
κάτι σαν αιώνιο καλοκαίρι υπάρχει
μέσα στις βουιστές λεύκες

κάτω εκεί, όπου πολλές φορές δεν ζούμε εμείς
κι η ζωή μας δεν το φτάνει
ωστόσο, αδύνατον να το αρνηθείς
πως παράδεισος υπάρχει

εκεί που πολλές φορές δεν φτάνουν τα βήματά μας
μα η ηχώ των βημάτων μας
εκεί, που μια μόνο ματιά να ρίξεις
και μια γεύση να πάρεις
αντέχεις τρεις ζωές να μην ζεις

για μια μυρουδιά μόνο παραδείσου
όλη την κόλαση δυο φορές την περνάς.

Χριστέ μου, είμαι βέβαιος πως όταν έλεγες
μέσα μας είναι το βασίλειο των ουρανών
είχες συμπληρώσει σ' ένα τόνο φωνής χαμηλότερο
κι όλα τ' άλλα
μα αυτό, ποιος ξέρει γιατί,
δεν κατεγράφη.

Υπάρχουν δύο οπτικές να δεις τα πράγματα
ή πως είναι καλό, ή πως σε καλό θα μας βγάλει.



Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ατύχημα

Ο Χρόνος

Αυτή που έφτασε στην Ουτοπία