27 Αυγούστου 2016

Το Δαιμόνιο του Παλιού Κόσμου




 Όχι! δεν θα του κάνω το χατίρι αυτού του κόσμου
να του προσθέσω το λιθαράκι μου·
όχι! θα του αντισταθώ.
Όχι! θα τραβήξουμε δρόμους χωριστούς, αυτό έχω να του πω
κι αν του το λέω κακώς του το λέω
γιατί το να το κάνω θα είναι τρις το λέω.
Όχι! την επιβράβευσή μου θα τη δώσω
εκεί που διακρίνω τη λάμψη του·
θα του φωνάξω έτσι: η σκουριά μου τελείωσε!
δεν έχω άλλο παραμύθι για τον ύπνο σου·
δεν έχω άλλο μέσα μου απ’ το περιεχόμενό σου
μάταιε κόσμε.
Κι αποσύρομαι, όπως εκείνα τα φίδια που τα πάτησαν την ουρά
για τους αγγέλους.·
Όχι, επειδή θέλω να διευθύνω την αύρα μου
φυσώ με το πείσμα μου την ομίχλη του
και του λέω όχι! εμένα δεν θα με καταπιείς!
κι αντιστέκομαι, όπως εκείνα τα παιδιά που τα μαλώνουν
να φάνε το φαγητό τους.
Όμως μητέρα ανθρωπότητα, λες πως μ’ αγαπάς
και με ταΐζεις κονσέρβες απ’ τον μαστό σου·
ύστερα μου λες γιατί τις νύχτες σε ξερνώ.
                          
Παρακαλώ, θα μου επιτρέψεις ένα σιγανό όχι
χωρίς απελπισία, χωρίς απόγνωση και κραυγή
μα ένα όχι σαν αντίσταση της κατανόησής μου
σαν άνεμος απαλός που πάει για κει
που η καρδιά μου ορίζει.

Γι’ αυτό κόσμε δαίμονα και παλιέ
αποσύρσου από μένα
με όλη την ηρεμία μου σε διατάζω!





Δημοσίευση σχολίου

Ο Ταξιδιώτης

...Και μετά, αν ξεκαθαρίσει αρκετά το τοπίο, βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά, τη βλέπεις σαν ένα συνειδητό ταξίδι,...